Huwelijks-wereldreis

di 19 juni 2001: Eigenwijze chauffeur.

Aan de grens werden de rugzakken gecontroleerd en we kregen de zoveelste stempel in onze reispas. Alles verliep vlot. De stad Georgetown, onze eindbestemming, ligt op het eiland Penang juist voor de kust van Maleisie. De highway loopt over een lange brug naar het eiland, maar de chauffeur moest per se net ervoor van de highway gaan om ergens midden de stad Butterworth te gaan tanken. Hij kreeg er waarschijnlijk korting en daarna reed hij nog even op het gemak naar zijn baas om wat geld af geven. En wij maar wachten in het busje, terwijl we er al lang konden geweest zijn, want de hele vertraging duurde wel een uur.

Bij het boeken van het ticket zeiden ze dat we over de brug zouden gaan, maar door die capriolen van de chauffeur namen we nu natuurlijk de ferry. Eigenlijk was dit best prettig, zo zagen we de verlichte skyline van Georgetown mooi dichterbij komen. De chauffeur vonden we maar een eigenwijs ventje. Hij wilde ons per se op een plaats afzetten waar hij altijd stopte. We vroegen als hij ons niet iets verder kon brengen tot voor ons hotel, maar dat was te veel gevraagd! We moesten eruit. Om ook een beetje opstandig te zijn, wilden we onze rugzakken niet uit de koffer pakken en bleven in het busje zitten. Maar de chauffeur deed plotseling zelf de koffer open en smeet onze rugzakken eruit. Pascal werd toen kwaad en het werd er een hele scheldpartij. Tenslotte dachten we dat hij het niet waard was om er zo tegen te roepen, en we vertrokken met onze bagage dan maar te voet verder. Toen hij met zijn busje voorbij ons reed, was hij nog aan het roepen. We waren blij dat we er vanaf waren. Die vent had ons wel een beetje angstig gemaakt, zodat we vlug naar een ander hotel stapten, want hij wist naar welk hotel we origineel zouden gaan.

Het hotel "Blue Diamond" was een goed hotel. We kregen een ruime kamer met zelfs een balkon. De badkamer had zelfs een bad ipv de gebruikelijke douchekop die zomaar op de badkamergrond sproeit, zodat de hele boel altijd nat is. Het WC-papier kan je nooit in de badkamer laten om die reden, de bril van de WC moet omhoog anders is je kont nat, enz.

De ventilator was in het felgroen gespoten en we hadden weer een nieuw huisdiertje, een bange muis namelijk, die rap onder de kast vluchtte.

Die nacht sliepen we niet goed door het vele straatlawaai, maar het was toch maar voor 1 nacht, want de volgende dag zouden we al verder trekken naar de kust. Om 4 uur in de morgen werden we dan nog opgeschrikt door het gekweel uit de luidsprekers van een moskee, die maar enkele tientallen meter van ons hotel kan gestaan hebben. Het ging ongelofelijk luid, we sprongen allebei recht uit ons bed. Zo wisten we direkt dat we in een moslimland terecht waren gekomen.

wo 20 juni 2001: Twee maanden getrouwd.

De busstop was vlak over ons hotel en we hadden direkt een bus. Hij reed richting "Batu Feringghi", maar de chauffeur vergat ons wel te zeggen waar we moesten uitstappen. Dus, wij mee tot aan de eindhalte, terug draaien om dan uiteindelijk terug in het badstadje aan te komen. We moesten met onze zware rugzak nog een paar honderd meter gaan tot aan ons guesthouse "Shalini's". Weer een andere kamer, ditmaal kleiner, maar met tapijt op de grond en zelfs een kleerkastje dat naar motteballen rook. Open laten staan dus.

Na het inchecken verkenden we de kust. Het was niet echt een knappe badstad, maar er waren wel veel grote hotels met vele toeristen. Het zeewater zag er ook niet mooi groen-blauw uit en om op het strand te liggen was het te smal. Kathleen wilde een kijkje nemen in al die hotels en we liepen er dan ook maar gewoon binnen en buiten. Er was eigenlijk maar 1 hotel dat ons aansprak met knappe zwembaden en glijbanen voor de kindjes. We hadden ook wel zin om eens in deze nette omgeving te liggen bij het zwembad maar Kathleen merkte op dat iedereen dezelfde gekleurde handdoek van het hotel gebruikte, zodanig dat je er niet zomaar kan gaan tussen liggen.

We wandelden verder langs het strand en zagen zo hotels waar meer moslimtoeristen zaten. De vrouwen liggen er langs het zwembad helemaal ingepakt in hun zwarte gewaden met enkel hun ogen vrij, terwijl hun man in zijn short naast hen zit. Het was een zielig zicht. Die hotels zagen er ook al niet gezellig uit, bijna geen ramen of terrassen. Het moslimvolk houdt blijkbaar van donkere, koude plaatsen.

Op de terugweg langs de straat, zagen we enkele verhuurzaken voor brommers en vroegen de prijs, wat goed meeviel. Langs diezelfde straat was het 's avonds helemaal anders: vele stalletjes werden opgebouwd met altijd diezelfde rommel en de meeste toeristen liepen nog in hun short zoals ze overdag aan het zwembad hadden gezeten. We snapten ook niet dat diezelfde toeristen 's avonds in de restaurants langs de straat gingen eten, normaal heb je toch 's avonds eten in je hotel?

De badplaats zelf was volgens ons ook weer totaal verkeerd opgebouwd. Alle restaurants en andere winkels waren langs de rumoerige straat, terwijl er niets aan het strand is gelegen (behalve dan gelukkig ons guesthouse). Gezelligheid kennen ze hier toch ook weer niet, maar we hadden niet meer verwacht van die moslims.

De zonsondergang was die avond wel zeer mooi en dit speciaal voor ons twee maanden getrouwd. We genoten ervan met onze fles wijn, die we in een supermarkt gekocht hadden, en die we mochten opdrinken in het restaurant, want ze verkochten er enkel bier en frisdranken. We zaten in het enige restaurant op de kade en mochten onze vis zelf uit het ijs kiezen. We lieten hem grillen, maar hij kwam spijtig genoeg niet met de lekkere gegrilde vissmaak op ons bord. In deze landen doen ze blijkbaar altijd heel veel ginger bij een vis die ze grillen, zodat je enkel dat nog smaakt en we houden nu net niet van die smaak. Maar ja, dit is nu eenmaal niet Griekenland, of zo. Dit is Azië, en daar is alles anders gekruid dan bij ons.

do 21 juni 2001: Fruit Farm.

We gingen het eiland afrijden met de gehuurde brommer. Het weer was niet perfekt, en later vernamen we zelfs dat hier het regenseizoen was begonnen. Dit snapten we totaal niet, want in alle boeken staat te lezen dat dit de beste en zonnigste periode is in Maleisie. Na 2 km rijden moesten we al schuilen voor een regenvlaag. Dit vonden we eigenlijk niet leuk meer. Enfin, we waren van plan om naar een vlindertuin te gaan. Dit was de moeite en je liep er echt tussen de tropische vlinders. Ze waren zeer talrijk en in verschillende kleuren en grootten. Er waren ook schorpioenen en slangen te bekijken en de tuin op zich was mooi ingericht.

We reden verder langs een met de hand gebouwde dam met een stuwmeer naar een fruitboerderij. Daar kregen we een toer van anderhalf uur tussen de fruitbomen. Dit was heel interessant en rustgevend. Af en toe mochten we proeven van fruit dat we in Europa totaal niet kennen. Onze gids was zeer grappig, juist een echte tuinman met zijn strohoed en groen T-shirt. Het kleine groepje waar we tussen liepen bestond uit een moslimkoppel (zij volledig gesluierd) en twee Arabieren. Er hing een toffe sfeer.

We zagen onder andere: koffiebonen, cacaoplanten, zeer grote bananen (de grootste), de kleinste watermeloen, een mannelijk bananeboom waarvan de bloem omhoog staat, ananasplanten, muskaatnoot, besjes die je niet kon opeten maar die net bloed waren als je ze plette, cactussen met vruchten aan, durian (de grootste vrucht die lekker smaakt maar ongelofelijk stinkt), ...

Na de rondtoer kregen we een vol bord met tropisch fruit en dit was overheerlijk. Zo veel vitamientjes.

Daarna probeerden we met de brommer langs vele haarspeldbochtjes naar een strand te rijden. We geraakten er wel niet, want er was gewoonweg geen weg tot aan het strand. Dus terugdraaien en we reden nog langs een vuil vissersdorpje waarvan het strand zwart zag van de olie. Hier konden we dus ook niet op zonnen. De apartementsblokken daar waren het waard om te fotograferen. Rommelig, vuil, ruwe beton en ze hingen vol met was, echt niet mooi of gezellig.

's Avonds zaten we nog gezellig op het strand voor ons guesthouse. Hier was het nog redelijk proper, maar je moest er wel de vele jetskies bijnemen die voortdurend voor je neus lawaaierig passeren. In het water ging je best niet, het zag er vooraleerst niet zo proper uit (bruin zopje) en er stonden overal bordjes dat je kon geprikkeld worden door de "Jelly-fish", een soort kwal. Waarschijnlijk was dit dezelfde die ons in Koh Pha-Ngan ook geprikkeld heeft en die we toen sea-mosquitos noemden.

Later werd de zee heel woelig, door de zoveelste storm die op komst was. Geen zicht op beter weer dus, dan maar morgen verder naar Kuala Lumpur.

vr 22 juni 2001: Monorail nog in opbouw.

Vannacht heeft het heel de tijd gegoten, dus geen reden om hier nog te blijven. Weer een busdag in het vooruitzicht, wat we stilletjes aan beu worden. In Georgetown vertrekken al de bussen onder een zeer hoge building "Komtar", zo is het gemakkelijk te vinden. We hadden weer geluk dat het een VIP-bus was, met slechts 12 rijen ruime zetels en 3 per rij. De rit duurde 6 uren tot in Kuala Lumpur.

Tijdens het rijden merkten we op dat ze volop nieuwe steden en woongebieden aan het bouwen waren. Echt typisch voor een moslimland, de mensen moeten zoveel mogelijk kinderen maken, maar ze beseffen niet dat ze nooit die bevolkingsexplosie meester zullen kunnen. Hetzelfde hadden we gezien tijdens onze reis door Egypte.

We kwamen 's avonds aan en de stad zag er zeer knap uit, met overal lichtjes aan de bomen (juist Kerstdag bij ons), en we zagen ook al meteen de bekende Petronas-twin-towers en de telecomunicatie-toren (de 4de hoogste van de wereld, de hoogste staat in Canada).

Ze dropten ons ergens in een straat vlakbij de bovengrondse metro. Ideaal dus, want Pascal had gelezen dat we zo mooi met het openbaar vervoer tot aan ons guesthouse konden komen. We reden een station verder met die metro om dan op de monorail over te stappen, maar tot onze grote verbazing was die nog in opbouw. De pilaren stonden er al, en dat was alles. Een grove fout in de Lonely Planet, er stond wel iets over vermeld, maar ze mochten toch minstens die metrolijn in stippellijn gezet hebben. Eerst hebben we er goed mee gelachen maar even later was het al niet zo plezant meer. Want onze bagage weegt redelijk veel om er ver mee te wandelen, en er wilde ons geenenkele taxi meenemen. De taxi's zijn hier namelijk spotgoedkoop en ze zijn verplicht om hun meter te gebruiken, maar dit heeft als gevolg dat ze je niet willen meenemen als het niet ver genoeg is. Te dicht voor de taxi, maar te ver met onze zware rugzakken, dat werd dus zweten in deze tropische hitte! Het zweet liep zelfs van Kathleens lichaam (nog nooit gezien) toen we een halfuurtje later in het guesthouse aankwamen. Om dan te horen dat het volzet was.

We hadden nu juist eens niet de backpackers area uitgekozen om te logeren, maar de veel sjiekere "Golden Triangle", met als gevolg dat er eigenlijk maar dat ene guesthouse was. Wij dus naar een goedkoop rommelig Chinees hotel, "Comfort Inn". We kregen te horen dat het ook bijna volzet was, hij had nog juist een kamer "without window". Kathleen had in haar moeheid begrepen dat het venster kapot was, groot was haar verbazing even later dat het een piepklein kamertje was gewoonweg zonder venster! Maar goed, we hadden wat kunnen afbieden en het zou waarschijnlijk maar voor 1 nacht zijn, want er was veel kans dat er de volgende dag een kamer vrij zou komen in het guesthouse.

za 23 juni 2001: Petronas-torens.

Het eerste wat we deden deze morgen was naar het gezellige guesthouse "Pondok Lodge" gaan om er een kamer te reserveren voor de volgende nachten. Er waren twee kamers vrij gekomen, maar de één was met gezamelijke airco met een andere kamer en dat zagen we niet zitten want het was er alweer koud. De kamer die we kregen was ongelofelijk gezellig, met tapis plein, een ruim bed, een paravant en zeer grote ramen, veel licht dus en dat is waar we van houden. De Lonely Planet had dit guesthouse omschreven als een "Jewel of a Guest House", en dat was het ook. Een familiale sfeer, mooie kamers, een keuken die je mocht gebruiken en een ruim dakterras.

We installeerden ons in de kamer en trokken daarna direkt naar de overweldigende Petronas-torens om er trouwfoto's te gaan trekken. We hadden geluk met het weer en trokken leuke foto's. Als je voor die torens staat zijn ze echt wel verschrikkelijk hoog en fascinerend, 452 meter is ook niet niks. Je zag in de verte ook de telecom-toren die ongeveer even hoog is. De Petronas-torens bestaan uit twee symmetrische gebouwen met op het 42ste verdiep een brug die beide verbindt. Tot daar kunnen de toeristen (mits betaling), maar wij zouden maandag wel eens (gratis) bij Alcatel binnenwippen, want die hebben hun kantoren nog veel hoger. Beneden is er een heel sjiek shopping center met veel Haut couture winkels en er is ook een cinemacomplex. Kathleen ging eens horen in een schoonheidssalon om haar benen te laten ontharen, maar het was veel te duur, het dubbele van in Belgie. Scheren dus weer.

In de namiddag gingen we op het gemak op het dakterras van het zonnetje genieten en Kathleen spoot zichzelf regelmatig nat met de waterslang om wat af te koelen. We amuseerden ons en vonden K.L. best wel een aangename stad, met al die hoge, glazen gebouwen en je merkt hier ook nagenoeg niets meer van die fanatieke moslims, zoals in Penang. Hier gedragen ze zich westers en er zijn ook een heel pak Chinezen.

's Avonds gingen we eens aan zo'n eetstalletje eten. Hier kan je meestal goedkoop eten, maar het bevat weinig vitaminen (doordat het doorkookt is, en warm wordt gehouden) en de keuze is meestal ook beperkt: rijst met kieken of eend. Ander vlees gebruiken ze bijna niet. Varkensvlees zie je zowieso al niet veel alweer door die moslims. Het eten smaakte wel, maar er liepen veel vieze bedelaars rond en dit bederft soms half je goesting (vooral bij Kathleen).

zo 24 juni 2001: Ijskoude cinema.

Pascal had gisteren brood en zo gekocht, zodat we vandaag op het dak van het guesthouse gezellig konden ontbijten. Thee konden we in het keukentje klaar maken en zo konden we wat spaarzaam zijn, want Maleisië is redelijk duur.

Daarna naar de telecom-toren. De lift ging heel vlug naar boven, je moest zelfs regelmatig je oren klaren, zoals de duikers. Het uitzicht was formidabel, we stonden dan ook 276 meter boven de grond, de toren zelf is 421 meter hoog. Spijtig dat het wat bewolkt was en het zicht in de verte dus wat wazig werd. Het viel ons op dat er weinig zwembaden waren aan de hotels en dat de mensen niet op hun terrasjes zitten. Ze genieten blijkbaar niet van het warme weer. Er zijn ook nagenoeg nergens mooi aangelegde daktuinen op de appartementsblokken.

's Avonds gingen we onszelf eens verwennen. Eerst kaas en wijn op het dakterras (alles in de supermarkt gekocht) en daarna met de taxi naar de Petronas-towers om er naar de cinema te gaan. We bekeken er de film "The Mexican" met Brad Pitt en Julia Roberts, maar we hadden ijskoud. Het was echt niet te doen, we hadden nochtans ons voorzorgen genomen: lange broek, gesloten schoenen met kousen, onze trui. Kathleen zat met haar kap over haar hoofd nog af te zien van de koude, het kan er maar 18 graden geweest zijn! De film was wel goed, los van de vele haperingen, want ze hadden er serieus in geknipt. Ieder vuil woord was eruit gesneden. Geen "fuck you" of "asshole", hoogstens "you bastard"! De film was anders wel goed, en we konden lekker wegdromen van Mexico, waar we misschien nog zullen passeren op onze wereldreis.

Op de terugweg stopten we nog voor een drink in de uitgangsbuurt van K.L. De pintjes waar schandalig duur, 150 BEF per stuk, maar dan mocht je wel gratis in de disco "Emporium". We deden er een poging om te dansen, maar de muziek was niet geweldig en de inrichting ook niet, al ooit een dancing gezien met een witte plafond ipv zwart? Het was toch 1h30 toen we in ons bed kropen.

ma 25 juni 2001: Bij Alcatel op bezoek.

Weer ontbijt op het dak. Daarna gingen we onze ontwikkelde foto's halen en deze waren zeer goed afgemaakt. Het is altijd weer een feest om de foto's te bekijken, zo krijgen we altijd weer zin om verder te reizen.

Om 13h30 had Pascal een afspraak gemaakt met iemand in Alcatel in de Petronas-towers. Kwestie van gratis de torens te bezoeken en tevens eens te horen als ze geen volk nodig hadden, want ooit zullen we toch weer eens moeten werken! We maakten ons mooi om een goede indruk te maken en kregen zonder problemen een pasje om de torens binnen te gaan.

We werden vriendelijk onthaald op de 68ste verdieping (vd 88) van de linkertoren. Een vrouw leidde ons rond en vertelde dat de internet-related divisie er zit en tevens zijn er klaslokalen van de Alcatel University. De kantoren waren echt heel mooi, met vergaderzalen zoals in de films, waar je tijdens de vergadering even kan rechtstaan en al babbelend naar de andere hoge gebouwen kijken door het raam. Diezelfde vrouw was echt heel vriendelijk en nodigde ons zelfs uit in haar huis en ze zou ons dan rondleiden in K.L., maar we weigerden. We wilden haar niet tot last zijn en het is ook niet ons bedoeling om echt alles te zien, als wij een indruk hebben zijn we al content en trekken we verder, en Maleisie sprak ons trouwens toch niet echt aan.

Pascal babbelde nog even met de grote baas daar over de job en dan moesten we weer zien beneden te geraken, wat niet evident is, je moet namelijk verschillende liften nemen. Er zijn liften die enkel naar het 42ste gaan, naar de brug, andere stoppen overal, maar gaan slechts tot aan het 44ste, dan moet je een andere lift nemen om hogerop te geraken, maar de ene lift stopt enkel op de even verdiepingen, de andere op de oneven, enfin een hele liftenboel dus.

di 26 juni 2001: Drie maal dezelfde DVD-film.

Gedurende de nacht had het ongelofelijk hard geregend, zo was het weer super-vochtig. Onze vochtigheidsmeter was niet onder de 85% gegaan in KL. We lieten ons deze keer met de taxi naar de busstop brengen (aangezien de monorail nog niet af is), en vertrokken alweer met een VIP-bus naar Singapore. Het busstation was goed geregeld, maar de plaats waar de bus stopte onderweg om te lunchen was niet zo fameus. Het werd door Chinezen uitgebaat en dat zijn toch ook wel vuilaarden, hebben we al mogen ondervinden, zonder ooit in China geweest te zijn. Het zat er bomvol met vliegen, op en rond het eten. Onze trek was direkt over. We kochten dan maar een pakje chips en lieten een voorgemaakte hot-dog opwarmen in de microgolf. Veel vitaminen hadden we weer niet binnen, maar onze buik was toch gevuld.

In de bus hadden ze een TV met DVD-films. De allernieuwste technologie met films op CD's dus, maar er was toch nog 't een en ten ander mis mee, want af en toe viel het beeld weg, en begon de film opnieuw van het begin en blijkbaar was er niemand die er iets van merkte, want de film werd dan niet doorgespoeld. Zo zagen we drie keer het begin van "Vertical Limit", maar we weten nog altijd niet hoe het verhaal afloopt.

Singapore is met een brug verbonden met het Maleisische vasteland. Voor de brug moet je uit de bus om door de Maleisische douane te gaan, dan rij je even over een niemandsbrug, en dan kom je aan de imposante gebouwen van de douane van Singapore, juist een luchthaven waar je doorloopt en waar ons bagage door de scanner moest.

Alweer naar een ander land. Zo vlug omdat het weer niet zo formidabel was aan de westkust van Maleisië waar wij verbleven. Aan de oostkust scheen het beter te zijn, maar daar zijn we niet naar toe getrokken omdat Maleisië nogal duur is en het land ons niet echt aanspreekt (los van Kuala Lumpur dan).

http://www.geocities.com/kathleen_pascal De huwelijks-wereldreis van Kathleen en Pascal