Huwelijks-wereldreis

DAG 6:

Het was nog heel vroeg in de ochtend toen we allebei wakker werden. Natuurlijk van het gesnurk van de chauffeur. Maar uiteindelijk hadden we er voor de rest van de nacht niets van gehoord deze keer. We hadden blijkbaar goed geslapen van 8 uur ‘s avonds tot 05.30 ‘s morgens. Pascal stelde voor om op te staan en wat te wandelen. We zijn dan met het fototoestel tussen de witte kalkrotsen gewandeld en hebben de zonsopgang getrokken. Het was weer ongelooflijk stil in die grote vlakte. De lucht was ook een beetje gesluierd, maar dit was vlug terug mooi blauw. Rond 06.30 u ben ik teruggewandeld om nog een beetje te rusten. Pascal is nog wat blijven zitten op de rots. Ik heb dan nog een uurtje geslapen.

Ondertussen was Pascal terug en onze kok was bezig met het ontbijt te maken. We moesten trouwens die ochtend vroeg ontbijten, omdat we terug naar de Farafra oase gingen en onze bus van 10 uur niet wilden missen. Er rijden er dan ook maar twee op heel de dag. Eén om 10 uur ‘s morgens en één om 10 uur ‘s avonds. Na het ontbijt hebben we alles ingepakt en doorgereden naar de enigste grote weg die er is tussen de twee oases.  Langs de kant van de weg zagen we ook nog andere mensen staan die waarschijnlijk al op die bus stonden te wachten. Onze chauffeur zei als er nog tijd over was, van ons naar een Hot Spring te brengen in de Farafra oase. Uiteindelijk wilden we dit toch maar niet, omdat we ons op ons gemak wilden douchen in het hotel waar we vertrokken waren in het begin.

We hadden dus nog een uur tijd om ons woestijnzand en – zweet af te spoelen in de heerlijkste douche sinds we vertrokken waren. Om 9.30 u waren we klaar en alles aan het inpakken op ons gemak. Opeens hoorden we een getoeter, en tot onze verbazing, was de bus er al om 9.40 u . Dus een 20 minuten te vroeg eigenlijk. Wij vlug onze rugzakken toegedaan en gelopen tot aan de bus. We waren er juist op tijd in. Als we dus langer gedoucht hadden, hadden we onze bus dus gemist. Later kregen we te horen dat de bus eigenlijk al 40 minuten te laat was. Het uur was blijk baar verzet op het zomeruur de tijd dat wij in de woestijn zaten. Maar natuurlijk had onze gids daar geen weet van. Hij had alleen gezegd dat het wel eens ooit die week zou verzet worden. We hadden dus nog een grotere change dat we de bus nog hadden, die blijkbaar te laat was.

Met dit gezegd zijnde, moesten we erom lachen en reden we dus 2 uur over onze tocht tot aan de vorige Baharia oase.  Eens daar, was ik blij dat ik uit die vieze bus kon stappen. We kregen 10 minuten pauze aan hetzelfde barreke waar we een paar dagen tevoren ook pauze hadden gepakt. Om 12 uur reden we door naar Caïro. De bus zat vol en was vies met verdossen lucht, vuile zetels die half uiteen lagen. Ik zat er echt niet gerust in en wij voelden ons al direct terug vuil na onze ongelooflijke propere douche die we gepakt hebben. Onderweg pikten we die mensen op die langs de kant stonden die we van tevoren gezien hadden. Het waren een stuk of 5 meisjes die blijkbaar ook in de woestijn hadden gezeten. Ze  hadden allemaal een witte doek op hun kop zoals ik er één heb gekocht voor de zon en de wind.  Het waren wel engelse, denk ik.

Naar het einde toe van de reis, kreeg ik meer en meer dikke voeten van de warmte, want de airconditioning marcheerde niet. Eigenlijk vond ik het niet erg, maar mijn voeten had ik nog nooit zo dik geweten en ik vond het wel lastig. Pascal vond het olifantenpootjes wat ik  had. Ik  moest er wel mee lachen. Er was een pauze ingeslast en ik was blij dat ik eens mijn beentjes kon strekken. Alle mannen waren goed met die pauze omdat ze man waren, als je snapt wat ik bedoel. Al goed dat ik niet moest gaan. De minst erge schoenen die ik aanhad, waren nog te spannend. Eindelijk in Caïro, dacht ik, maar eer we dan eindelijk gestopt waren met de bus, dat duurde nogal. We gingen eerst op ons gemak tanken, i.p.v. eerst de mensen af te zetten. Kwestie weer van egyptische mentaliteit, wat ik niet graag heb.

We waren dan uiteindelijk gestopt en iedereen stapte af. Ik had vreselijke honger en we hadden goesting in Mc. Donalds, iets europeaans. Dus wij maar zoeken tot we eindelijk iets gevonden hadden. Het was eigenlijk niet zo heet die avond in Caïro, maar we waren opgewarmd in de bus, en 6 uren in een bus zitten is afmattend. In een Pizza Hut, die we dan maar namen, na veel zoeken naar een Mc. Donalds of een Pizza Hut, was er dan natuurlijk de airconditioning die veel te koud stond. Eigenlijk deed het wel deugd na die warme tocht in de bus.  Ik bestelde een lasagne en Pascal ook. Maar toen we die voorgeschoteld kregen, was hij veel te droog, want saus kende ze daar blijkbaar niet. Maar enfin, we hadden europees eten gekregen.

Pascal stelde voor van naar het barreke te gaan waar mijn nicht had gezeten en alles had ingericht.Ik vond het goed, want ik wilde uiteindelijk toch eens zien wat mijn nicht er terecht van had gebracht. Toen we daar aankwamen, was het een deurtje dat we in moesten, en dan kwamen we aan een binnentuintje waar het barretje was ingericht. Het was eigenlijk mooi ingericht en buiten waren het rieten stoelen met veel gezellige accesoires. Het barretje was in een chiquere buurt ingericht dan het normale Caïro.Het barretje was gelegen in New Maadi. Maar naar mijn gedacht bleef het de stad van egyptenaren die nu eens niets wisten van organisatie. Hoe dat zij het ooit in haar gedachten kreeg om daar een barreke te openen, weet ik nog altijd niet. We gingen binnen en probeerden er iets te bestellen. We begonnen in het engels, maar die gast zei dat we ook in het nederlands konden beginnen als we wilden. Die zag precies dat wij belgen waren. Het was dan ook de vriend van het meisje waar Sandra mee naar Egypte was getrokken. Diegene ook waar Sandra de ruzie heeft mee gehad.

We bestelden twee pintjes, die in Egypte waren gebrouwen, en gingen in de tuin zitten. Het was er lekker rustig en we babbelden wat over wat we nog allemaal gingen doen. Na ongeveer een uur zitten, gingen we terug naar Mammoet. We gingen er eigenlijk totaal niet graag naartoe omdat hij ons begon tegen te steken en eigenlijk de stad Caïro ook. We kwamen dan ook van de woestijn die ongelooflijk stil was en wat een tegenstelling is tot en met van de meest chaotische stad van heel de wereld, denk ik.

Eens bij Mammoet, was die Marihoeana aan het roken, en was blij dat die ons terugzag. Heel de familie zat er weer en begroetten ons allemaal. We waren eigenlijk heel moe van al dat reizen, dat we niet meer geïnteresseerd waren om bij hen onze uitleg te doen. Mahmoet wilde nog perse eten maken voor ons, maar wij hadden juist gegeten en zeiden dat dan ook. Hij drong weer aan en zei dan nog tegen zijn vrouw dat zij het moest klaarmaken. We bleven weigeren en hij bleef maar aandringen dat we moesten eten. Op den duur zijn we gewoon in ons kamer binnengegaan met de deur toe om een beetje privace te hebben. Zijn vrouw had ondertussen spaghetti gemaakt en Mahmoet bracht het ons. We pakten het eten aan en deden de deur terug toe. Om een beetje beleefd te blijven, hebben we zogezegd in ons eten met de vork gerommeld dat ze hoorden dat we er toch van aten. Maar we staken al ons eten in een leeg pak chips en verstopten het. Daarna gingen we slapen.

DAG 7:

Opgestaan rond 8 uur en ons op het gemak klaargemaakt voor naar de piramides te gaan zien die dag. We hoopten dat Mahmoet weg was en gaan werken. Het was inderdaad zo, maar 5 minuten voor dat we wilden vertrekken, kwam hij toch wel terug thuis met een smoesje dat hij op zijn werk verzonnen had. Hij was zogezegd ziek en eigenlijk wilde hij ons gewoon heel de dag vergezellen aan de piramides. Tot onze grote ergernis ging hij dus mee, wat wij juist niet wilden. Hij bestelde voor ons een taxi en we waren weg. Allebei waren we op van de zenuwen omdat hij erbij was. Eens daar aangekomen, lieten we hem express links liggen en schonken we totaal geen aandacht meer aan hem. Hij had dit een beetje door, maar niet helemaal, want hij liep zoals een hondje achter ons aan om er toch maar bij te willen zijn. Pascal zei op een gegeven moment tegen Mahmoet dat hij ons echt niet moest vergezellen, want dat we veel liever alleen om ons gemak alles wilden verkennen. Hij liep teleurgesteld weg en we waren eindelijk van hem vanaf. Dan eerst afkoelen van onze zenuwen en rustig in het boekje van de piramiden van Gizeh zien.

We beslisten van eerst naar het boothuis te gaan kijken (grote ruimte waar een boot was gerestaureerd en het de bedoeling vroeger was om de mummies mee te vervoeren. Ze  begroeven dan de mummies en de boot begroeven ze er naast, omdat ze dachten dat het hiernamaals bestond en dat de mummies en de boot er naartoe werden gebracht zodat alles zou samenblijven.) We moesten er sloefkes aandoen over onze schoenen om de vloer niet vuil te maken. Het was er wel de moeite om eens te zien.

Toen we terug buiten waren, hebben we rond de piramiden gewandeld. Ze zijn echt ongelooflijk groot als je ernaast staat. Hoe dat ze dat toch allemaal deden vroeger, is toch echt wel een wonder.Na dit, zijn we naar de Sfinx gewandeld, wat ook de moeite is om eens te zien. Het word gezegd dat het beeld zo groot is als een voetbalveld, en dat is ook waar.

Toen hebben we beslist van met de kameel te gaan rijden, waar de Egyptenaren toch zo met leuren. Het zijn echt wel opdringerige mensen. Maar enfin, eens op de kamelen, ieders één, deden we een rit weg van de piramiden en in de woestijn. We hadden prachtige zichten van heel het geheel van Gizeh met op de achtergrond de stad Caïro. Nog langs een papyruszaak gereden waar we binnen moesten. Eveneens moesten we ernaast naar een Lotus-flowerzaak gaan kijken. Ze maakten er zogezegd parfum in flesjes die ze ergens in de grond onder de piramides haalden. De geur trok wel heel hard op de bekende merken. We kochten er wel niets.

Na deze mooie woestijntocht, gingen we naar de kleinere piramidekes zien, en eentje ervan gingen we binnen. Het was gewoon een donkere gang naar beneden en een plaats waar je uitkomt. In de grotere pir. is dit eigenlijk juist hetzelfde. De kleinere pir. heette die van koningin Cheops. De twee grootste piramiden waren al gesloten toen we erin wilden. Ze mogen er maar 100 personen per dag binnenlaten en wij waren natuurlijk juist te laat. We zijn dan later op de dag in een iets grotere geweest die de naam Miserycos  had. Het was er zeer duf en warm van al die toeristen die er al in zijn geweest. Ik kon het er niet lang uithouden en ben al vlug naar boven gegaan om in de buitenlucht te zijn.

Tot 4 uur in de namiddag rondgewandeld (dus bijna 6 uren rondgewandeld) en dan iets gaan eten juist achter de piramiden in  het Piramid-restaurant. Het was lekker met lams- en kippebrochetten. Daar hebben we beslist van de laatste avond dat we in Caïro waren, niet meer bij Mahmoet te slapen.  Het was natuurlijk een probleem om daar bij Mahmoet weg te geraken zonder dat hij ons zag. Ofwel zouden we zeggen dat we naar het hotel gingen en dat we zogezegd verkeerd gezien hadden op ons ticketten zodat we vroeger moesten vertrekken, ofwel dat we naar de bus gingen om dan een ander hotel te zoeken.

Alles goed voorbereid, en briefje geschreven om daar dan achter te laten. In taxi hebben we dan beslist dat we maar ineens naar Hurghada zouden gaan. We zaten dus in de taxi tot aan het huis van Mahmoet, daar een vluchtpoging gedaan om op een kwartier alles in te pakken en ondertussen de taxichauffeur laten wachten voor de deur. We waren bijna klaar met inpakken en we waren eigenlijk opgelucht dat hij er niet was. Juist voor we buiten wilden, kwam hij er toch wel aan zeker, zodanig dat hij natuurlijk verschoot dat we weg gingen. We vertelden ons plan dat we zogezegd al naar ons hotel in El Gouna moesten gaan, maar hij geloofde het precies niet echt. Daar trokken wij ons niets van aan en we waren gehaast om daar toch maar zo vlug mogelijk buiten te zijn. Alles in de taxi gegooid van ons gerief zonder afscheid te nemen en vlug weg. Eindelijk alleen. We waren wel weer op van de zenuwen.

De taxichauffeur bracht ons naar de gezamenlijke busplaats waar de bussen vertrokken naar Hurghada. Om 7 uur waren we daar en een half uur later vertrok onze bus al zodanig dat we geluk hadden en niet te lang moesten wachten, want we hadden schrik dat Mahmoet ons misschien nog ging komen zoeken. Maar dat was dan uiteindelijk niet het geval.

Opgelucht en alleen met z’n tweetjes waren we op de bus gestapt. De rit ging wel 6 uren duren, maar we waren op ons gemak. De airconditioning werd natuurlijk al opgezet in de bus en het was er na een half uur al een ijskelder. Ik gevraagd aan de chauffeur van ze af te zetten en hij luisterde tot mijn grote verbazing. Nu konden we dan toch wat slapen. De tussen stop duurde 20 minuten en was ergens aan een afgelegen station waar je iets kon drinken en eten. We hadden er thee genomen.  Die was natuurlijk weer straf met vanonder bezinksel in van een halve centimeter hoog.

Omstreeks 03.00 ‘s nachts kwamen we in Hurghada aan. Er kwam direct een taxi aan die ons naar ons hotelleke bracht dat we in ons boekske hadden gezien en dat er precies een proper hottelleke uitzag. Het hotel noemde Happy Home. Direct in slaap gevallen en uitgeslapen.

http://www.geocities.com/kathleen_pascal De huwelijks-wereldreis van Kathleen en Pascal

[ pagina  1 | 2 | 3 | 4 | 5 ]