|
Huwelijks-wereldreis |
 |
Oppervlakte Bora Bora | : | 38 km2 | Bevolkingsaantal Bora Bora | : | 5700 |
Het landingsgestel kraakte wat en we waren blij dat we veilig aan de grond raakten. Hopelijk hadden we deze vlieger niet om terug mee naar Tahiti te vliegen. De aankomst op Bora Bora was al de moeite. De luchthaven is op een eiland (motu) en als je erbuiten komt om op de ferry te stappen, kijk je uit een azuurblauwe lagune met prachtige kleine motu errond. In de verte zie je dan Bora Bora zelf liggen met zijn specifieke massieve, uitstekende rots van 727 meter hoog. Alles was dan ook prachtig verlicht door de felle zon. We konden onze ogen bijna niet openhouden vanwege het vele licht.
De ferry bracht ons naar "Vaitape", een klein havendorpje. Daar stonden de buskes al klaar om iedereen naar zijn hotel of pension te brengen. Uitgezonderd diegene die naar de echt sjieke hotels gaan op de motu, die worden direkt van de luchthaven met een privé-boot naar hun hotel gevaren.
Onze chauffeur stond al klaar, het was een nerveuse man en hij reed al even hektisch als de meeste Aziaten. Hij probeerde er wat stemming in te brengen, door de banjomuziek op de radio loeihard te zetten. Enfin, het was niet voor lang, een kwartier later stonden we al aan ons pension "Chez Robert et Tina".
Dit was gelegen op het "Matira Point", de meest zuidelijke punt van het eiland en we kregen dan nog eens de beste kamer (2EH), vonden we zelf toch. Het was op de eerste verdieping en we hadden zicht op de chique overwaterbungalows van het naburige hotel. Door de vensters links en rechts zagen we de wondermooie lagoon en vanop het terras keken we op de mooie tuin van het guesthouse. De kamer was helemaal in het wit geschilderd en proper. Er waren gemeenschappelijke douches, toiletten en een keukentje. Aangezien we zes nachten zouden blijven vroegen we een korting. Dit was op de vorige eilanden telkens gelukt, maar Tina was niet te overhalen, ze leek ons ook nogal nors.
In de namiddag rustten we wat uit op het mini-strandje vlak voor onze kamer, want het zonnetje scheen en dan moet je ervan genieten, want het kan hier op 1-2-3 veranderen. 's Avonds deden we inkopen in de supermarkt die een kwartier wandelen verwijderd was van ons guesthouse. We kochten ingrediënten voor enkele dagen, omdat we besloten hadden om veel zelf te koken. Zo spaar je hier op die dure eilanden toch iets uit.
Het weer zag er aanvankelijk goed uit deze morgen. We vroegen aan Robert, de uitbater van het pension, als hij uitvaarde met zijn bootje (pirogue) om de toer van het eiland te doen. Hij was nog aan het twijfelen, want er was een cycloon gesignaliseerd boven de Cook-eilanden en dit zijn de eilanden het dichtst bij Bora Bora. Hij besloot om niet te vertrekken en inderdaad, nog geen uur later begon het al te regenen. Er stak daarbij nog een harde wind op en we werden al bang dat de cycloon ook langs ons eiland zou passeren.
We hielden onze ramen toe op onze kamer en probeerden ons bezig te houden. Kathleen kookte op het gemak en schreef het verslag bij en Pascal kan zich altijd wel bezighouden. Hij tekende onder andere kaartjes van de eilanden en maakte schetsen hoe deze eilanden miljoenen jaren geleden zijn ontstaan. Er was ook nog veel voor te bereiden voor onze volgende bestemming: Los Angeles.
Tegen de avond stopte het slecht weer tijdelijk. Vlug gingen we naar de supermarkt inkopen doen. Onderweg vroegen we in verscheidene hotels wanneer ze een avond organiseerden met Polynesische dansen, dan zouden we kunnen gaan kijken. Ook informeerden we overal hoeveel het kostte om een fiets of brommer te huren. De mensen antwoorden telkens nogal kort, echt spontaan vriendelijk waren ze niet op Bora Bora. Sommigen hadden zelfs een dikke nek. Het is dan ook al jaren een exclusief eiland en dat beseffen ze maar al te goed. Het is ook enkel op Bora Bora dat je zoveel over-water-bungalows vind. Dat waar Kathleen al jaren verzot op is en nu zagen we ze in het echt. Vlak bij ons pensionnetje werden er zelfs nog bijgebouwd, dit is hier een echt succes, terwijl zo'n kamer minstens 20.000 BEF/nacht kost, en dan heb je nog geen eten. In alle geval, de meeste van die mooie kamers boven het water worden bezocht door Japanners, zakenmensen of pasgehuwden.
Juist terug in onze kamer begon het alweer te gieten. Ai, ai, wat ging het morgen zijn?
Het weer was gene vette; zeer slecht eigenlijk. Heel de nacht was de regen er met bakken uitgevallen en er kwam maar geen einde aan. 's Morgens zaten we dan maar weer in onze kamer af te wachten tot het misschien wat voorbij zou trekken. Je zit dan op je droomeiland en je kan het geeneens niet te goei bezoeken! Kathleen kreeg het op haar heupen bij die gedachte.
Eindelijk, werd de lucht iets lichter in de namiddag. Vlug uit de kamer, want dit waren we beu. Je zou met dit weer, nog heimweer krijgen naar huis! Met onze regenjas aan wandelden we naar een hotel waar ze fietsen verhuurden. Voor een halve dag huurden we twee mountain-bikes en fietsten naar Vaitape, de hoofdstad van het eiland. Je kon er op het internet gaan, postzegels kopen en geld afhalen. Het was 6 km fietsen langs de enige weg die rond het hele eiland gaat. Het was druk, veel auto's, je kon helemaal niet naast elkaar fietsen. Helemaal niet gezellig eigenlijk. Kathleen had die drukte helemaal niet verwacht op haar droomeiland. Ze had een kleiner, idyllisch eiland verwacht, met alleen maar chique hotels en prachtige stranden. Het is wel zo dat dat de motu's rond Bora Bora wel zo zijn. Klein, zandstranden met palmbomen en daar zijn dan ook de mooiste hotels.
We fietsten voorbij het restaurant "Bloody Mary's" waar er een hele lijst hangt van bekende mensen die er al zijn komen eten. De vis wordt namelijk elke dag vers van rond Bora Bora opgediend. Je mag dan kiezen uit misschien wel 50 soorten vissen en ze expliceren van naaldje tot draadje over deze vissen. Patrick Swayze, Jane Fonda, ... zijn hier allemaal komen smullen.
Vaitape is echt niet groot, maar wel druk. Het internetcafé dat we op oog hadden beschikte maar over twee computers. Ze stonden er vrij, maar tussen 1 en 4 kon je niet op het internet. De meeste winkels hier zijn in de vroege namiddag gesloten, net als in Spanje. Allez, we konden weer geen e-mail bekijken en nog anderhalf uur wachten waren we niet van plan. Pascal wilde het eiland rond fietsen, maar Kathleen zag dit niet zitten. Ze fietste dan maar in haar eentje terug naar onze kamer. Pascal kwam juist voor het donker terug thuis. Hij had de rit onderschat, een dikke 30 km op een krakkemikkige fiets is niet niks. Er was trouwens niet echt iets moois te zien. Bora Bora moet het echt hebben van zijn wondermooie lagoon en de paradijselijke eilandjes (motu) errond. De bevolking zelf maakt er weer maar een zooitje van, in hun rommelige barakken. Gelukkig is er de Franse regering die wetten oplegt en tal van zaken regelt, zoals een wekelijkse huisvuilophaling.
Rond 5h30 werden we al gewekt door de zon die met haar felle stralen onze kamer binnendrong. Dit beloofde een mooie dag te worden. We namen ons ontbijt mee naar buiten en aten het op onder een strooien afdak in de tuin. Om 7 uur was Kathleen al klaar en installeerde zich op het klein strandje, waar de zon zo vroeg in de morgen al volop scheen.
De boottocht kon eindelijk doorgaan. Nog even viel er een tropisch bui uit de hemel, maar daarna vertrokken we met de volle zon. We zaten met zeven personen in de houten boot en Robert stond achter het roer. We werden eerst gebracht naar een ondiepe zone in de lagoon, waar we uit de boot konden stappen en de roggen voederen. Robert had visjes bij en zo krioelde het weldra van de roggen rondom ons. Het zijn schattige beesten. Ze hebben heel zachte zijvinnen waarmee ze sierlijk door het water bewegen. Ze kwamen echt vleien langs onze benen, en dit voelt toch wel raar aan, vooral omdat ze zo groot zijn. De lange rechte pijlstaart was veel groffer en met stekels. Die liet je best niet langs je lichaam passeren. De visjes die we voederden had natuurlijk ook een haai van toch wel anderhalve meter lang gelokt. Maar die bleef op een veilige afstand rond onze groep cirkelen.
Na twintig minuten spelen moesten we al in de boot. Veel te kort, maar er was nog zoveel te zien. Full speed vaarde hij bijna helemaal rond het eiland. Opeens vertraagd Robert en zocht achter manta rays, die grote roggen die we ook in Australië hadden gezien. Zoals in Australië moesten we plots uit de boot springen en dan moet je je haasten om die vis te kunnen volgen. Maar hier zwommen we in een lagoon, het water was dus rustig en zo zag Kathleen ook eens deze sierlijke beesten. Wij waren de enige zonder vinnen en konden die vis dan ook niet lang volgen. Ondertussen was de boot alweer een stuk verder en moesten we die inhalen. Zware sport voor Kathleen.
Dan naar een plaats dicht bij het rif met mooie koralen. Robert sprak zeer vlug en onduidelijk Frans en we begrepen er dan ook niet altijd alles van. De anderen in de boot hadden geen probleem, want het waren allen Fransmannen. We hadden dus begrepen dat we in het water moesten springen en ons door de felle stroming moesten laten meedrijven tot aan het strand. Iedereen was met zijn vinnen al uit de boot gesprongen, wij waren nog aan het twijfelen, want we hebben het niet zo met felle stromingen. Maar we moesten uit de boot van Robert. Het liep totaal verkeerd af. Pascal geraakte weer op de boot, maar Kathleen dreef aan een ongelofelijk tempo weg van de boot. Het werd ondiep en de koralen kwamen vlak onder haar. En dat zijn geen zachte dingen! Vlijmscherp zijn ze. Goed dat ze haar Teva-sandalen aan had, maar door die sterke stroming kon ze niet blijven staan.
Pascal zag vanop de boot dat Kathleen naar hem zwaaide om hulp. Robert wilde ze niet gaan halen met zijn boot omdat het te ondiep was. Pascal dook dan maar uit woede in het water om haar te gaan helpen. En weldra lagen we er samen te sukkelen op dat scherpe koraal. Uiteindelijk kwam hij dan toch met zijn boot ons op halen. Plotseling ging het toch om er met zijn boot boven te varen. We waren kwaad op hem, kon hij verdorie geen deftige briefing houden als je op zo een moeilijke plaats gaat snorkelen? We vonden het helemaal niet leuk zo. Poeslief kwam hij dan even later af met een zalfje voor op onze schaafwonden.
Toen we allemaal weer op de boot waren, vaarden we naar een klein eilandje. Hier was onze lunch voorzien. We konden op het gemak van de zon en het prachtige zicht genieten terwijl Robert naar zijn vrouw Tina vaarde die ondertussen het eten had klaargemaakt. De anderen van de boot gingen allemaal recht naar de schaduw en bleven daar zitten. Het valt ons meer en meer op dat mensen precies niet meer van de zon houden of verschrikkelijk bang zijn gemaakt door de media. Wij overdrijven dan misschien weer langs de andere kant, wij willen zo veel mogelijk genieten van de zalige zonnestralen, vooral Kathleen dan. Ze moest wel dikwijls pootje paden in de zee om af te koelen en daarbij kon ze genieten van de mooie visjes en op zoek gaan naar schelpen. Want die vind je hier in overvloed, mooier en groter dan we gewoon zijn.
Een uurtje later zaten we met de hele groep aan een tafel onder een rieten afdak te lunchen. Er was "Poisson Cru" (rauwe vis in kokossaus), vele groentjes met "Mahi Mahi" en als desert een grote keuze aan vers fruit. Het smaakte ons, en ondertussen babbelden de Fransmannen over de andere eilanden waar ze al geweest waren. Na de lunch mochten we nog wat pauzeren op het strand. Zo was het goed, op het gemak. Want deze morgen hadden we ons toch een beetje moeten afjagen en dat is toch nooit de bedoeling als je op vakantie bent.
Onze laatste stop was aan de "Coral Garden". De snorkelbeurt was echt geweldig daar. Temeer omdat Robert weer visjes uitdeelde die we moesten verpulveren in het water, dan komen er direkt tientallen mooi gekleurde vissen op je af. We zagen ook een aal van wel 2 meter lang die zich verschool onder een rots en af en toe zijn kop met geopende bek buitenstak. In de late namiddag waren we terug. We waren tevreden en gingen doodmoe slapen.
Het weer was opnieuw perfekt en zo huurden we vandaag een metalen bootje met een buitenboordmotor van 6 pK. We beschouwden deze dag als het vieren van Pascals verjaardag. Die was eigenlijk pas morgen, maar je moet er van genieten als het mooi weer is. De frigobox in de sloep vulden we op met een fles witte wijn, een stokbrood en een stuk Brie. We kregen enkele geplastificeerde luchtfoto's van het eiland mee en weg waren we.
Dit was het einde. Zo helemaal vrij over die blauwgroene lagune kunnen varen. We passeerden overwaterbungalows die ze nog aan het bouwen waren. Dit zou een prachtig hotel worden op een privé-eilandje. Maar plotseling zagen we in de verte een regenvlaag afkomen. Vlug legden we aan op een piepklein eilandje en schuilden er onder onze regenjas. Spijtig genoeg zijn de meeste motu privé en werden we direkt na de regenbui al weggejaagd.
Net voor de luchthaven van Bora Bora heb je een heleboel kleine eilandjes, die natuurlijk ook almaal privé zijn maar we konden het toch flikken om langs de achterkant van zo'n eilandje aan te leggen. En daar haalden we onze picnic boven. Het kon niet beter zijn. Wijn, brood en kaas op een paradijselijk eilandje, een strand vol grote schelpen, we zagen op andere motu met palmbomen en een beetje verder bonkten de grote golven uit de oceaan tegen het rif. Toen we even later onze handen in het ondiepe water gingen wassen, zag Pascal plots een vin door het water passeren. Er zwom daar zowaar een haai voorbij. We schrokken toch wel even en Kathleen vluchtte rap naar het strand. Pascal wou er nog een foto van nemen, maar de haai zwom al weg, hij had precies schrik van ons, terwijl het eigenlijk omgekeerd zou moeten zijn.
We snorkelden ook nog, want deze plaats wordt nagenoeg niet door toeristen bezocht en het koraal is er dan ook nog maagdelijk. Dan terug in ons bootje om de tocht rond Bora Bora verder te zetten. Kathleen wilde op een klein eilandje landden dat echt perfekt was, met mooi zandstrand en palmbomen. Dit vonden we aan de luchthaven, maar er stond alweer een bord dat je er niet mocht aanleggen. Even verderop vonden we het.
We wilden ons nog maar net installeren als er al een Tahitiaans koppel aankwam. We zeiden vriendelijk goeiedag en raakten zo in gesprek met hen. Ze vertelden ons dat ze in een hotel werken, maar er is niet veel werk en daarom waren ze naar dit eilandje gestuurd om de eventuele rommel wat op te kuisen. Want morgen zou er een bootje van het hotel naar hier varen en alles moest dan piekfijn in orde zijn. Het eiland was dus opnieuw privé, maar we mochten er blijven. Als we maar geen lege flessen achterlieten!
En toen konden we opnieuw genieten. Dit was het mooiste plekje van heel Bora Bora vonden we. Niemand kon ons dit moment afnemen. Na een uurtje begon de zon te zakken en deed het water van de lagune mooi opflikkeren. We vertrokken dan maar, want we wilden ook nog gaan snorkelen in de Coral Garden, zoals gisteren en om 17 uur moest het bootje terug zijn. We vaarden nog langs één van de eerste overwaterbungalow-hotels. Kathleen herkenden het direkt van uit de reisfolders.
Net voor we de Coral Garden bereikten hadden we over een diepe zone van de lagoon gevaren en dat was wat beangstigend geweest. Er was veel deining en stroming zodat we nauwelijks vooruit geraakten met ons 6 pK motortje. Kathleen had wat schrik gekregen en bleef aan boord terwijl Pascal ging snorkelen. Deze morgen hadden we wat visjes uit de diepvries gehaald en zo konden we nu ook de andere vissen lokken.
Perfekt om 17 uur gaven we ons bootje terug. We hadden er maximaal van genoten. De hele dag hadden we in de zon vertoefd. Pascal was dan ook in zijn gezicht verbrandt. Grappig eigenlijk, want hij klaagt altijd tegen zijn vrouwtje dat ze zichzelf goed moet insmeren tegen de zonnebrand, maar nu had hij zichzelf vergeten in te wrijven.
Nog voor de zon helemaal onderging, wandelden we met onze trouwkleren naar het naburige hotel ("Beachcomber Parkroyal") om foto's te nemen bij de overwaterbungalows. We zeiden aan de receptie dat we erna iets zouden drinken in de bar en we kregen de toelating. Een dame trok foto's van ons en later hoorden we dat ze van Hawai was en met een cruiseboot helemaal van daar tot in Bora Bora was gevaren. Ook haar man was erbij en ze stelden voor dat ook zij enkele foto's zouden nemen met hun digitaal toestel en eens ze weer thuis waren zouden ze de foto's doormailen.
De verjaardag van Pascal, op Bora Bora dan nog wel! Kathleen maakte het ontbijt klaar met eitjes en stak een mooie bloem in zijn haar. Dit doet iedereen hier en je kan ze overal plukken. We hielden het zeer rustig vandaag. Eerst een telefoontje naar huis en dan genieten op het strandje aan ons guesthouse.
Pascal trakteerde zichzelf en verraste Kathleen met een Tahitiaanse cocktail die hij in de supermarkt vond. Die was geweldig! We aten een lekker zelfgemaakt rijstgerecht en genoten van de rust en de pracht van Bora Bora.
Naar de avond hadden we al lang uitgekeken. We gingen namelijk naar de typische Polynesische dansen kijken in hetzelfde hotel waar we gisteren trouwfoto's hadden getrokken. We vonden het één van de mooiste hotels op het hoofdeiland. Op de motu heb je natuurlijk nog exclusiever hotels. We moesten nog even wachten en dronken dus iets aan de bar, terwijl twee grappige mannetjes op hun banjo aan het spelen waren.
Stipt om 19h30 begon het spektakel. De gasten hadden gedaan met eten en kwamen wat dichter, terwijl wij al een plaatsje helemaal langs voor veroverd hadden. We waren vrolijk en moesten ons inhouden van het lachen toen we de danseressen op zagen komen. Je verwacht natuurlijk jonge slanke meisjes in sexy rokjes, maar wat kregen we: boma's in lange bloemenrokken. Hun kledij was wel mooi en ze konden het ook wel heel goed, maar de hele toestand vonden we zo grappig, temeer omdat er enkele boma's bij waren die echt wel alles aan het geven waren. Ze gingen echt voluit. Eén ervan had het door dat we het plezant vonden en ze kwam ons halen om mee te dansen. Direkt kregen we een kanjer van een bloemenkrans rond onze nek. Zo werden we enkele malen uitverkoren om mee te dansen, tesamen met enkele andere koppels.
Op het einde van de voorstelling toonden ze wat je allemaal van palmbladeren kan maken: handtassen, matjes, een nep-kikker, een zak om een vis in te vervoeren, ... En erna kwamen ze dit uitdelen. Die lieve boma dit met ons gedanst had, begon haar toer bij ons en gaf ons een mooie handtas vol geurige bloemen. Pascal kreeg een holle koker waar vis in vervoerd kon worden. Ons geluk kon niet op met al die geschenken. We waren eindelijk nog eens verwend geweest. Dat doet deugd als je al maanden low-budget aan het reizen bent. We bedankten de dames en gingen fier naar huis. Onze laatste avond op Bora Bora was geslaagd te noemen, vooral voor Pascals verjaardag.
De allerlaatste morgen op Bora Bora. Na zes dagen moesten we hier weg. Jammer dat we geen dagje langer konden blijven, want juist morgen was er een kano-wedstrijd. Vlak aan ons guesthouse zouden ze starten om ter snelst rond het eiland. Een tocht die hen minstens vier uren zou kosten. Pascal had dit graag gezien. We pakten onze rugzakken in, lagen eerst nog even aan het strand en gingen toen naar een winkeltje waar Pascal een T-shirt in solde kocht. We namen afscheid van Robert en Tina en bedankten hen voor de mooie kamer. Kathleen had nog wat overschot van suiker, boter en kruiden die ze aan Tina gaf, wat geapprecieerd werd.Om 11uur stipt, kwam het busje ons oppikken om naar Vaitape te rijden. Daar postte Kathleen nog postkaartjes en keek naar de winkeltjes. Graag had ze een mooi topje gevonden met Bora Bora op, maar ze vond haar goesting niet, niets dan maar voor haar. Op de boot die ons naar de luchthaven bracht, stonden we op het dek te genieten van het laatste zicht over de prachtige lagune.
We checkten in, en wat bleek: Air Tahiti had ons op de vlucht een uur later verplaatst, zonder ons te verwittigen. We waren een beetje verontwaardigd, want we hadden het telefoonnummer van het guesthouse moeten geven, ze hadden ons dus kunnen verwittigen. Maar goed, waarom zouden we klagen, we mochten een uur langer op dit paradijselijk eiland blijven. We wandelden het luchthavengebouw uit en enkele meter verder konden we al op het strand zitten wachten. Achter ons steeg het vliegtuig op waar we op hadden moeten zitten en even later landde het onze al, vlak bij ons, met het nodige lawaai.
Om 14uur vertrokken we dan toch om drie kwartier later al in Papeete op Tahiti te landen. Het weer was helder en we zagen vanuit het vliegtuig mooi Bora Bora, Raiatea, Tahaa en Moorea liggen. Allemaal even prachtige, groene vulkaaneilanden met daarrond de groenblauwe lagune en de motu's of eilandjes die het rif vormen rond de lagune om de grote Stille Oceaan tegen te houden.
|
http://www.geocities.com/kathleen_pascal
De huwelijks-wereldreis van Kathleen en Pascal |
