|
Huwelijks-wereldreis |
 |
Oppervlakte Tahiti | : | 1045 km2 | Bevolkingsaantal Tahiti | : | 150.000 |
De luchthaven van Papeete ligt een tiental kilometer van het centrum en daar wilden we niet logeren. We kozen een guesthouse op wandelafstand van de luchthaven, dan waren we gemakkelijk. "Chez Fifi" noemde het. Toen we 16 dagen geleden op Tahiti aankwamen, hadden we bij Fifi gereserveerd, maar waren toen niet gegaan. Om te vermijden dat die mensen vervelend zouden doen, gebruikte Pascal zijn tweede voornaam "Nicolas". Geen probleem, we konden zelfs wat korting verkrijgen omdat we eigenlijk maar anderhalve nacht zouden blijven.
We kregen een kamer vlakbij de keuken. Het was proper, maar we vreesden ervoor dat het niet zo rustig ging zijn. De TV stond namelijk in de kamer naast de keuken en we hoorden die tot in onze kamer. Na een uurtje van wat rusten in de kleine tuin, reden we met "le truck", naar Papeete stad. Dit zijn zelfgemaakte bussen op het chassis van een camion. De prijs wordt door de overheid geregeld, zodat je geen toestanden hebt dat je als toerist meer moet betalen.
In de haven lagen drie cruiseboten. Twee lagen voor anker te rusten, maar de grootste lag aan de kaai in het centrum en was echt overweldigend. Nog maar zelden hadden we zulk een groot cruiseschip gezien. We konden er uren naar kijken en de activiteit errond gade slaan. Maar we wilden natuurlijk ook iets van de stad zien en deze viel veel beter mee dan we verwacht hadden. Het was geen koekestad met vieze uitlaatgassen en embetante mensen, maar wel tamelijk rustig en ordelijk, gezellig en vele winkels. We vonden zelfs een relatief goedkoop internetcafé waar we onze 80 mails konden verwerken. Er zijn er wel een pak bij van Pascals collega's die constant over en 't weer mailen en ons dan in copie zetten. Na 14 dagen geen computer gezien te hebben, konden we eindelijk onze ouders en vrienden verwennen met nieuws over ons en schrijven hoe goed het hier was.
Onze honger begon te knagen en we besloten om aan de haven te gaan eten. Pascal had gelezen dat 's avonds de kaai voor de grote cruiseboot volstroomde met roulottes. En inderdaad, vanaf 17h30 kwamen de tot restaurants omgebouwde bestelwagens aangereden. Het was al donker en de kerstversiering maakte het heel gezellig. Het was raar om tussen de verlichte kerstbomen te zitten bij een buitentemperatuur van 30 graden.
Aan en op de cruiseboot was het een wirwar van mensen die op en af de boot gingen. De merendeel van de passagiers waren Amerikanen op leeftijd. Sommigen namen zelfs de toeristenbussen om naar de luchthaven te rijden. We snapten niet goed waar ze naar toe vlogen, als je normaal op een cruiseboot logeert die naar ieder eiland kan varen. Naar huis gingen ze niet, want daar was hun bagage veel te klein voor. Enfin, wij genoten er al van om ze bezig te zien, terwijl we aan een pizza-roulotte aten. We deelden een pizza en gingen daarna nog bij een Thaise roulotte eten. Alles werd er in de wok klaargemaakt en het zag er veel te goed uit om er niet van te proeven. Er waren ook kraampjes met een groot lam boven de barbecue. Sommige roulottes serveerden enkel desserts, zoals pannekoeken en wafels. De live-band die op een podium stond te spelen maakte het geheel compleet.
We raakten ook nog aan de praat met twee Engelse koppels. Die waren ook de wereld aan het rondreizen, maar op een vrachtschip! Naast hen, reisde er nog een zonderling mee en dat was het. Met slechts vijf mensen vaarden ze mee met een gigantisch groot containerschip de wereld rond.
Eens thuis, was het zover, een lawaai van de TV plus de radio met discomuziek. We reclameerden onmiddelijk en na een halfuurtje konden we toch met onze oorstoppen in slaap vallen.
Onze enige volledig dag op Tahiti. Het ontbijt viel zeer goed mee: vers stokbrood, twee soorten kaas, confituur en zelfs choco. Daarna vertrokken we al vroeg naar hetzelfde strand waar we de allereerste dag waren afgezet door die vriendelijke vrouw. Deze keer gingen we er te voet naar toe. Eigenlijk was het een privé-strand van het "Intercontinental Hotel". Dezelfde keten als het hotel op Bora Bora waar we naar de dansen zijn gaan kijken en waar we trouwfoto's genomen hebben.
We konden weer met gemak langs de bewaker wandelen en installeerden ons in het zonnetje. Enfin, Kathleen toch, Pascal op een ligstoel in de schaduw. Het was zeer warm en de zon brandde zoals altijd hier op Frans Polynesië. De laatste dag in deze tropische temperatuur en we genoten ervan. Kathleen verbrandde zelfs nog, want ze had enkel nog haar zonnecrème faktor twee. De rest was tot op de bodem opgesmeerd. Die dag waren er vele Amerikanen aangekomen in dit hotel. We vonden het raar dat we morgen in Amerika zouden zijn tussen diezelfde luidruchtige mensen.
Tot 2 uur in de namiddag bleven we op ons strandje. Dan vertrokken we met "le truck" naar Papeete-stad. We kochten er een broodje en blikjes bier. Bij het verorberen op een bank aan de haven, waar de cruiseboot nog altijd lag, werden we door een security-man verwittigd dat we geen bier in het openbaar mochten drinken. Dit wisten we eigenlijk al, maar hadden het toch geprobeerd. Een toestand die we helemaal niet gewoon zijn in het vrije België.
Kathleen probeerde nog een matroos te overhalen om even aan boord te mogen. Pascal bleef op een afstand staan, want dat durfde hij niet vragen. Spijtig genoeg mocht het niet, maar hij twijfelde wel even. Dan maar wat rondgehangen in de stad en de haven. We passeerden langs de kleurrijke overdekte markt en zagen er travestieten, wat helemaal niet ongewoon is in dit land. Ook zaten er vele vrouwen bloemenkransen in elkaar te knutselen.
Tegen valavond verschenen de roulottes weer uit het niets, de live-band begon te spelen en wij waren er natuurlijk ook weer, want dit was echt een eetcultuur naar ons hart. Lekker buiten en goedkoop. Kathleen liet zelfs een traantje bij de gedachte dat ze vannacht weg moest van deze prachtige eilandengroep. Het was haar echt goed bevallen.
"Mahi Mahi" aten we vanavond, dit is gegrilde vis. Het was om duimen en vingers bij af te likken. Direkt na ons eetfestijn vertrokken we naar huis. We stapten af aan de luchthaven, waar we toch moesten afstappen om aan ons guesthouse te geraken, maar gingen eerst nog eens onze vlucht controleren. De uren klopten op het scherm, om 2u30 zouden we opstijgen en na wat rondvragen bleek dat we er al rond middernacht moesten zijn. Kathleen vond op de valgreep nog een topje met Bora Bora op in de luchthavenwinkel. Zo had ze er toch één.
We pakten onze rugzakken in en gingen rond 9 uur al slapen. Onze wekker stond op middernacht, zodat we toch drie uren konden rusten, want in het vliegtuig slaap je normaal niet veel en als we in Los Angeles arriveren zal het al middag zijn.
Om middernacht, half onze kluts kwijt, waggelden we naar de luchthaven. Er stond al een enorm lange rij aan te schuiven en het duurden dan ook anderhalf uur voor we ingecheckt waren. De vlucht voor ons naar Los Angeles was afgeschaft en een ander vlucht naar Hawaï was ook geannuleerd. Wat een geluk dat de onze doorging. Aan iedere controlepost moest Pascal zijn bagage opendoen. Hij zag er namelijk nogal luizig uit, met zijn lang haar en zijn gezicht dat aan het vervellen was.Om 2u30 stipt stegen we op en zodoende verlieten we al de schoonheid die we 14 dagen gezien hadden en vooral de tropische temperatuur lieten we met spijt in het hart achter.
|
http://www.geocities.com/kathleen_pascal
De huwelijks-wereldreis van Kathleen en Pascal |