|
Huwelijks-wereldreis |
 |
Oppervlakte Huahine | : | 75 km2 | Bevolkingsaantal Huahine | : | 5400 |
Kathleen zag weer haar droomeiland Bora Bora vanuit de lucht passeren, maar dat was voor over enkele dagen. Opnieuw maakten we een tussenstop op Raiatea en nog geen 10 minuten later stonden we al op Huahine.Een man van "Chez Henriette" stond ons op te wachten met zijn Fiat pick up. We vlogen met bagage en al in de laadbak en een kwartier later stonden we voor onze nieuwe verblijfplaats. Iets helemaal anders nu. Niet meer bij de mensen thuis, ook geen half pension meer. Een vochtig houten hutteke met ijskast, een kookfornuis en wat elementair kookgerief.
Het grootste probleem merkten we al direkt op: de muggen! Het krioelde hier van de muggen. Als je bleef stilstaan, werd je onmiddelijk aangevallen. Over ons bed hing gelukkig een muskietennet, zodat we onze eigen klamboe op het terras konden installeren. De badkamer bleef wel een groot probleem. Dit was een apart hokje naast onze hut, dat natuurlijk ook vol muggen zat. Ging je naar het toilet of nam je een douche, dan stond je gegarandeerd vol muggebeten. Deze huttekes waren gewoonweg niet goed gelegen. Helemaal tussen het groen en in een baai die nagenoeg altijd in de schaduw lag, want de berg vlakbij hield altijd de wolken tegen. Dé plek voor muggen dus. We hadden anders wel een mooi zicht op het water, met erachter de belangrijkste stad op het eiland: Fare.
Op het marktplein van Fare staan de hele dag door "Roulottes". Dit zijn kleurrijke omgebouwde camionnetjes. Binnenin is een hele keuken gebouwd en langs de buitenkant klappen er luiken omlaag, zodat er tafels ontstaan. Men verspreid ook nog een heleboel stoeltjes rond de roulotte en zo kan men goedkoop eten en bovendien zit men lekker buiten te genieten van het mooie weer. We lunchten aan roulotte "Corsica", bemand door Kiki en François, een vriendelijk Frans koppel. We konden ons gezellig in het zonnetje installeren en aten voor nog geen 300 BEF biefstuk met friet.
Een beetje verder was er een strand. Eigenlijk was het een privé-strand van het hotel Bali Hai. Maar de cycloon van '98 had een zodanige ravage aangericht, dat het hotel failliet was gegaan en er nu stond te rotten.
De prikkeldraad die het strand afschermde was opengesneden zodat je zonder problemen van het strand gebruik kon maken. Het was zalig weer, we snorkelden, zochten schelpen en genoten van de zon.
Op de terugweg passeerden we opnieuw in Fare, zodat we inkopen konden doen. Brood, kaas, thee, enz. om 's morgens en 's avonds in ons hutteke te kunnen eten. We genoten ook nog van de ontspannen eilandsfeer op een terrasje met het lokale bier. Hinano noemt het en het is best wel te drinken. Mocht het niet lekker geweest zijn, konden we nog altijd een Duvel gekocht hebben. Want hier op Huahine hebben we voor de enige keer op ons wereldreis Duvel zien staan in de supermarkt. Het is zo dat je hier nagenoeg alles kan krijgen. Alles wordt ingevoerd vanuit Europa, en dan vooral uit Frankrijk, maar dat impliceert natuurlijk ook dat je er drie maal meer voor betaald dan thuis.
Deze morgen huurden we twee fietsen. Tamelijk degelijke fietsen, wel zonder versnellingen, noch spatborden. Kathleen was zeer fit vanmorgen, maar Pascal was moe en voelde zich niet al te best. Zo vertrok Kathleen al met de fiets naar het strandje van gisteren en Pascal deed op zijn gemak een wasje. Even later kwam hij er dan ook aan. Er was ondertussen al een man langs geweest die boos naar Kathleen had gekeken want eigenlijk mocht je er niet zitten. Het hotel stond wel te rotten, maar het strand mocht je niet gebruiken, belachelijk gewoon. Daar trokken wij ons natuurlijk niks van aan. Temeer omdat er eigenlijk op de eilanden van Tahiti heel weinig stranden zijn. De mooie stranden vind je telkens op de kleine eilandjes langs de buitenkant van de lagoon, op de zogenaamde motu's.
Eten deden we weer aan de roulotte Corsica, zoals gisteren. Daarna met de fiets naar de "Coral Garden". Onderweg waren er een paar historische dingen te zien. Zo kwamen we bij de Maeva Marae. Dit waren de heilige plaatsen, gebouwd een 400 jaar geleden. Veel meer dan een hoop stenen was dit niet, maar wel mooi door de ligging langs de lagoon.
De "Coral Garden" was gelegen aan het prachtige strand van het Sofitel Hotel. Zoals de naam laat vermoeden waren er vele koralen te zien, maar vooral de vele kleurrijke visjes die rond je zwommen waren de moeite.
Een echt natuurlijk acquarium waar je in snorkelde. De geel-zwarte vissen kwamen zo dicht bij je dat je ze zelfs kon aanraken. Dit was zalig ontspannend.
Nog maar net opgedroogd van onze snorkelbeurt, zagen we dikke wolken afkomen en Kathleen zag direkt dat dit niet goed zou komen. Ze bestudeert namelijk heel graag het weer en de beweging van de wolken en heeft het meestal wel bij het rechte eind. Vlug sprongen we dan ook weer op onze fiets, maar na twee kilometer begon het al te gieten en natuurlijk lagen onze regenjassen in ons hutteke. We werden genoodzaakt om te gaan schuilen en stopten dan maar aan het eerste huis. Het was er een rommelige boel: er liepen 5 honden rond, 2 varkens, er stonden enkele verroeste auto's, de vrouw des huizes zag er een echte boerin uit en het was er donker en wanordelijk. Maar, de mensen waren wel vriendelijk, we mochten schuilen en babbelden wat met elkaar. Zo is het hier: vriendelijke mensen in rommelige huizen, maar het eiland zelf is proper. Geen vuil langs de weg en de graskanten zijn netjes afgemaaid. In de grachten langs de weg staan waterlelies en zwemmen zelfs vissen rond. Het huisvuil wordt hier ook opgehaald en weliswaar op een stortplaats gedumpt, maar zo slingert het toch niet overal rond.
De regen bleef ondertussen maar met bakken uit de hemel vallen. Drie kwartier stonden we er al. Natuurlijk waren de muggen ook weeral van de partij, dit losten we op door te wiebelen en te bewegen zodat ze niet stil konden blijven zitten om ons te steken. De regen hield dan uiteindelijk toch wel op, maar doordat er geen spatbord aan de fietsen was, werden we natuurlijk helemaal smerig door het opspattend water. Een warme douche zou ons goed gedaan hebben, maar het werd een korte koude douche tussen de muggen. Een warm soepje uit een blik warmde ons erna op.
Deze keer huurden we een brommer zodat we het hele eiland eens konden verkennen. Het was te groot om helemaal met de fiets te doen en trouwens ons achterwerk deed pijn van de vorige dag. Huahine bestaat uit twee eilanden, Huahine Nui (het grootste deel) en Huahine Iti (het kleinste).Die twee waren met een brug met elkaar verbonden. Op Huahine Iti waren de mooiste stranden zei het koppel van de roulotte. Wij er dus naartoe, maar het weer was niet zo goed en om de haverklap moesten we onze regenjassen aandoen. We vonden wel enkele mooie stranden, maar de muggen verpesten het, zodat we maar verder reden. Terug over het bruggetje naar ons deel van het eiland, over een berg om te arriveren in een dorpje waar in de rivier grote alen zaten met blauwe ogen. Geen lieve beestjes op het eerste zicht, maar het schijnt dat ze uit je hand komen eten. Wij bekeken ze enkel maar.
Onze tocht eindigde opnieuw aan de Coral Garden. We vonden het er dan ook zo mooi. Na één keer snorkelen mochten we er weer mee ophouden, want het begon opnieuw te regenen. We schuilden een half uurtje onder een afdak van het hotel, maar besloten toen maar om naar huis te gaan, want het zag er niet naar uit op te houden. Onze regenjassen hadden we al goed kunnen gebruiken.
Terug thuis kropen we onder het muskietennet en hielden ons weer bezig met de Lonely Planet en het bijschrijven van het verslag. Uiteindelijk klaarde het op en kregen we nog een mooie avond. We aten opnieuw soep en de lege borden zetten we op de grond in ons hutteke, die zouden we morgen wel afwassen. Maar gedurende de nacht begon een beestje al aan de afwas. Kathleen stak het licht aan en zag dat een krab ons borden aan het uitkrabben was met haar schaar. Ze jaagde zelf de krab naar buiten, want Pascal was niet wakker te krijgen.
Vandaag had Kathleen een mindere dag. Ze had zelfs serieuze buikpijn. Het weer was prachtig, we konden dus moeilijk in onze muggenhut blijven zitten. Op het gemak maakten we ons klaar en fietsten naar het dorp. Daar aten we gewoontetrouw aan onze roulotte en reden opnieuw naar de Coral Garden. Het lukte Kathleen niet goed om te fietsen met haar buikpijn en Pascal duwde haar dan ook voort. Het strandje zag er vandaag voor de eerste maal echt paradijselijk uit. Het snorkelen was ook nog stukken mooier doordat de zon volop in het water scheen. Tijdens het snorkelen vergat Kathleen de pijn, want het was er toch zo mooi en de geel-zwart gekleurde visjes waren ook weer van de partij.Regelmatig moest Kathleen in het hotel naar een toilet vluchten, zo zag ze de mooie inrichting. Er waren grote lusters helemaal gemaakt uit schelpjes en alles was versierd met bloemen. De chique hotels laten je hier echt wel wegdromen. Dit hotel had ook over-water-bungalows. De eerste die Kathleen zag op deze eilanden.
Terwijl Kathleen op het strand lag te suffen, bezocht Pascal nog wat marae in de jungle. Dit zijn opnieuw overblijfselen van heiligdommen. Hij vond de Marae Tefano, een echt Indiano Jones complex met een massieve banyan boom die het ene eind van de ahu (altaar) overwoekerde. Te gek gewoon, om die stenen overblijfselen te zoeken in die vochtige jungle, het zweet druipt van je af, want je moet veel kleren aan doen om je te beschermen tegen de muggen.
Tegen 15h30 fietsten we terug. Pascal duwde Kathleen weer veel, want nu had ze krampen van de hele dag niets gegeten te hebben. Ze was opgelucht om in haar bed te kunnen neervallen na de fietstocht. De avond was mooi helder en Pascal kon het niet laten om nog eens naar het gezellige dorp Fare te rijden om wat te experimenteren met het ouderwetse fototoestel van zijn vader. Want vanop het terras van onze hut hadden we gezien dat er juist een vrachtschip aankwam. Kathleen lag ondertussen strijk in bed met 38,5 graden koorts.
Onze dag begon met mooi weer, maar vandaag konden we er even niet van genieten. Echt niet erg, want de langverwachte dag was aangebroken om naar "Bora Bora" te vliegen. Onze vlucht was om 12 uur 's middags. We pakten onze rugzakken in en genoten daarna nog wat onder het muskietennet. De man van het pension bracht ons weg naar de luchthaven. Op tijd vertrokken we en na een 15-tal minuten landden we al op Bora Bora.
|
http://www.geocities.com/kathleen_pascal
De huwelijks-wereldreis van Kathleen en Pascal |