Huwelijks-wereldreis

za 10 november 2001: 12 Apostels.

Ons ontbijt moesten we noodgedwongen in de overdekte keuken verorberen, want het goot. Gelukkig waren het buien, zodat we onze tent konden opvouwen tussen twee regenvlagen door. Ondanks het slechte weer reden we toch richting "Great Ocean Road". Onderweg kwamen we een "Cheese Farm" tegen en proefden daar allerlei soorten kaas. Vanzelfsprekend kochten we twee lekkere kazen: "Australian Farmers Blue Vein", een straffe geitekaas en "Snowy River", een smaakvolle cheddarkaas.

Van in het begin van de Great Ocean Road werden we overstelpt door de schoonheid van de natuur in de oceaan. De rechtopstaande rotsen die heel de kustlijn beinvloeden of inpalmen zijn prachtig. We maakten vele stops, beginnende bij "Bay of the Islands", dan "Bay of Martyrs", "The Grotto": een gat waar je doorheen kijkt en waar de zee inslaat. Vervolgens aan de "London Bridge": een boog in de zee die tot 1990 met de kust verbonden was, maar in '90 stortte de verbinding met het vasteland in terwijl er toeristen op de boog aan het wandelen waren. Die zijn er dan met de helicopter afgehaald moeten worden. Op zich geen probleem want het vloog er vol met helicopters die aan toeristen de schoonheid van de kust vanuit de lucht lieten zien. Tenslotte nog "The Arch": een soort van boog over twee uitstekende rotsen. Dit behoort allemaal tot het "Port Campbell National Park".

In de namiddag haastten we ons naar de "Twelve Apostels". Het o zo bekende stuk kust waar er 12 rotsen boven de oceaan uitsteken. Maar naast die twaalf apostels waren er ook duizenden toeristen. Wat was dat, nog nooit liepen we zo in de drukte bij een toeristische attractie in Australie. We zagen ook voor het eerst weer de Japannerkes met hun fototoestel. Het was dan ook wel de moeite: je ziet wel maar 9 rotsen, maar het is zo overweldigend. De felle wind bonkt de zee tegen de uitgesneden rotsen die allemaal ongeveer op een rij staan los van de kust. We trokken gauw wat foto's want het zonnetje scheen juist en trapten het er maar af. Zo een drukte!

De rest van de Great Ocean Road deden we niet meer, want het weer werd weer slechter. Recht het binnenland in en tegen de avond kwamen we aan in "Ballarat", het goudmijnstadje.

zo 11 november 2001: Goudkoorts.

Wapenstilstand. Dit werd ook in Australie herdacht, want de vlaggen hingen halfstok. In de stad zelf staan nog heel veel mooie stenen Victoriaanse gebouwen, herinneringen aan de rijke tijd toen er massaal goud opgedolven werd. Maar het hoogtepunt van deze stad ligt op een heuvel "Souvereign Hill" net erbuiten. Daar hebben ze een volledige stad gebouwd zoals het er in de jaren 1860 moet uitgezien hebben toen de goudkoorts op zijn hoogtepunt was.

Dit was echt de moeite en mag je zeker niet missen als je door deze staat passeert. Net zoals in Bokrijk lopen er mensen rond in de kledij van toen en zo waan je je echt in die tijd. Je kan zelf met een tinnen kom in de rivier achter goud zoeken (er zat echt goud in), je loopt door de hoofdstraat langs saloons, een bakkerij, een kaarsenmaker, een apotheker en noem maar op. We zagen ook hoe de wielen van een koets gemaakt werden, echte stoommachines waren aan het werk om water uit de mijn te pompen en ga zo maar door. We werden ook interactief door een mijn geloodst: een ruige stem leidde ons, zoals een groentje in die tijd voor de eerste maal in de mijn werd binnengeleid. Het licht ging telkens zachtjes aan waar we moesten wandelen en tenslotte was er een prachtige bewegende projectie van de vonst van een heel groot stuk massief goud. Dit woog 68kg en was ongeveer even groot als twee voetballen, dit is het tweede grootste dat ooit op de wereld is uitgegraven.

We dachten er maar enkele uren door te brengen, maar het werd de hele dag. Natuurlijk trokken we er ook onze trouwkleren aan en we vielen nog geenseens niet echt op. We werden zelfs gefotografeerd door de andere toeristen die dachten dat wij ook bij het decor hoorden.

Er moest ook nog wat afstand afgelegd worden vandaag. Dus weer rijden, eerst over kleine baantjes tot aan de grote weg en dan over de Hume Highway recht naar Sydney. Maar ver geraakten we niet op die snelweg, na een kwartiertje begon ons stuur weer echt raar te doen, tenslotte hoorden we een gekras aan het rechtervoorwiel en even later blokkeerde het stuur zelfs. We weken af naar rechts maar gelukkig kreeg Pascal het stuur weer los en konden we traagjes over de pechstrook de eerste afrit nemen.

Best dat dit ons juist aan een stadje overkwam: "Seymour". Het was zondag, dus moesten we wachten tot de volgende morgen om onze auto te laten nazien. In de gehuurde bungalow probeerden we ons te ontspannen, want dit voorval hadden we niet meer verwacht en kwam niet goed uit. Nog brokken en kosten aan onze auto en dit maar 900 km voor Sydney! Slechts enkele dagen voor we hem hadden willen verkopen.

ma 12 november 2001: Luizig.

Pascal ging direkt naar de garage. Ondertussen had hij al geleerd dat je best naar een kleine garage gaat en niet naar de officiele Nissan dealers want die werken aan vaste tarieven en willen geen tweedehands stukken monteren. Het bleek ons kogellager te zijn dat niet enkel versleten was, maar ook al volledig aan het vast lopen was. Een halve dag probeerden ze het kapotte lager eruit te halen, maar dit was door de hitte moervast geraakt. Tenslotte plaatsten ze het hele stuk op een drukbank om in een laatste poging dat lager eraf te krijgen, maar de remschijf sprong in stukken vaneen.

Ze waren zo vriendelijk om rond te bellen voor een tweedehands stuk en vonden dat ook, maar het zou pas 's avonds arriveren vanuit Melbourne. Vlakbij was een computerwinkel waar we op het internet konden en zo konden we goed onze tijd vullen.

's Avonds dan nog wat TV proberen te kijken, maar dat is hier bijna onmogelijk. Er speelde een goede film maar die wordt zo veel onderbroken door reclame dat je er niet meer ontspannen kan van genieten. Het was zo erg dat we eens op ons uurwerk keken hoe lang de film en de reclame duurde en de slotsom was: 11 minuten film, 4 minuten reclame, weer even film, enz. Niet te doen, om mottig van te worden.

Daarbij kwam nog eens dat we ons allebei luizig voelden en na een controle van elkaars kop konden we dit wel heel letterlijk nemen. Ons haar jeukte en er zaten inderdaad witte eitjes van luizen in. We belden naar huis en vertelden dit. Kathleens moeder zei dat we een luizenkam en -shampoo moesten kopen. Dat deden we een van de volgende dag, want de apotheker was al gesloten in dit boeregat.

http://www.geocities.com/kathleen_pascal De huwelijks-wereldreis van Kathleen en Pascal