|
Huwelijks-wereldreis |
 |
Frans Polynesië |
| Oppervlakte | : | 3500 km2 (= helft van Corsica)
118 eilanden verspreid over een zee ter grootte van Europa |
Bevolkingsaantal | : | 220.000 |
| Hoofdstad (inwoners) | : | Papeete (100.000) | Talen | : | Tahitiaans en Frans |
| Mensen | : | 66% Polynesiërs
16% Demis (Poly-Eur of Poly-Chinees) 12% Popaa (Europees) 5% Chinees |
Geloof | : | 50% Protestantse Evangelische Kerk van Fr. Poly.
35% Katholiek 15% Andere |
| Geld | : | franc Confédération Française du Pacifique
1 BEF = 3 CFP |
Tijd (tov Belgie) | : | winter: -11
zomer: -12 |
|
Oppervlakte Maupiti | : | 11 km2 | Bevolkingsaantal Maupiti | : | 1300 |
Eindelijk was het lang verwachte moment aangebroken. We waren op Tahiti geraakt. Het uitstappen uit het vliegtuig gebeurde langs een trap zodat je direkt de aangename warme temperatuur voelde, terwijl het nog maar kwart voor vijf 's morgens was. Bij het wandelen naar het luchthavengebouw hoorden we al in de verte banjo's spelen. En inderdaad, om de mensen te verwelkomen op deze paradijselijke eilanden zat er een groepje van drie man op de banjo te spelen. Even verder, bij het controleren van de reispas kregen we een bloemetje om achter ons oor te steken.
Tegen dat we onze bagage bij elkaar hadden gezocht en wat geld gewisseld werd het al licht. Zo kregen we al direkt een mooi zicht op de groene toppen van dit bergachtig eiland. We werden ook helemaal niet lastig gevallen door ambetante mannekes toen we daar met onze rugzakken stonden. Een hele verademing in vergelijking met Azië, waar je overrompeld wordt door gasten die je naar hun hotel willen loodsen.
Eigenlijk hadden we een kamer gereserveerd bij "Chez Fifi", maar aangezien de vlucht 3,5 uren vertraging had en we nu dus pas 's morgens aangekomen waren, vonden we het niet de moeite om daar nog te gaan slapen. Om 6 uur ging het kantoortje van Air Tahiti open en daar stapten we dan ook als eerste klant naar binnen.
Mooi geklede dames hielpen ons om de ticketten vast te leggen met de zogenaamde "Bora Bora Pass". Je kan met die pas voor ongeveer 10.000 BEF vijf eilanden van de Society-groep bezoeken. Dit vonden we heel interessant, de boot zou nauwelijks goedkoper uitkomen, terwijl je alleen al voor op Bora Bora te geraken 8 uren onderweg zou zijn, eventueel gepaard met de nodige zeeziekte voor Kathleen. En bovendien, als je het vliegtuig neemt, krijg je gratis het mooie zicht vanuit de lucht van de eilanden erbij.
Op voorhand hadden we al beslist om slecht drie eilanden te bezoeken. We hadden slechts 16 dagen, en het mocht geen rush worden van het ene eiland naar het andere. Dit moest het honeymoon-gedeelte van onze huwelijksreis worden, er moest dus tijd genoeg zijn om te genieten. Onze beslissing viel op "Bora Bora", natuurlijk, "Maupiti" en "Huahine". Aan de hand van de beschikbare vluchten werd een volgorde vastgelegd: eerst Maupiti voor vier dagen, dan Huahine vier dagen en als laatste toch wel Kathleens droomeiland Bora Bora voor zes dagen. Daarna hadden we nog één dag over op Tahiti, kwestie van op tijd terug te zijn om zeker onze vlucht naar Los Angeles niet te missen.
Voor we het vliegtuigticket reserveerden, belden we eerst naar de pensionnetjes op al die eilanden om zeker te zijn dat we er goedkoop konden logeren. Dit was geen probleem, want het was laagseizoen, zodat we even later de tickets in handen hadden. Om 15 uur zouden we al vertrekken naar het eerste eiland, Maupiti.
Maar toen kregen we onze klop. De voorbije nacht hadden we bijna niet geslapen, en daar stonden we nu half van de kaart in een luchthaven op onze vlucht te wachten die pas 8 uren later zou vertrekken. We besloten om onze rugzakken in een (peperdure) bergplaats af te geven en te voet naar een strand te trekken. We deden ook wat lichtere kleren aan, want de zon scheen volop en het was lekker warm. Wat deed dat deugd na het frisse Sydney.
Pascal vroeg aan een Europees uitziende dame de weg naar een strand dicht bij de luchthaven en die stelde zelf voor om ons met de auto naar een strand te brengen. Hoe vriendelijk, iedereen is hier trouwens vriendelijk. Want bijvoorbeeld op de weg stoppen de auto's om de voetgangers te laten oversteken, iets wat je in de Aziatische apelanden niet zo direkt zal meemaken. Enfin, ze zette ons mooi af aan een hotel een kilometerje verder, en zei: "Zeg dat je in het hotel logeert en je zal wel binnen mogen".
Geenenkel probleem om binnen te geraken en nog geen vijf minuten later lagen we al te rusten op een ligzetel onder de palmbomen. Zalig, een privéstrandje voor ons alleen, met een mooie en heldere zee, en aan de overkant zagen we Moorea liggen. Een zeer groen eiland het dichtst bij Tahiti.
Uitgerust en ontspannen keerden we even later te voet terug naar de luchthaven. Onderweg stopten we nog aan een supermarkt om vers stokbrood te kopen, een stuk ingevoerde Franse kaas en een bus drinkyoghurt. Dit aten we in de luchthaven op, terwijl we op onze vlucht wachtten. Toen het tijd was om op te stijgen, stonden we als eerste in de rij om goede plaatsten te hebben in het vliegtuig. Want de zitjes worden bij Air Tahiti niet op voorhand vastgelegd. Pascal had op voorhand de kaart goed bestudeerd en was tot de conclusie gekomen dat we langs de rechterkant moesten zitten om Bora Bora te zien liggen.
We vlogen met een propellorvliegtuig met 48 zitjes, een ATR 42-500. De vlucht duurde drie kwartier tot in Raiatea en dan nog eens 10 minuutjes tot op Maupiti, toch wel een slordige 300km van het hoofdeiland Tahiti. We kregen een glas fruitsap en genoten ondertussen met volle teugen van het zicht op de eilanden en de bijhorende lagoons.
Maupiti is een klein eilandje, en wordt ook wel eens mini Bora Bora genoemd, omdat het ook bestaat uit een groen bergachtig hoofdeiland met errond de ondiepe lagoon, omsloten door kleine eilandjes, die men "motu" noemt en tenslotte het rif dat de haaien en de grote golven tegenhoudt. Het grote verschil is dat er geenenkel hotel op dit eiland is, de enige manier om er te logeren is bij de mensen thuis, en zo proef je ten volle de echt Polynesische sfeer, wat niet meer mogelijk is op het toeristische Bora Bora.
De gemoedelijke sfeer begint al op de luchthaven. Enfin, wat je luchthaven noemt: een betonstrook op een motu, met ernaast een houten huisje met strooien dak. Er stond wel een gloednieuwe Renault brandweerwagen, ingevoerd en betaald door Frankrijk. Ze hebben dan ook wel wat goed te maken, na het misbruik dat ze van de eilanden hebben gemaakt door er kernproeven op uit te voeren. Je bagage wordt gewoon op een verhoogd bankje gezet, de mensen die klaar staan om te vertrekken stappen op en nog geen kwartier na de landing, stijgt de vlieger alweer op.
Wij werden afgehaald met een bootje van "Pension Eri". Daar aangekomen kregen we een kamer toegewezen in hun huis, en moesten daarvoor door de living en de keuken lopen. De mensen waren heel vriendelijk, lachten veel en zo voelde je er direkt thuis. We hadden half pension en na een verkennende wandeling stond het eten bereid door de moeder des huizes al klaar. Het was ongelofelijk lekker. Net als de fijne Franse keuken. We kregen als voorgerecht "Poisson Cru", rauwe vis in een slaatje met kokossaus, daarna "Mahi Mahi", barbecue-vis met frieten gemaakt van "uru" (breadfruit), en tenslotte nog zelfgemaakte cake. Dit alles met rijst en frans brood. Enkel de wijn ontbrak om ons helemaal in Frankrijk te voelen. We aten er veel te veel van en gingen uitgeput met een overvolle maag slapen.
De dag begon mooi en we maakten een wandeling tot aan het enige strand van het eilandje. Het was een heel eindje wandelen, maar rustgevend, zo langs al die kleine dorpjes en nauwelijks auto's. Onderweg zagen we nog de lokale dorpsgek staan praten met een inwoner. Daarbij zagen we hem zijn oog uithalen, een vies zicht. Het strand "Tereia Beach" lag op de westelijke tip van het eiland en aan de andere kant van de lagoon zag je mooi een motu liggen. De motu's zijn altijd plat, vol palmbomen en rondomrond strand.
We lagen er de hele dag te luieren. Soms snorkelden we wat boven de verschillende gekleurde visjes. Pascal zag een vierkant uitziende vis, die hij dan maar kubusvis doopte. De zon was spijtig genoeg niet veel van de partij, zodat alles er wel wat somberder uit ziet. Een koppel zagen we helemaal te voet door de lagoon gaan tot aan de motu. Dit gingen we morgen ook eens proberen.
Om 18u30 was het avondeten. Hierbij zaten we tesamen aan tafel met een Fransman die er ook logeerde. Thierry noemde hij, een ongelofelijk nerveus type, die zijn eten zo vlug naar binnen slokte alsof hij dagen niet gegeten had. En dat voor een Fransman, die normaal zo houdt van dineren.
Na het eten was het al donker en was er eigenlijk niet veel meer te doen. We keken dan maar TV tesamen met de familie. Er was een nieuwsbulletin over Tahiti en omstreken, maar ook over Frankrijk en de rest van de wereld. Eigenlijk best wel grappig, die mensen wonen 16000 km van Frankrijk, hun moederland, en krijgen dan ook nieuws van Frankrijk dat toch wel heel ver van hun deur verwijderd is. Het weerbericht kregen we ook te zien en het zag er niet slecht uit voor morgen. Ondertussen was het 20 uur geworden en de familie ging slapen, want 's morgens staan ze op met de zonsopgang rond 5u30. Wij kregen de afstandsbediening en keken verder TV naar een uitzending over het leven van France Gall. Ongelofelijk, zaten we daar op een eiland temidden de Grote Oceaan, in de living van wildvreemde mensen met de vensters open naar TV te kijken. Dit was een zalig moment.
In onze kamer was het zeer warm toen we gingen slapen, maar vanwege de muggen en het nachtelijk bezoek de vorige nacht van een kever die op Kathleen viel, lieten we het raam dicht en zetten toen maar de ventilator op.
Het weer was inderdaad goed vandaag, met veel meer zon dan gisteren. Het eiland zag er al veel anders uit met de zon. Alles is groener en helderder. We wandelden langs de andere kant van het eiland naar ons strandje. En zo passeerden we langs de kerk, waar het zangkoor aan het oefenen was en waar reeds enkele vrouwen met kleurrijke hoeden versierd met bloemen op de drempel zaten te wachten voor de dienst.
Voor onze lunch, plukten we wat bananen van de bomen. De lagoon was prachtig vandaag. Weer genoten we ervan, snorkelden wat en wandelden uiteindelijk ook naar de motu door het ondiepe water. Pascal droeg onze rugzak op zijne kop en hij voelde zich zoals een ontdekkingsreiziger die juist een nieuw eiland heeft ontdekt. We wilden er een tijdje blijven rusten en romantisch doen, maar spijtig genoeg werden we continu aangevallen door muggen. Het was echt niet aangenaam en stonden op vijf minuten vol beten. Dan maar terug door de lagoon naar het hoofdeiland.
Maar ondertussen was het bewolkt geworden en vlak bij ons goot het. We ontsnapten er juist aan en wandelden terug naar het pension. Zo hadden we te voet de hele toer van het eiland gedaan, een lus van 10 km. De drie honden van het pension stonden ons al op te wachten.
Het waren lieve beesten en goed afgericht, want ze kwamen niet binnen in huis. Eén ervan noemde "Picaoutchouc", een keigrappige naam.
Kathleen installeerde zich met het verslagschrifje en Pascal ging op ontdekking. Door het oerwoud proberen de rots op te geraken. Hij had gelezen dat je vanop de 250m hoge top mooi Bora Bora kon zien liggen 30 km verder. In het pension hadden ze wel gezegd dat hij er niet zou geraken, want de cycloon van '98 had een heleboel palmbomen neergelegd en het pad was nu volledig overwoekerd. En inderdaad, hij kwam terug met het nieuws dat hij de top niet bereikt had door die rimboe. Hij had over bomen en struiken moeten klauteren en was helemaal vuil, maar had zich wel geamuseerd en weer dat ontdekkingsreiziger-gevoel gehad.
Tegen de avond begon het te gieten en het hield niet meer op. Er kwam ook nog een ander koppel aan dat op huwelijksreis was. Een Fransman die in San Fransisco werkte en daar een Chinees meisje ontmoet had. Een merkwaardig koppel, maar zo had die nerveuse Thierry een andere gesprekspartner gevonden. We hoorden hem vertellen dat hij portretfotograaf was, een raadsel voor ons, want hoe kon zo een zenuwpees nu modellen op hun gemak stellen voor zijn lens?
's Morgens twijfelden we nog om met een kano de lagoon te gaan verkennen, maar even later begon het te regenen om niet meer te stoppen. De vrouw des huizes zei heel toepasselijk: "Vous êtes prisonnier à la maison". Een gevangenis kon je het wel niet echt noemen. We amuseerden ons met het kindje van de familie Eri, een mooi en heel lief meisje van ongeveer 7 jaar. Ze had een vriendinnetje van het huis aan de overkant van de straat, en die twee stonden de hele tijd bij ons. Ze hielden ons echt bezig. We knikkerden samen, lachten en deden onnozel met hen. Ze hingen heel de dag rond ons lijf en het waren net onze kindjes. Zo ging de dag vlug voorbij en rond 16 uur klaarde het zelfs op.
We konden terug buiten komen en gingen op zoek naar historische rotsgraveringen, zogenaamde petroglyphen. Dit was voorbij het dorp gelegen ergens aan een rivier in het bos. Maar natuurlijk in dat vochtig oerwoud krioelde het weer van de muggen. Kathleen ging terug naar de zee wachten. Pascal vond uiteindelijk wel die tekeningen. We waren ze allebei gepasseerd, maar hadden ze toen niet gezien. Deze uitstap was genoeg voor vandaag en we eindigden onze dag met een fles wijn. Enfin, fles, het zat eigenlijk verpakt in een karton zoals een melkbus, en was geïmporteerd uit Spanje. Een doodgewone tafelwijn.
Afscheid nemen van iedereen, want om 8 uur 's morgens vertrok ons vliegtuigje naar het volgende eiland "Huahine". Als afscheid kregen we allebei een lekker ruikende bloemenkrans. Terug met het bootje naar de luchthaven. Daar konden we lekker in het zonnetje wachten tot het vliegtuig voor onze voeten landde. Even later roept een man dan: "Embarquez!" En het moment erna hingen we alweer in de lucht.
|
http://www.geocities.com/kathleen_pascal
De huwelijks-wereldreis van Kathleen en Pascal |