Huwelijks-wereldreis

vr 18 mei 2001: Opgelucht arriveren we in Nepal.

Hier in Nepal merkten we direkt op dat het ietsje properder was (toch al minstens geen open riolen meer door de straten) en de mensen zijn ook een stuk vriendelijker en minder lastig.

In het grensdorpje Sunauli was niks te doen, dus namen we een jeep die je deelde met andere mensen naar het volgende dorpje. Daar konden we op het internet en kwamen we al een beetje tot rust omdat we merkten dat het hier toch beter was dan in Indië.

za 19 mei 2001: wreed accident.

Niettegenstaande Nepal al beter is dan Indië, hadden ze er ons toch weer opgelegd. De man in het hotel had gezegd dat we in een express-bus gingen zitten die ons in 1 ruk naar Kathmandu zou brengen. Er zouden enkel twee plaspauzes en een lunchpauze zijn, maar natuurlijk was het weer een bus die overal stopte. We hadden beter zelf de tickets gaan kopen.

Maar goed, dat was nu zo erg niet. Vervelender was dat de rit normaal zo'n 8 uren zou duren, maar dat we er dubbel zo lang hebben over gedaan. Want net na de middag kwamen we in een file terecht. We hoorden dat er een "wreed accident" gebeurd was zo'n 30 km verder!

We stonden drie uren stil, voor het verkeer weer een beetje op gang kwam. We dachten dat het opgelost was, maar na een uurtje als een zot over de berg scheuren stonden we weer 15 minuten stil. Na een halfuurtje stonden we opnieuw drie uren stil, maar nu juist voor de plaats van het ongeluk.

Het leger hield iedereen tegen, want juist na de bocht zou er een hijskraan staan die de slachtoffers uit de rivier aan het halen was. Want naar verluid was er een bus 40 meter diep met 30 man aan boord in de rivier gesukkeld. Erg voor de slachtoffers, maar onvermijdelijk als je rijstijl hier ziet.

Al goed dat we in de bergen in een mooie omgeving stonden, dat ook iedereen zijn motor afzette en dat we tegen twee Hollandse meisjes konden praten die ook in onze bus zaten. Zo ging de tijd wat vooruit. Op de duur werd de menigte ongeduldig en begonnen ze te dringen om toch door te mogen. Het was een grappig zicht.

Enkele slimme Nepalezen uit een nabijgelegen dorpje kwamen water en koekjes verkopen. Het ging als zoete broodjes van de hand, maar zo lag ook in een mum van tijd de straat bezaaid met afval en papiertjes.

Juist voor het donker werd, mochten we doorrijden. We zagen de hijskraan, maar geen slachtoffers, ziekenwagens of een wrak. Waarschijnlijk was de opdracht mislukt en was iedereen verongelukt. Op de rivier zagen we wel enkele reddingssloepen in de weer.

Enfin, eindelijk verder, maar niet voor lang. Doordat we weer eens stopten om enkele mensen op te pikken, viel de bus in panne in het midden van de straat. Links van ons nog altijd de rivier en rechts de bergwand, en de auto's achter ons maar toeteren! Er bleek lucht in de dieselleiding te zitten. Na twintig minuutjes sleutelen en pompen was het euvel opgelost.

We waren weer nog maar op gang toen er een ladderzatte man voor ons op de weg liep. We moesten stoppen om hem opzij te kunnen duwen. En weer verder, tenslotten moesten we zo nodig nog eens stoppen om enkele liter diesel te tanken, want zoals altijd in deze landen doen ze hun tank nooit vol.

Uiteindelijk, na 16 uren in de bus te hebben gezeten, zonder eten, kwamen we in het holst van de nacht in Kathmandu aan. We deelden een taxi met de twee Hollandse meisjes en vonden een gezellig guesthouse: "Star Rest House". We hadden een mooie, grote kamer en keken uit op vele terrasjes. Het deed deugd om weer een beetje in de beschaving te zitten. Enkele maanden later kwamen vrienden van ons diezelfde meisjes tegen in Vietnam. Wat kan de wereld toch klein zijn! (maar toch zou ik hem niet willen stofzuigen; citaat van Noordkaap)

Deze dag was de zesde op rij dat we nagenoeg niks gegeten hebben. Onze broek begon al losjes te hangen!

zo 20 mei 2001: Precies 1 maand getrouwd!

Onze eerste huwelijksverjaardag! Maar Kathleen was ziek, ze had een zware verkoudheid, last met haar ademhaling door al die Indische smog en voelde zich koortsig. Zo ging Pascal dan maar alleen op verkenning. We zaten in het stadsgedeelte waar alle low-budget reizigers logeren in Kathmandu, namelijk "Thamel".

Pascal kwam opgetogen terug, want het was er best gezellig: Heel veel winkeltjes, propere straten, terrasjes, bakkerijen met tal van lekkernijen, normaler mensen, ... Hij regelde ook al een paar zaken, zoals foto's ontwikkelen en informeren voor rafing en trekking. Kathleen bleef nagenoeg geheel de dag op de kamer en sliep veel.

's Avonds vroeg gaan slapen om te recuperen. Onze huwelijksverjaardag vieren was uitgesteld tot morgen.

ma 21 mei 2001: Sachertorte!

Kathleen was al iets beter vandaag, dus gingen we tesamen slenteren door Kathmandu. Ze kocht een flodderbroek, een bloese en een short, alles tesamen voor nog geen 400 BEF, en dit deed haar echt deugd, zo op het gemak winkelen.

We besloten om een rafting van drie dagen te boeken en kochten ook onze ticketten naar Bangkok. De foto's waren ondertussen ook ontwikkeld, maar een ontgoocheling, de kleuren waren niet geweldig, enfin, in Belgie zullen ze dat wel weer kunnen rechtzetten zeker?!

Alle restaurants hebben hier ofwel tafeltjes in een tuintje, ofwel een dakterras. Zo aten we 's middags lasagne op een gezellig terras op het dak van een gebouw.

En dan was er wijn met een broodje met kaas en als toetje chocoladetaart, die heel erg leek op de Oostenrijkse "sachertorte". Allemaal om onze eerste huwelijksverjaardag te vieren. Kathleen likte haar duimen en vingers af, zo lekker. Zo kwamen we tenminste weer op kracht!

di 22 mei 2001: gaan eten met Peter en Barbara.

Alweer heel gezellig ontbeten op een zonnig dakterras met lekkere koffie en verse broodjes van de bakker. Je kiest de broodjes beneden en neemt ze dan gewoon mee naar het dakterras, toffe regeling. De kater van Indië is verwerkt, we zijn klaar voor Nepal. Dus, tempeltjes bezoeken in Kathmandu vandaag.

De meeste tempels zijn geconcentreerd op en rond "Durbar Square". Ze zijn mooi om zien, maar niet echt overdonderend. Het is vooral plezant om de mensen gade te slaan, hoe ze bidden en aan de belletjes rinkelen, of hoe ze een soort kaarsvet over de beeldjes wrijven, zodanig dat je het beeldje nagenoeg niet meer ziet.

Verder liet Pascal nog zijn schoenen herstellen, want de zool van zijn wandelschoenen was aan het loskomen. Ook Kathleens uurwerk dat al enkele dagen geleden de geest gegeven had, liet hij reparen. Tenslotte kocht ook Pascal een kleurrijk hemd, want het is echt heel verleidelijk, zo'n lage prijzen voor zo'n plezante flodderkleren. Onze rugzak zal er niet lichter op worden, maar dan geven we wel wat andere kleren mee met Kathleens ouders, want die komen in juli naar Bali ons bezoeken.

In de namiddag kwamen we heel toevallig het Hollands koppel tegen dat we al drie keer in Indië tegen het lijf waren gelopen. Wat een toeval, we spraken dan ook af om 's avonds tesamen te gaan eten. We aten uitmuntend goed in een Thais restaurant in een mooie tuin met gietijzeren tafeltjes en kaarsjes op de tafels, echt gezellig.

De Nederlanders noemden Peter en Barbara. We schatten hem rond de veertig en zij eind twintig. Ze hadden elkaar leren kennen in Maleisië, Peter werkte daar en Barbara kwam daar stage lopen. Na Nepal gaan ze naar Nieuw-Zeeland en daarna de Fiji-eilanden en tenslotte Canada. Ze waren ook niet te spreken over Indië. We hadden dus de ideale gesprekspartners gevonden.

wo 23 mei 2001: weer op de bus.

Om 5h30 liep onze wekker al af, veel te vroeg, maar we moesten op de bus naar Pokhara want van daaruit vertrok onze raftingtrip. Het regende ook nog deze morgen en het vooruitzicht om weer 8 uren op een bus te zitten om ocharme 200 km af te leggen, maakte dat we niet echt goed gezind waren.

In Pokhara werden we gedropt aan het "Himalayan Encounters Pokhara Base Camp". Dit hoorde allemaal bij de raftingtrip van drie dagen. Het hotelletje werd uitgebaat door een Engelsman die met een Nepalese getrouwd was. Zijn broer woonde daar ook, en hun stokoude vader zat daar ook in een zetel in de schaduw. Het deed deugd om eens enkele dagen verwend te worden zonder nog 1 roepie te moeten betalen want alles was vooraf betaald.

Ons gezellig kamertje met kaarsjes op de nachttafeltjes keek uit op de tuin en we namen het op het gemak. Eerst luieren in de zon en daarna even gaan wandelen tot aan het meer. 's Avonds was er nog een briefing, we kregen ook een T-shirt en kropen dan maar in ons bed.

do 24 mei 2001: overkop met de raft.

Na nog eens 2,5 uren op de bus zitten, konden we eindelijk aan het grote rafting-avontuur beginnen. We kregen eerst nog een lekkere lunch met tonijn en groentjes, enz. Echt lekker. Dan alle bagage van de bus halen, de boten opblazen, alles vastsjorren in de boot, onze reddingsvest aandoen, en met de peddel in de hand waren we weg.

Er waren twee rafts met telkens zes deelnemers aan boord plus gids en dan nog een derde raft met nog twee medewerkers en een heleboel bagage. Deze laatste raft was de zogenaamde "safety-raft". Die ging telkens eerst door de rapids en wachtte daar dan om eventueel mensen die uit de raft vielen te kunnen oppikken.

De eerste rapid die we tegenkwamen noemde "Little Brother". En het liep al direkt grondig verkeerd. De andere raft kapsijsde, iedereen eruit dus. Een meisje kon op de boot, die ondersteboven verder dreef, klimmen. Onze raft werd langs de kant gepeddeld, de meisjes gingen eruit en met de jongens gingen we zo rap mogelijk de stuurloze raft achterna. Zo gingen we totaal onvoorbereid door de rapid "Big Brother", zonder problemen, trouwens.

Het meisje op de gekapsijsde raft was ondertussen al aan de kant vastgelopen. We kwamen dus te laat, maar alles was goed afgelopen. Even later kwamen de meisjes (o.a. Kathleen) langs de kant, over de rotsen, aangewandeld. Zo had Kathleen de rapid "Big Brother" niet meegemaakt.

Met ietsje meer schrik gingen we verder. Want we hadden nooit gedacht dat je zo gemakkelijk kon kapsijzen. En dit was nog maar het begin, wat gingen we niet nog al meemaken? En inderdaad, een half uur later was het onze beurt.

Vooraleerst gingen we niet echt juist door de rapid. Onze boot lag dwars op de stroming. We wipten over een rots, en bleven hangen op een rots er juist na. Door de schok verloren we onze gids en drie rafters. Een zekere Kris zat nog in de raft en wij tweeen. Maar denk niet dat de raft daar stil lag, nee. We lagen dus nog altijd dwars, juist na die rots, in een terugkerend stroming. Het kwam erop neer dat de raft telkens met grote kracht vol water klotste, dan weer helemaal naar de andere kant overhelde, om weer leeg te lopen, enz.

In het begin had Pascal Kathleen vast gehouden, zodat ze in de boot kon blijven, maar zo konden we natuurlijk niet blijven zitten. Hij liet haar los, en werd terstond door een golf meegesleurd in het water.

Kathleen probeerde dan nog met Kris om de raft los te krijgen van de rots waar de boot aan haperde, maar dat lukte niet echt. Tot ook Kathleen het niet meer kon volhouden en eraf viel. Ze ging onder de boot door, en werd direkt naar het wateroppervlak gestuwd door de life-vest. Doordat Kathleen eraf was gevallen, kwam de raft los en kon Kris hem naar de kant peddelen. Kathleen zwom naar de kant, waar Pascal haar al stond op te wachten, hij was ook juist uit het water geraakt. Wat een belevenis, en dit voor onze eerste raft-ervaring en voor onze eerste dag. De moeilijkheidsgraad van deze rapid is dan nog maar 3 op een schaal van 6 (waarbij 6 het zwaarst is).

Rond 16 uur, net voor we stopten voor die dag, passeerde we een soort barbecue. Enfin, van veraf rook het net als barbecue, maar het bleek de crematie van een overledene te zijn. Een persoon stond er kaalgeschoren bij, en dit blijkt de zoon van de overledene te zijn. De rivier waar we op vaarden (Kali Gandaki) is een heilige rivier, vandaar de vele crematies die we zagen en ook zagen we een heleboel graven juist naast het wateroppervlak. Want sommige mensen verbranden ze niet (zoals zwangere vrouwen), en die leggen ze dan onder een hoop stenen juist naast de rivier, zodat het lijk wordt meegenomen door de stroming als de moesonregens het water doet stijgen.

Onze eerste kampplaats was op een gezellig strandje. Direkt moest iedereen met een emmer water gaan halen bij een bron iets verderop. Je moest ook zelf je tent opzetten. Er werd een toilet gemaakt, een diepe put in het zand met een tent boven. Iets verder werd een peddel in het zand geplant en er werd een helm opgezet. Als je naar het toilet ging moest je deze helm meenemen, zodat de anderen wisten dat de WC bezet was.

We kregen warm eten, maar moesten het onder een tentzeil opeten, want het was beginnen regenen. Zo gaat het hier altijd bij het begin van de moeson. 's Morgens zon, tegen 15 uur komen er wolken en dan regent het eventueel. Ditmaal bleef het regenen, we zijn dus maar vroeg gaan slapen.

vr 25 mei 2001: tent bijna weggespoeld.

Pascal was al voor 6 uur wakker is dan maar gaan wandelen om wat foto's te trekken, want 's morgens is het altijd zonnig en onbewolkt. Net voor onze kampplaats hadden we onder een hangbrug gevaren en ook voorbij een loodrechte wand van zeker 150 meter hoog. De moeite voor enkele foto's.

Het ontbijt was voortreffelijk, met eitjes en gebraden worstjes, patatjes in lookboter, toast, ... Je vraagt je af hoe die eitjes al die rapids overleefd hebben.

Het raften ging beter vandaag, ofwel waren de rapids gemakkelijker. In alle geval zijn we niet uit de boot gevallen. Wel een paar keer in het water geduwd door een nogal kinderachtige jongen die ook in onze boot zat. Dat was niet zo plezant, want als je 6 uren op een dag nat op zo'n raft zit, want je wordt voortdurend natgespat, en de zon gaat dan nog af en toe weg, dan krijg je wel frisjes. Gelukkig stopten we 's middags op een zonnige plaats om te lunchen zodat we konden drogen en opwarmen. Het viel echt wel op dat alle deelnemers in de zon gingen zitten (wat ze normaal niet deden). Iedereen moet dus toch wel een beetje frisjes gehad hebben.

In de namiddag vaarden we nog onder een waterval en Pascal deed een rapid al zwemmend. Dit kan je niet bij alle stroomversnellingen doen, want meestal zitten er teveel rotsen net onder het wateroppervlak en dan zou je je pijn doen.

Tijdens onze tocht stonden er ook voortdurend mensen vanop de kant te wuiven en "Namaste" (gegroet in het Nepalees) te roepen. Tijdens zo'n groet was er opeens een meisje van onze boot die in elkaar zakte met een bloedend hoofd. Een van die kwajongens had namelijk een steentje met een katapult op haar voorhoofd geschoten. Tijd om die jongens een pak slaag te geven hadden we niet, want we moesten verder naar de andere raft om die wond te ontsmetten.

's Avonds kampeerden we op een strandje van zo'n 30 meter breed, met ernaast een kabbelend beekje van een meter. Er stond ook een stalletje waar je frisdanken, bier en whiskey kon kopen. De leiders waarschuwden dat we best onze tent goed zouden vast leggen want er was hevig weer op komst. En inderdaad, al gauw begon het heel hard te waaien, het werd donker en nog geen kwartier later begon het te gieten. En niet voor 5 minuten, maar enkele uren aan een stuk.

Het beekje veranderde snel in een kolkende bruine waterloop van wel 5 meter breed, dat alle zand meesleurde, alsook het zand net achter onze tent. Iedereen schoot in gang om een dammetje te maken zodat de tenten niet zouden wegzakken. Daarna namen we met een tiental mannen het stalletje op om het wat verder neer te zetten, anders zou het in de rivier verdwenen zijn.

En ja, opnieuw hadden we een nieuw huisdiertje: Er wandelde namelijk een kanjer van een krab tussen de binnentent en de buitentent. Gelukkig is ze niet bij ons binnen gekomen, en hebben we nog goed kunnen slapen. Wel een beetje hard, want de matjes die ze ons gegeven hadden, maakten het liggen op het zand niet veel comfortabelder.

za 26 mei 2001: drie dagen staking.

De laatste raftingdag. Nog twee rapids, maar zonder kleerscheuren doorgekomen. Rond de middag kwamen we aan een dam en dit was dan ook het eindpunt. Er stond nog een groep rafters die juist waren aangekomen en een heleboel opdringerige kinderen die per se frisse cola en mineraalwater wilden verkopen. Gedaan met de rust, dus.

De terugrit met de bus was helemaal niet leuk. Weer 5 uren rijden op slechte weg, met veel putten. Het begon op ons zenuwen te werken, altijd maar in bussen zitten en ergens stoppen waar je totaal niet wilt stoppen, zoals bijvoorbeeld in een vuil dorp. We waren blij dat we weer in Pokhara aankwamen. We vonden ook een heel proper en goedkoop kamertje in het guesthouse "Pokhara Peace Home".

Toen we gingen informeren voor een busticket terug naar Kathmandu, kregen we te horen dat er drie dagen staking was en dat er dus geen voertuigen reden en ook alle winkels zouden gesloten zijn. We kregen het bijna en wilden nog proberen om dezelfde avond op de nachtbus naar Kathmandu te geraken.

Op weg naar de bushalte moest de taxichauffeur nog halt houden om een bende betogers door te laten. In de bushalte kregen we te horen dat er geen plaats meer was (zelfs niet na het aanbieden van een extra fooi). We konden enkel op het dak van een bus mee. Maar dat zag Kathleen niet zitten, dus terug naar het hotel en op het gemak in een restaurantje gaan eten. Daar beseften we dat we ons eigenlijk niet moeten afjagen, we zijn tenslotte voor 10 maanden op reis!

De staking had de volgende reden: De eerste minister, P.M. Koirala, was in opspraak gekomen bij een lease-deal tussen Royal Nepal Airlines en Lauda Air, met als gevolg dat de Nepalese vliegtuigmaatschappij een heleboel verlies had geleden. De communistische partij van Nepal (CPN-UML, Communist Party of Nepal - Unified Marxist Leninist) wil hem om deze reden weg. Maar de eerste minister wil geen ontslag nemen, dus heeft CPN-UML een driedaagse staking uitgeroepen vanaf 27 mei om hem te dwingen op te stappen.

zo 27 mei 2001: wandeling naar uitkijkpunt.

We besloten om de bergen in te trekken naar "Sarangkot". Dit is een uitkijkpunt 700 meter hoger dan Pokhara waar je normaal mooi de Himalaya toppen kan zien. Het werd een heel ontspannende en leuke wandeling, waarbij we wel twintig keer de weg hebben moeten vragen. We stopten bij een vrouw met haar kindje, trokken nog een foto van Kathleen met het kind, passeerden langs kleine akkertjes en liepen door toffe, smalle paadjes. Op het einde werd het wel zwaar door de vele trappen naar de top. En we zagen dan nog niets van de besneeuwde toppen, wel van de stad Pokhara onder ons. We genoten van een soepje met het prachtige uitzicht op het meer van Pokhara en wandelden terug. De hele wandeling had toch wel 6 uren in beslag genomen.

's Avonds vonden we nog een cafeetje met Happy Hour. We amuseerden ons en stoorden ons helemaal niet meer aan het feit dat we vast zaten in Pokhara door die staking.

ma 28 mei 2001: We zien de overweldigende Himalaya-toppen.

's Morgens maakte Kathleen Pascal opgetogen wakker, want ze had de besneeuwde bergtoppen gezien. Later vernamen we dat het de "Machapuchre" was, een piek van net geen 7000 meter hoog. Het was overweldigend om zo dicht bij die grote reuzen te staan.

We besloten om naar een ander uitkijkpunt te wandelen, in de hoop de rest van de Himalaya te zien. Maar deze wandeling was een tegenvaller, want we moesten eerst anderhalf uur door de stad wandelen. Door de staking rijden er geen voertuigen en zijn alle winkels gesloten en de mensen hangen maar wat in de straten en gaapten ons voortdurend aan. Het was ook zeer warm vandaag en onze voeten deden pijn. Kathleen had namelijk nog pijnlijke blaren van de dag ervoor. Eens aan de berghelling zagen we het niet meer zitten om nog aan de beklimming te beginnen en keerden we terug.

We konden onze bustickets kopen om woensdag naar Kathmandu terug te keren, en dit maakte onze dag toch nog goed. We genoten nog van het Happy Hour en gingen lekker gaan eten. Er was wel niet alles van de menukaart meer te verkrijgen door de staking. Ook nog onze mailtjes kunnen lezen, niettegenstaande het vijfmaal duurder was dan in Kathmandu (20 BEF per uur in Kathmandu).

di 29 mei 2001: Op het gemak in de zon.

Een zeer rustige dag vandaag zonder wandelen. Gezellig ontbeten en dan in de tuin van ons hotel genoten van het zonnetje. Pascal verrastte Kathleen met een fles gekoelde witte wijn. Als intermezzo gingen we kijken naar twee slangentemmers. Ze hadden vier slangen bij: een python (wurgslang), cobra, een witte slang die in rijstvelden leeft en een felgekleurde slang die er heel venijnig uitzag. Pascal liet de python op zijn schouders leggen en Kathleen naderde toch al tot op twee meter afstand om er een foto van te nemen, wat al een heel succes was, want van slangen moet ze echt niets weten.

Tot 14 uur hebben we van de zon kunnen genieten, toen regende het even, maar 's avonds werden we verrast door een prachtige zonsondergang boven het meer.

wo 30 mei 2001: Eindelijk terug naar Kathmandu.

Om 5 uur 's morgens al wakker geworden zonder wekker, want Kathleens uurwerk was weer stilgevallen. Nochthans hadden we het een paar dagen geleden nog maar laten vermaken in Kathmandu. Zo zie je dat het hier allemaal prutsers zijn.

We waren zeker op tijd aan onze bus, die we nu echt niet wilden missen, want voor de volgende dag voorspelden ze weer staking. Zeven uren en twee tussenstops later waren we al in Kathmandu. Het had vlug gegaan. De hele busrit was het bewolkt en terug in Kathmandu scheen de zon opnieuw.

Pascal bracht zijn gehuurde slaapzak terug en ging informeren om fietsen te huren. Het zou dan ideaal zijn om de volgende dag, tijdens de staking als er geen auto's rijden, te kunnen fietsen. Maar de staking was uiteindelijk toch geannulleerd. We besloten dan maar een moto te huren om eens niet op de bus te zitten en totaal vrij te zijn. We kregen een rode Yamaha YBX van 100 cc. De verhuurder zou de volgende dag met Pascal naar een verlaten straat rijden om hem te leren rijden met versnellingen.

's Avonds kwamen we tot onze verbazing weer Peter en Barbara tegen, want we dachten dat die al vertrokken waren naar Nieuw-Zeeland. We gingen natuurlijk weer tesamen gaan eten en voelden ons terug een beetje thuis in Kathmandu.

do 31 mei 2001: Met de moto naar 2175 meter.

Met de moto vertrokken richting "Nagarkot", dit is een bergdorpje 30 km ten oosten van Kathmandu met mooie zichten op de Himalaya. We lieten de meerendeel van de bagage achter in het hotel zodat Kathleen met een lichte rugzak achteraan op de moto kon zitten.

Eerst stopten we aan één van de grootste stupa's ter wereld en de grootste van Nepal, genaamd "Bodhnath". De inkomprijs was zeer redelijk. Je kon rond (kloksgewijs) en op de stupa gaan. Ze gooiden van boven op de stupa volle emmers met een soort van oranje fijngestampte bloemenvloeistof in kringen over de witte stupa. Het heeft allemaal betekenis voor de Boeddhisten. Er hingen ook heel veel kleurrijke gebedsvlaggetjes. Dit is heel typisch voor Nepal, de boeddhistische gebeden worden dan door de wind verspreid.

Een beetje verder bezochten we de belangrijkste Hindoe-tempel van Nepal, "Pashupatinath". Het is een hele verzameling van tempels en er loopt een heilige rivier door. Daarom zijn er ook dagelijks crematies, waarbij ze de resten dan in de rivier gooien. Er was een lijk aan het opbranden en er lagen nog twee andere ingebalsemde lichamen klaar. Er was ook een tempel die gewijd was aan de vagina van een of andere godin.

Er liepen weer een aantal bedelaars rond die het één en ander mankeerden. Waarschijnlijk melaatsen, want hun handen en voeten waren al stompjes. Kathleen was er vies van en niet gerust. Dan kon ze beter tegen de lijken die verbrand werden.

Dan verder naar "Nagarkot" (2175 m). We stegen ongeveer 800 meter en voelden het al frisser worden. We stopten zelfs om onze trui aan te doen. Pascal vond het plezant om de haarspeldbochtjes te nemen met de moto. Kathleen zat op haar gemak, want hij reed voorzichtig.

Eens daar, kregen we in het hotel "At the end of the universe" een kamer aangeboden in de zogenaamde "bamboo cottage". Eigenlijk was het een hutje van gewone houten planken, maar het was heel gezellig met een bed op de grond en overal raampjes. Een heel romantische honeymoon suite, maar teveel wolken om de Himalaya te zien.

We konden op het terras nog van de zon genieten, want het was nog warm genoeg, niettegenstaande we al op 2175 m zaten. Daarna aten we in het restaurant van het hotel, dat een beetje leek op een Oostenrijkse Zimmer frei, met dit verschil dat de tafels laag bij de grond waren, zoals in Japan.

Kathleen zat gezellig op het romantische bed, toen ze plotseling een grote, bruine spin achter haar opmerkte. Weer een nieuw huisdiertje. Pascal heeft ze met zijn dikke bergschoen platgeslagen. Erg rustig ging Kathleen toch niet slapen. Stel je voor dat de zus van die spin 's nachts over haar zou lopen!

vr 1 juni 2001: Muesli met rijstpap.

De dag begon slecht, we stonden op met veel mist en een temperatuur van 20 graden die we niet meer gewoon waren. We konden nog geen 50 m ver zien, dus zeker geen bergen. Het ontbijt was ook al niet lekker, we kregen een walgelijke combinatie van muesli met rijstpap. Toch hebben we ons derest van de dag geamuseerd, door een dagtocht te maken naar een mooie tempel. De wandeling leidde ons eerst door een bos omhoog en dan over een bergkam tot aan de "Changu Narayan"-tempel.

Het zonnetje kwam er juist door, waar we op hoopten, en we trokken rap onze trouwkleren aan. Zo konden we voor de eerste keer in Nepal trouwfoto's nemen. Iedereen keek natuurlijk weer, maar eigenlijk is het plezant, want het zijn blikken van bewondering.

Op de wandeling terug hadden we nu mooie zichten op de Kathmandu-vallei. Zo zagen we onder andere "Bhaktapur", een mooi stadje met veel tempels, maar waar ze teveel inkom voor vroegen. We zagen ook het vliegveld van Kathmandu, waar we over enkele dagen zullen opstijgen richting Bangkok.

Terug in onze kamer, verveelden we ons. Want de zon ging weg en het werd weer mistig en in het dorpje was ook al niets te doen. We probeerden dan maar te kaarten, maar konden ons geenenkel spelletje meer herinneren. Na lang denken vonden we toch iets en hebben we daar onze tijd mee kunnen vullen. Het werd nog plezant, mede door het gezellig kamertje.

za 2 juni 2001: Koninklijke familie uitgemoord.

Wakker geworden door de uitbaters die al om 5 uur 's morgens luid tegen elkaar aan het kakelen waren. En vooral ook doordat ze met een walgelijk geluid fluimen opgorgelen en uitspuwen. Dit doen trouwens alle Nepalezen, zowel mannen als vrouwen, tot onze grote ergernis.

Toen we wilden vertrekken, kregen we het nieuws te horen dat de Koninklijke familie doodgeschoten was door een prins die dan later zelfmoord heeft gepleegd. Wij waren er dus niet gerust in dat we nog in Kathmandu zouden geraken, en vertrokken snel.

We ondervonden gelukkig geenenkel probleem en reden zelfs langs het Koninklijk paleis Kathmandu binnen. Daar stonden vele mensen te wachten in de hoop enig nieuws te horen.

Alle winkels waren weer dicht, en dit vonden we nu toch wel wat overdreven. We kregen ons kamertje weer in het Star Rest House en vonden gelukkig nog een internet-café open. Want anders zouden we ons verveeld hebben in het normaal zo levendige Thamel. Er liepen wel heel veel Nepalezen en toeristen heen en weer om toch maar iets te zien van de gebeurtenissen aan het Koninklijk Paleis. We zijn ook gaan kijken, maar er was nog niet veel te zien. Pas 's avonds toen we op het dakterras van een Chinees restaurant aan het eten waren, zagen we een rouwstoet door de straten trekken. Er stond een massa volk te kijken en ook op de aanpalende daken. Juist na de auto's met de lichamen, liep een fanfare die het Nepalees volkslied speelde.

Er was ondertussen een zeer knappe zonsondergang te zien en we zagen ook enkele bergtoppen zeer helder. Natuurlijk een dag te laat, want daar zaten we gisteren op te wachten in Nagarkot.

zo 3 juni 2001: Werkdag.

Deze dag werd een werkdag. We controleerden of onze vlucht wel zou vertrekken morgen richting Bangkok, tikten het verslag van Nepal in, schreven kaartjes, verkochten het boek van de trektocht die we niet gedaan hebben en kochten nog een kaart van Thailand.

ma 4 juni 2001: blokkades in Kathmandu.

Vandaag moesten we in de luchthaven zien te geraken om naar Bangkok te vliegen en dit was niet zonder problemen.

We kochten 's morgens nog de Kathmandu Post (de lokale krant) en daarin stond te lezen dat duizenden mensen zich kaal hadden laten scheren uit medeleven met het overlijden van de geliefde koning. Dit zagen we duidelijk - zowel het scheren als de kale knikkers - toen we in de taxi zaten richting luchthaven.

We hoorden ook nog dat de moordenaar van de koninklijke familie deze morgen gestorven was, want die lag in coma sedert vrijdag laatstleden. Dit feit zorgde er voor dat het redelijk onrustig was op straat. Overal waren blokkades opgesteld en de taxi moest zoeken om nog een weg te vinden naar de luchthaven.

Kathleen had schrik want de sfeer werd grimmiger met de minuut. Tenslotte stopte de taxi aan een brug die volledig geblokkeerd was. We moesten te voet door de blokkade. Gelukkig was er juist nog een taxi gestopt met twee diplomaten van Bangladesh, zo waren we met vier om die brug over te steken. Langs de andere kant van de brug konden we een andere taxi nemen die ons dan tot aan de luchthaven bracht.

We voelden ons helemaal niet meer op ons gemak in Nepal, want het volk kwam in opstand tegen de enige prins die nog leefde en die dus waarschijnlijk koning zou worden. Deze laatste was niet zo geliefd, want hij had al vooraleerst gezegd dat de moordpartij een ongeval was: een halfautomatisch geweer had per ongeluk af gegaan en de hele koninklijke familie vermoord. Niemand geloofde dit natuurlijk, vandaar al die relletjes.

In de luchthaven verliep alles normaal. Toen we in het vliegtuig zaten te wachten om op te stijgen, moesten we nog wachten op 1 persoon. Even later kwam er juist voor ons een Amerikaan zitten, volledig onder het zweet. Hij vertelde dat hij met dit vliegtuig was aangekomen, even had geprobeerd om naar het centrum te rijden, maar geweerschoten had gehoord, en hij heeft dan maar beslist om met dezelfde vlucht direkt terug te keren naar Bangkok.

Kathleen maar hopen dat het vliegtuig vlug zou opstijgen en dat deed het ook. Zo kwamen we er met de schrik vanaf. Na drie uren vliegen kwamen we aan in Bangkok. We moesten ons horloge een uur en een kwartier vooruit draaien, zo zitten we nu 5 uren voor op Belgie.

http://www.geocities.com/kathleen_pascal De huwelijks-wereldreis van Kathleen en Pascal