Huwelijks-wereldreis

Los Angeles

zo 9 december 2001: Het roze "Moonlite Inn" motel.

De vlucht was goed verlopen en we hadden bijna heel de tijd geslapen. Om 12.30 u 's middags (tijd 2 uren vooruit zetten), stapten we uit het vliegtuig en voelden de koudere temperaturen al onmiddellijk. We werden gecontroleerd en kregen een stempeltje in onze reispas. Het controleren duurde veel te lang. Er waren namelijk twee grote boeiings geland met elk 300 passagiers, dus eer die allemaal door de douane waren, was er anderhalf uur voorbij.

Onze zoektocht naar een kantoortje om een auto te huren, was moeilijk. De gangen en verdiepingen waren niet goed aangegeven en alles liep door elkaar. Uiteindelijk vonden we enkele bureautjes en huurden bij "Enterprise" een Toyota Corolla. We konden nog een heel stuk van de prijs afdoen, nochtans waren we niet meer in Azië waar afdingen de regel is. Met een shuttle bus werden we naar de plaats gebracht waar de auto's staan. Eens onze sleutels in handen, belden we naar verschillende hotels, wat we hier gratis mochten doen. Dit duurde ook nog een tijdje voor we een degelijk en tamelijk goedkoop motel vonden. Onder de 2000 BEF per nacht vind je hier niets. We kregen een wegenkaartje en reden er recht naar toe.

Het "Moonlite Inn" motel was roos geschilderd en door Indiërs uitgebaat. We kregen een nette en propere kamer. Er hingen zelfs handdoeken om ons af te drogen. Gelukkig, want die van ons waren niet zo aantrekkelijk meer. We hadden een t.v., een ijskast en een micro-golfoven. Het beste was de chauffage, want die hadden we, na die tropische temperaturen, wel nodig.

Die dag deden we niet veel meer. We reden naar de dichtst bijzijnde supermarkt om en beetje eten te kopen. We kochten er lasagna wat gemakkelijk op te warmen was.

ma 10 december 2001: "Tom Cruise" gemist.

Lang geslapen, tot 10 u. Dan ons hotel betalen voor een hele week ineens. Hiervoor moesten we onze Australische dollars eerst nog ergens inwisselen, want die man van het hotel wilde direct heel de som hebben. In de banken kon je geen cash geld wisselen, dus moesten we op zoek naar een wisselkantoor. We kregen overal een slechte koers. Onze zoektocht naar een degelijk wisselkantoor had twee uren in beslag genomen en we waren er al nerveus van geworden.

Na de middag vertrokken we naar het chique "Beverly Hills". We wandelden door de dure côté op "Rodeo Drive" en zagen er zeer veel rijke mensen rondlopen. Het is ook in deze straat dat Julia Roberts van in de film "Pretty Women" gewinkeld heeft.

In de mexicaan aten we lekkere nacho's. Terug in de auto, reden we door de bekende straten van vele acteurs en regisseurs. Eerst trokken we nog een foto van het "Beverly Hills Hotel", dat op het hoesje staat van het lied "Hotel California". Meer in de heuvels gelegen, stonden de huizen of villa's van o.a. Cher, Toni Curtis, Aaron Spelling en ook de vroegere woonst van Marilyn Monroe en Elvis Presley. Op weg naar "Santa Monica" merkten we op dat de zonsondergang prachtig was, maar we waren juist te laat om er nog van te kunnen genieten en foto's te trekken.

Op de pier van Santa Monica staat er een soort van klein pretparkje met railway en dit staat er altijd. Het maakt het er wel gezellig door. We kuierden er wat rond en trokken foto's.

's Avonds dronken we koffie uit kartonnen bekers in een koffiebar. Dit kartongedoe van alle dranken is hier zeer normaal, maar wij vonden het maar laag bij de grond gevallen. En ze kosten dan nog 100 BEF per beker! Een beetje opgewarmd, winkelden we wat in de gezellig straten, maar kochten niets, want alles is hier toch tamelijk duur en waar moeten wij het blijven steken in onze rugzakken?

Terug in ons hotel, zagen we nog wat t.v.. We kregen het bijna bij het zien van de beelden van de nieuwe film "Vanilla Sky". Deze werd namelijk die avond vanuit Hollywood live voorgesteld door Tom Cruise en Penelope Cruz zichzelve. We waren er dan vlakbij geweest en hadden deze twee prachtige acteurs gemist. Kathleen vond het echt spijtig en nu was het te laat om er nog naar toe te rijden. We hadden ze verdorie vlak voor onze neus in het echt kunnen zien! Met spijt in het hart vielen we in slaap.

di 11 december 2001: Opname van een soapserie bijgewoond.

Vandaag stond Hollywood op het programma. Van bij ons in Redondo Beach was dit een uur rijden, de hele tijd door die immense stad. We amuseerden ons daar wel. Eerst even op het dure internet, en dan de "Walk of fame" langs de Hollywood Boulevard. Aan het "Chinese Theatre", waar gisteren Tom Cruise gestaan had, trokken we foto's van enkele bekende sterren die hun handen en voeten in de nog slappe beton gedrukt hadden.

Een man stond daar te zwaaien met gratis tickets om de opname van een soap te gaan bijwonen. Wij gingen er natuurlijk op in, zo hadden we de gelegenheid om eens in het echt te zien hoe alles in zijn werk gaat. 's Avonds werden we verwacht in de Universal Studio's voor de opname van "The Three Sisters".

Heel de dag vertoefden we in Hollywood, aten 's middags op zijn Amerikaans Mc Donalds en gingen in de namiddag nog shoppen op de excentrieke Melrose Avenue. Er zijn heel wat winkels met kledij voor punkers, maar ook meer plezante funky winkels waar Kathleen ook wel haar gading vind. Ze kocht er dan ook een topje.

En dan 's avonds naar de Universal Studio's. Om 17uur moesten we er al zijn en werden grondig gecontroleerd. Met de spiegel onder de auto, koffer open doen. Dan, eens we uitgestapt waren moesten we op de parking door een metaaldetector. Een busje bracht ons dan tot aan de juiste studio en daar werden we een plaats toegewezen op de tribune. We hadden zicht op een drietal decors. Maar er hingen ook talloze TV's voor het publiek zodat je perfect kon meevolgen. Er was een entertainer die de 240 mensen in het publiek moest vermaken tussen de verschillende opnames door. Hij deed dat niet slecht en hield zo de stemming erin zodat er spontaan gelachen werd bij de opnames, want gelukkig moest je niet op bevel lachen of applaudiseren.

Op de scène zelf liepen onnoemelijk veel mensen. De serie werd gespeeld door een achttal acteurs, maar in het totaal liep er zeker 50 man rond. Om te beginnen de cameramannen. Er word gefilmd met vier camera's, drie ervan hebben een vrouwenaam en de vierde is de reserve. Die weten perfekt waar ze telkens moeten gaan filmen. Alles is blijkbaar op voorhand op papier gezet. Elke camera staat op een rolwagentje dat door een man voortgeduwd wordt, er zit een cameraman op en er loopt iemand mee met de draden. Vier camera's geeft dus al 12 man. Dan nog een stuk of vier met micro's op lange stokken. De leidinggevende ploeg is ook wel zeker 10 man: er is de director die "cut" en "action" roept, de schrijfster, de koreograaf, de technisch verantwoordelijke, en ga zo maar door. Die zitten netjes op die typische regisseurstoelen net naast de plaats van de actie op een TV-scherm alles te volgen. Het scherm is in vier opgesplitst zodat ze de actie vanuit alle camerastandpunten zien.

Tenslotte heb je nog een hele resem mensen die met vanalles en nog wat bezig zijn. Er is de man die het bord telkens vasthoudt met het nummer van de scène op. Er is ook een digitale teller op voor de synchronisatie van de verschillende camera's. Dit toont hij aan de vier camera's en laat dan de klapper dichtklappen. De moeder van het kleine kindje dat in de serie even moest meespelen liep er ook rond. Een andere vrouw is voortdurend bezig met alle kleine attributen op de juiste plaatst te zetten. Nog een ander prutst voortdurend aan de lichten, enfin een echte mierennest die even tot rust komt als er geacteerd wordt.

De schermen die op het publiek gericht waren gaf de actie weer zoals het later op de buis zou komen. Afwisselend van de ene camera naar de andere dus en niet het in vier opgesplitste scherm zoals de regisseur ziet. Op het scherm duidt een stippellijn aan waar het beeld zal afgesneden worden voor breedbeeld of gewoon formaat.

Het was een plezante en interessante ervaring, maar het duurde meer dan drie uren en we hadden vergeten iets mee te nemen om te eten. Dat was wel vervelend. Dan nog 40 minuten terug naar huis rijden. Dit maakte dat we weer doodmoe in ons bed vielen.

wo 12 december 2001: Queen Mary.

Met onze huurwagen reden we eens de andere kant op. Weg van het centrum van L.A., over de Mexicaanse wijken en San Pedro richting Long Beach. Onderweg stopten we enkele malen bij een reisbureau om te informeren voor een ticket Londen-Brussel. Maar telkens kwamen ze met veel te dure oplossingen voor de dag. Het zou ons 17.000 BEF kosten om dat kleine stukje nog af te leggen. Voor dat geld konden Kathleens ouders ons komen halen in England met hun auto. We belden ze en stelden dit voor. Ze vonden het een goed idee en gingen het verder uitpluizen.

Rond de middag belandden we per ongeluk in de haven van San Pedro en ontdekten daar een heleboel gezellige visrestaurants. We konden er lekker buiten onze vis opeten terwijl er een Mexicaanse band met contrabas en gitaar aan onze tafel kwam spelen. De vis was zoals gewoonlijk in het frietvet klaargemaakt, echt op zijn Amerikaans dus, maar dit kon de pret niet bederven. Het eten werd geserveerd op papieren borden met plastiek bestek en een kartonnen plateau, met andere woorden als je klaar bent smijt je gewoon het hele zooitje in de vuilbak. De Amerikaanse wegwerpmaatschappij op zijn best.

De pintjes voor bij het eten had Kathleen ergens anders gekocht want de meeste restaurants mochten geen alcohol verkopen. Ze had een babbel gehad met die verkoper en kunnen bekomen dat we gratis onze mail mochten lezen op zijn computer. Dat was vriendelijk en we maakten er dan ook gebruik van.

We reden verder over twee grote hangbruggen op zoek naar de "Queen Mary", wat ons doel was vandaag. Dit is een stoomboot die tientallen jaren de oversteek gemaakt heeft tussen Amerika en Europa. Echt te vergelijken met de Titanic qua uitzicht en grootte. We gingen een beetje verder dan de betaalparking staan, want de inkom was al duur genoeg, zo maar even 1000 BEF/persoon.

De boot was wel echt de moeite. In 1936 werd de boot voor de eerste maal gebruikt. Op drie dagen kon hij de trip maken tussen New York en Manchester. In de oorlog werd het schip ingepalmd om de geallieerde troepen te vervoeren. Door te zigzaggen over de oceaan kon hij alle aanvallen vermijden. Door dit slalommen heeft hij ooit een kleiner schip in tweëen gereten. Het ander schip zonk, maar de Queen Mary vaarde onverstoord verder. In 1967 werd de Queen Mary uit dienst genomen, en op pensioen gesteld in de haven van Long Beach.

We kuierden op het gemak door het hele schip. Door de machinekamer, langs de art-deco bar vooraan in het schip, over de brug en langs de nagemaakte passagiersvertrekken, jammer dat ze de originele vertrekken niet ingericht hadden. Er was ook een show opgezet, "Ghosts & legends of the Queen Mary". Een overweldigend spektakel, waarbij je heel diep in het ijzeren gevaarte afdaalt en ze simuleren dan de aanvaring van 1943, met veel lawaai, gekraak en uiteindelijk massa's water dat binnenstroomt. Ooit is er een stoomketel ontploft, ook dit werd levensecht nagebootst. En tenslotte kregen we nog het art deco zwembad midden in het schip te zien, die ze lekker griezelig hadden gemaakt met mist en weinig verlichting.

De zon ging al onder om 17 uur, wij dus maar naar huis. Daar maakten we het gezellig met een fles Amaretto. Die kan je in de supermarkt kopen, zoals bij ons, maar je moet wel je pasport tonen om te bewijzen dat je 21 jaar bent.

do 13 december 2001: Universal Studios.

Vandaag zouden we naar het pretpark gaan dat opgebouwd is rond de Universal filmstudio's. We vertrokken vroeg want er zou veel te zien zijn. Maar zo stonden we natuurlijk in de ochtendfile. Gelukkig begon even verder de carpool-rijstrook. Daar mag je op rijden van zodra je met twee in de auto zit. Want de merendeel van de Amerikanen zit helemaal alleen in hun grote auto's.

De inkom was een heftige 2000 BEF/persoon, plus 350 BEF voor de parking. Die parkeerwachter durfde dan nog te vragen als we voor 700 BEF een plaatsje dichter bij de ingang wilden! Nee, dank u. Maar het park was de moeite.

We startten met een bustoer door de echte filmstudio's. Zo passeerden we langs de studio waar we enkele dagen geleden naar de "Three Sister" waren gaan kijken. We zagen de decors van Jaws, The Gladiator, en nog vele andere bekende films. Hier en daar waren ze aan het filmen, zo ook aan de grote blauwe wand van 50 op 12 meter met ervoor een waterbassin. Dit kunnen ze voor allerlei wateropnames gebruiken. Zoals bijvoorbeeld de landing van de appolloraket is hier gefilmd. Op de blauwe achtergrond zetten ze dan met de computer witte wolkjes.

Back to the future, the ride. Hierbij neem je in een Dolorean plaats die ter plaatse blijft staan maar wel heftig kan bewegen. Voor je wordt op een immens groot hol scherm de route geprojecteerd die je door tijd en ruimte beweegt. Dit is echt niet voor gevoelige mensen, we kwamen er alle twee groggie uit.

Het ET-spektakel is een ontspannende fietsrit waarbij je over betoverende decors zweeft. Daarna naar Backdraft. In deze studio demonstreren ze hoe ze vuur maken en beheersen. Voor onze ogen werd een hele zogezegde chemische fabriek in brand gestoken, waarbij tenslotte tal van stellingen en buizen instortten. Een half uur later is alles weer opgebouwd en kan de show opnieuw beginnen. Dit moet ook zo zijn voor de filmopnames, want je moet de scène toch kunnen overdoen als het niet goed was.

Jurassic Park is een waterglijbaan om u tegen te zeggen. Prachtig gemaakt, je verschiet echt van de dino's die plotseling uit het water opspringen en tenslotte glij je zeker 20 meter naar beneden om dan kletsnat uit de bootjes te stappen. Dit wisten we op voorhand en hadden dan ook onze regenjassen aangetrokken, die we daarna in de zon te drogen legden.

Mummy. De film hebben we nooit gezien, maar het spookhuis dat ze hierrond opgebouwd hebben doet je echt wel griezelen. Vooral omdat in enkele poppen echte mensen zitten die je natuurlijk op het gepaste moment doen schrikken. Enkele andere verschiet-acts kunnen door de mensen in de wachtrij bediend worden.

Wild, wild West. Een decor met een country-dorpje, inclusief een waterput waar de stuntmannen geregeld invallen. Er wordt geschoten, gevecht, van het balkon gevallen en het strafste vonden we toch wel de cowboy die van het dak van de saloon, toch wel een 7 meter hoog, op zijn buik naar beneden viel op wat stro met een matras onder. Op het einde van de show valt het hele decor om waarbij een cowboy op een stoeltje juist voor dat decor zit, maar gelukkig is er juist op die plaats een raam dat aan diggelen gaat, maar hem toch spaart van verder letsel.

Waterworld, naar de gelijknamige film waarbij de poolkappen gesmolten zijn en alle land op aarde overstroomd is. Een klein groepje overlevenden heeft een drijvend fort gemaakt uit verroeste golfplaten en in dit decor wordt een hele show opgevoerd met jetski's, brandende olie op het water, enz. Alweer overweldigend.

In Animal Planet zijn de dieren aan het woord. Een vos trekt aan een koord zodat het doek open gaat, een eekhoorntje komt een balletje verrollen en een aap gaat voor de micro staan. Uiteindelijk komt de trainer er natuurlijk ook bij en toont ons hoe je met dieren werkt in de film. Een papegaai kan je bijvoorbeeld in volle vlucht filmen door hem voor een grote ventilator te laten vliegen, dan blijft hij mooi ter plaatse en de achtergrond zet je er wel met de computer op.

Het was een oorverdovende dag Amerikaanse gekte, want je wordt geen moment rust gegund. Overal, tot in de verste uithoek van het park, speelt filmmuziek en nogal hard. We hadden wel geluk met de opkomst, nergens moesten we langer dan 5 minuten wachten. Het is wel zo dat je al bij het wachten ge-entertaind wordt met TV-schermen, muziek, afbeeldingen, enz. Dan nog 1h15 met de nodige files om thuis te geraken, maakte dat we goed moe waren, maar toch wilden we eens uit gaan eten.

We kozen een Thais restaurant uit niet ver van ons motel. Het zag er gezellig uit, we kregen gratis water aan tafel en bestelden er nog een karaf wijn bij. Een salaatje kregen we ook gratis, niet slecht dus, maar het eten was ver van het Thais dat we enkele maanden ervoor in Thailand hadden gegeten. De kip die Kathleen besteld had was naar Amerikaanse gewoonte in het frietvet gebakken en we kregen hopen vlees, terwijl je in Thailand eerder hopen rijst krijgt.

Van zodra je bord leeg is leggen ze de rekening op tafel. Dit geeft op ons een indruk van: "Bedankt dat je hier gegeten hebt, betaal nu maar en maak dat je wegkomt zodat de tafel vrij komt voor nieuwe klanten". We trokken er ons natuurlijk niets van aan en ledigden op het gemak onze karaf wijn. Ondertussen konden we het afruimspektakel gade slaan. Er komt dan een slungel uit de keuken met een grote plastieken bak en alle bestek en servies wordt er met het onvermijdelijke lawaai ingesmeten. En dan is er natuurlijk ook nog de doggy-bag: je overschot mag je in een kartonnen zakje meenemen naar huis. Dit is eigenlijk nog zo slecht niet, maar in België zijn we te welopgevoed en te ijdel om op restaurant te durven vragen als we de overschot zogezegd voor de hond naar huis mogen meenemen.

vr 14 december 2001: Busdiefstal.

Het regende vandaag, maar we maakten er toch een plezante dag van. Vooraleerst naar een origineel café vlakbij ons motel. Het was opgevat als een huiskamer: er stonden overal tweedehands zetels, boekenkasten vol met boeken die je mocht lezen en een stapel kranten en magazines. Een gezellige plaats dus om tussen de andere mensen wat te zitten lezen in plaats van moederziel alleen thuis te zitten. Wij gingen er vooral omdat er een terminal stond waarmee je op het internet kon.

Nog voor de middag aten we meeneemchinees op onze kamer en reden toen naar Beverly Hills en Brentwood op sterrenjacht. We vonden de houten bungalow van Brooke Shields en arriveerden aan het huis van Tom Cruise, maar volgens de buurman woonde hij er niet meer. Dan naar Santa Monica in het shopping center aldaar gaan wandelen. We hadden geluk met de parking. Toen we er inreden stond er een bord: "Gratis twee uren parkeren". En toen we er een minuut later te voet door die ingang naar buiten wandelden, stond er een parkeerwachter die 3$ parking vroeg vanaf 16 uur. Wij waren er gelukkig een minuut voor 16 uur aangekomen.

De zon was aan het ondergaan, dus liepen we snel naar de pier met de kermis erop om foto's te nemen. Door het slechte weer vandaag, waren er vele wolken en dat maakte de zonsondergang nog dramatischer. Daarna shoppen, maar we kochten niets, nochtans was het soldenperiode.

Op de terugweg naar huis, passeerden we in Venice Beach en daar gingen we nog in een typisch Amerikaans café een pintje drinken. Met die zetels die rug aan rug over de ganse lengte van het etablissement opgesteld staan.

Op de TV 's avonds was er spektakel. Iemand had namelijk een bus gestolen. Die waren ze live aan het volgen met de camera vanuit de helicopter. Zo zag je dat hij heel wild van links naar rechts over de autostrade aan het zwalpen was. De politie schoot tenslotte zijn banden kapot, maar toch bleef hij verder rijden met een hele vonkenregen achter zich. Uiteindelijk geraakte hij niet verder en stond hij moederziel alleen midden de autoweg die ondertussen door politie afgesloten was. En toen moesten ze erbij zien te raken, heel voorzichtig want ze waren niet zeker als er een gijzelaar aan boord was. Je waande je zo in een film, maar dit was echt. Na heel wat omsingelen en dreigen kwam hij met zijn armen omhoog uit de bus. Het was afgelopen.

za 15 december 2001: Venetië in Los Angeles.

Pascal was vroeg wakker vandaag en ging toen maar wat foto's nemen van mooie Amerikaanse auto's en ook van de typische krantebussen. Daarbij steek je het geld voor de krant in een gleufje, dan kan je het deksel openen en ligt de hele stapel kranten voor het grijpen. Maar iedereen is eerlijk en neemt slechts 1 krant.

Ondertussen had Kathleen haar vader aan de lijn gehad. We hadden namelijk gisteren ons telefoonnummer op de mail gezet en dit wou hij natuurlijk direkt uitproberen.

In de voormiddag reden we langs de Pacific Coast Highway tot in Malibu. Daar staan de peperdure paalwoningen op het strand tegen de helling gebouwd. We kuierden langs deze villa's maar geraakten niet ver, want het was vloed. De mensen hier moeten toch echt wel veel geld hebben.

Dan naar Venice Beach. Dit dankt zijn naam aan een zekere Abbot Kinney die er rond 1900 zestien mijl kanalen liet uitgraven naar het voorbeeld van Venetië om wat cultuur naar Los Angeles te brengen voor LA bekend werd door de filmindustrie. Een groot succes werd het niet en al gauw werd Hollywood veel populairder zodat in 1925 de merendeel van de kanalen werd dichtgegooid. Heden ten dage is er slecht een drietal mijl kanalen en brugjes over, maar dit is wel een heel gezellige buurt om te wonen.

We aten er vettig Mexicaans op de zeedijk en slenterden dan over de zeedijk vol extravagante figuren. Zo had er iemand een zandsculptuur van een naakte vrouw gemaakt en tegen betaling kon je er een foto van nemen. Andere voeren een lichaamsmassage uit op de dijk. Je kan er tattoo's laten zetten, een nep-fakier loopt er over glasscherven, enz. Verder bezochten we de gezellige côté rond de kanaaltjes en bekeken de Venice Renaissance Building, dit bijzondere gebouw is opgebouwd rond een grote verrekijker. De ingang gaat er onder door en in de twee kijkbuizen zijn vergaderzalen gemaakt die hun licht krijgen door het kijkglas aan de bovenkant.

Tenslotte wilden we nog voordat het donker werd trouwfoto's nemen met de Hollywood-letters op de achtergrond. Maar dat was niet zo eenvoudig. Want je kan niet helemaal tot bij de letters komen en er zijn echt niet veel plaatsen waar je de letters goed kan zien. We probeerden eerst door de dure woonwijken op de heuvels rond Hollywood er zo dicht mogelijk bij te komen, maar telkens stond er wel weer een andere villa in de weg. Dan naar het Griffith observatorium en planetarium in het Griffith Park. Het was er heel druk en de letters waren piepklein van hier gezien. Tenslotte dan maar een stuk terug gereden in het park en te voet een heuvel opgeklommen vanwaar we ze toch redelijk konden zien. Snel de trouwkleren aan, want de zon was al goed aan het zakken en juist op tijd konden we onze allerlaatste trouwfoto's nemen.

In de hoop dat we wel één of andere bekende zouden zien, zakten we daarna af tot in Hollywood. Maar het mocht niet zijn, we hadden Tom Cruise gemist en geenenkele andere ster kwam zijn nieuwe film voorstellen. Toch was het er gezellig, met de glitterverlichting en de vele sexy lingerie-shops uitgebaat door travestieten of duistere figuren.

zo 16 december 2001: United we stand.

Op het gemak vandaag. Eerst een koffie gaan drinken op een terrasje vlakbij ons motel, even op het internet ook. Het was er zo gezellig in het zonnetje dat we er niet weg geraakten. Kathleen schreef het verslag bij in het schriftje, terwijl Pascal fantaseerde wat hij allemaal zou doen in de periode dat hij thuis zou zijn en nog niet moest gaan werken.

We aten opnieuw de lekkere meeneemchinees op onze kamer op met een glaasje wijn en om dan nog iets te bezichtigen vandaag reden we naar Marina Del Rey. De grote jachthaven van Los Angeles, maar het was er niet zo gezellig. Dan maar naar Venice dat er vlakbij ligt en op de pier gewandeld met onze pas gekochte kerstmuts op onze kop. Daar val je zelfs nog niet echt mee op, want het loopt er vol extravagante figuren.

Om het nog eens over de Amerikanen te hebben: vandaag zagen we een drive-in ATM. Je kon dus met je auto langs de achterkant van de bank rijden en daar stond zo'n automaat om geld af te halen. Echt alles kan je hier met je auto bereiken. De auto is hier koning. Het is zelfs zo erg dat de grote luchthaven van Los Angeles, LAX genaamd, niet te bereiken is met de trein.

Na de gebeurtenissen van 11 september in New York is er een grote eenheid gegroeid onder de Amerikanen. Zeker de helf van de auto's rijdt met een Amerikaans vlaggetje op hun auto. Her en der zie je stickers met de tekst: "United we stand" en ook vele huizen zijn met de Amerikaanse kleuren versierd.

We logeerden al een week in ons motel in Redondo Beach en hadden nog altijd het strand niet gezien. Hoog tijd dus voor een avondwandeling langs het strand en op de pier. Op de pier waren gezellige visrestaurants en in de donkere nacht diep op zee hoorde je het geluid van loeiende zeekoeien of zeeleeuwen. Terug op de lege parking waar onze auto moederziel alleen stond, zagen we een papiertje onder onze ruitenwisser steken. We hadden een parkeerboete gekregen. Zelfs 's avonds moet je er blijkbaar de parkeermeter betalen. Maar ze kunnen fluiten achter hun 25$, over twee dagen zijn we hier toch weg.

ma 17 december 2001: Naar Pasadena.

We gingen in het postkantoor postzegels kopen en smeten daarna de kaartjes natuurlijk in een drive-in brievenbus. Opnieuw dronken we onze koffie in Redondo Beach terwijl we de mail controleerden en daarna trokken we naar Pasadena. Pascal was daar namelijk exact 3 jaar geleden geweest met zijn nonkel om die zijn broer Steven te gaan bezoeken die daar voor anderhalf jaar studeerde en werkte in Caltech (California Institute of Technology). Een zeer gerenomeerde universiteit en onderzoekscenter waar reeds ettelijke nobelprijswinnaars uit zijn gekomen.

Het eerste wat we er bezochten was het sjieke Carlton Ritz hotel. De ingang stond vol dure wagens: een limo, een Chevrolet cabrio uit de jaren '50, Ferrari-cabrio,... We gingen ook even binnen, maar durfden niet goed verder. Drie jaar geleden had Pascal hier nochtans door gewandeld met Steven en Inge, maar hij herinnerde zich de weg niet meer. Maar goed, we hadden toch even de sfeer van macht en rijkdom opgesnoven.

Daarna reden we door de rijke villawijken, waar de huizen niet achter hoge muren verborgen staan zoals in Beverly Hills. Het middagmaal verorberden we in - hoe kan het ook anders - een fastfood Mexicaan. Het was er wel gezellig doordat we op het terras in het winterzonnetje konden zitten.

Even verderop vonden we de Oak Knoll Avenue. Dit was de straat waar Steven en Inge gewoond hebben en waar Pascal dus 3 jaar geleden op bezoek was geweest. Toen had hij juist Kathleen leren kennen en kon ze nog niet mee. Nu waren ze getrouwd en kon ook zij eens zien waar hij toen geweest was.

Nog enkele straten verder was dan Caltech, die mooie en grote universiteit waar Steven werkte. De gebouwen zijn mooi onderhouden en vele ervan zijn in Spaans-Moorse stijl. Enkele zijn heel futuristisch opgevat en neem daar dan nog eens de rare elektrische wagentjes bij die er her en der rondrijden en je waant je op Planeet Mars, volgens Kathleen.

Tenslotte nog naar een heel imposant Moors gebouw gaan kijken in het centrum van Old Pasadena. Namelijk het Castle Green. Op het einde van de 19de eeuw gebouwd als hotel voor vakantiegangers en nu helemaal gerenoveerd en onderverdeeld in sjieke appartementen.

Op een halfuurtje waren we thuis doordat we nagenoeg de hele weg gebruik konden maken van de diamond lane, dit is de carpool rijstrook. We kochten ons een pintje in de supermarkt, parkeerden onze auto aan het strand en genoten van de zonsondergang vanuit de auto. Ondertussen dronken we in het geniep ons pintje uit, want eigenlijk mag je in Amerika geen open flesjes alcohol in het passagiergedeelte van je auto hebben. Pascal was er niet echt gerust in, want het was ook hier dat we gisteren onze parkeerboete hadden gekregen.

Daarna onze rugzak inpakken want morgenochtend zouden we vertrekken naar België. Daarna ging Pascal nog wat nachtfoto's nemen en de tank van de auto vol doen. Ondertussen belde natuurlijk zijn moeder eens. Het was 4h15 's morgens in België en voor haar kwamen we de volgende dag al thuis. Ze verlangde al. Terwijl wij pas morgen vertrokken uit Amerika. Raar, die tijdverschillen.

Op TV gaven ze vandaag het vervolg van de film "Titanic". Deze film duurt 3 uren en dat krijgen ze niet rond op 1 avond met al die reklame ertussen. Het werd zels zo irriterend om naar te kijken dat Pascal eens opgemeten heeft wat de verhouding is tussen reklame en filmtijd. En dit is het resultaat: gemiddeld krijg je 10 minuten film te zien en dan 6 minuten reklame. Telkens je weer met het verhaal mee bent, wordt je onderbroken door de volgende reklameblok. Dit is wel enkel op de gratis TV-kanalen. Als je betaalTV hebt, ben je verlost van dit probleem.

De ontknoping op het einde van de film zit ook steevast net achter een reklameblok en de eindgeneriek wordt al na enkele opschriften opzij geschoven zodat de helft van het scherm benut kan worden voor de reklame. Het is echt erg hier.

di 18 december 2001: De wereldreis zit erop.

Terug naar huis vandaag. 's Middags zou ons vliegtuig opstijgen om de volgende morgen rond 8 uur te arriveren in Londen. Na onze klok 9 uren vooruit gedraaid te hebben. We brachten de auto terug en er werd niet gezaagd over de parkeerboete. Blijkbaar had de politie het verhuurkantoor niet ingelicht.

Bij het wachten op de luchthaven konden we nog even de krant inkijken en merkten op dat naast de weersvoorspelling voor Amerika, er ook een weerbericht van Afghanistan in beschreven stond. Kwestie dat de Amerikanen de ontmaskering van Osama Bin Laden zo goed mogelijk zouden kunnen volgen.

Ook konden we nog eens de bevestiging zien waarom de gemiddelde Amerikaan zo dik is. Vele wachtenden voor ons vliegtuig waren nog aan het boefen dat het geen naam had: hamburgers, pizza's uit kartonnen dozen, mega-cola-bakken,... Terwijl iedere reiziger toch weet dat je even later op het vliegtuig een maaltijd krijgt!

De controle aan de douane was weer uitvoerig, met lange wachtrijen als gevolg. Natuurlijk werd Pascal weer helemaal afgetast, want zijn pasfoto komt helemaal niet meer overeen met de werkelijkheid. Mensen met de dikke schoenzolen moesten zelfs hun schoenen afdoen en die door de scanner laten rollen.

We vertrokken met slechts drie kwartier vertraging en om 15u30 ging de zon al onder doordat we naar het oosten vlogen. Dag Los Angeles. Bye, bye, autowereld in een wegwerpmaatschappij.

wo 19 december 2001: Terug thuis!

Het was enigzins jammer dat we na onze lange wereldreis in Londen aankwamen en niet in Zaventem. Kathleen had zo gehoopt op een ontvangstcomité in België, maar dit was nu natuurlijk helemaal verbrod. Enkel Kathleens ouders stonden ons op te wachten in Londen en die brachten ons dan ook naar huis. Eerst anderhalf uur op de autoweg van Heathrow tot in Dover. Dan enkele uren op de boot van Dover naar Oostende en tenslotte nog een uur tot in Waregem, waar Pascals mama ons al met de tranen in de ogen stond op te wachten.

Slotbeschouwing

De reis is voorbij. We zijn blij dat we het gedaan hebben, het was plezant, maar ook lastig op sommige momenten. We hebben veel gezien en vooral geleerd ons mannetje te staan. Onze relatie heeft er geenenkel moment onder geleden, integendeel, nu kennen we elkaar echt goed door acht maanden continu met elkaar op te trekken. Uiteindelijk zijn we toch heel content dat we naar het luxe-land, dat België toch is, te mogen terugkeren. Een geluk dat we ons appartement zijn blijven doorhuren zodat we er ons direkt weer thuis kunnen voelen. Want dat is toch belangrijk: je ergens thuis voelen. Dat gevoel hebben we slechts zelden gehad op wereldreis, maar het is natuurlijk ook zo dat we altijd verder wilden reizen en je moet ergens een tijdje kunnen verblijven om je er ten volle thuis te kunnen voelen.

In alle geval, een wereldreis is een aanrader voor wie nog vrij is en bereid is even afscheid te nemen van de luxe, properheid en vrijheid in België. Onderschat wel het financiële aspekt niet. Als je echt enkel in de goedkope landen blijft, zoals Sri Lanka, Indië, Nepal, Thailand, Indonesië dan kan je het budget op 1000 BEF/persoon (25€) houden (incl. vluchten). Ga je daarentegen ook naar de meer Westerse landen zoals Australië, Frans Polynesië of de Verenigde Staten, reken dan maar op 500 BEF (12,5€) extra per persoon.

Maar goed, we hebben het met plezier gedaan, zijn er niet armer door geworden (vooral ook door de milde gaven op onze trouw) en houden er een heleboel herinneringen en een pak levenservaring aan over.

http://www.geocities.com/kathleen_pascal De huwelijks-wereldreis van Kathleen en Pascal