|
Huwelijks-wereldreis |
We waren nu drie weken thuis geweest en hadden bijna continu bij Pascals mama gewoond om haar zoveel mogelijk te steunen, na het overlijden van haar man. Nu werd het tijd om weer op wereldreis te vertrekken, tenslotte zou Pascals mama het toch alleen moeten zien te redden. We waren wel overeengekomen om zeker tegen de Kerst- en Nieuwjaarsdagen terug thuis te zijn. Kwestie van het ideale compromie te vinden, wij konden zo nog twee en een halve maanden reizen en die periode was niet te heel lang voor Pascals mama om zonder ons te overbruggen.
Peter Willy en Pascals mama brachten ons naar de luchthaven Charles De Gaulle in Parijs. De regen viel de hele rit met bakken uit de hemel, zo drie uren aan een stuk. We waren er toch mooi op tijd en dronken met zijn allen nog een koffie binnen in de luchthaven.
Charles De Gaulle is een zeer ongezellige luchthaven. De opbouw is nochtans niet slecht: een groot centraal rond luchthavengebouw met bovenaan de parking en eronder de aankomst- en vertrekhal en van daaruit liepen er een heleboel onderaards gangen naar zogenaamde satelliet-gebouwen waarrond telkens de vliegtuigen stonden. Maar het gebouw op zich is ongezellig, verouderd en het is moeilijk om de liften te vinden die de verschillende verdiepingen met elkaar verbinden.
Om 20h20 steeg ons vliegtuig op en het afscheid was kort maar triestig. Bij het wachten op het vertrek van ons vliegtuig, moesten we ons opeens ergens anders gaan neerzetten, want vlakbij ons stond een alleen achtergelaten bagage en dat vertrouwden de veiligheidsmensen natuurlijk niet. Het ontplofte gelukkig niet en even later vlogen we met British Airways van Parijs naar Londen en zagen mooi de verlichte Eifeltoren.
Boven Heathrow moet je meestal enkele keren rondcirkelen voor je kan landen, zo ook deze keer. Om 22h05 vertrokken we van daaruit met Qantas naar Singapore. Een vlucht van zomaar even 12 uren en 40 minuten.
Om 11 uur in de voormiddag Belgische tijd kwamen we dan aan in Singapore. Daar moet je dan nog 6 uren bij tellen en zo werd het al direkt weer 17 uur 's avonds. Voor ons begon de dag nog maar en daar was hij alweer voorbij. Zo zagen we vandaag slechts 3 uren zonlicht.
Op het vliegtuig ontmoetten we nog twee Nederlandse jongens die ook voor een hele tijd op reis vertrokken. Eerst twee weken Bali, dan enkele maanden Australie en daarna Nieuw-Zeeland. We lieten hen een foto zien van onze jeep, en die vonden ze natuurlijk te gek. Jammer dat ze al over twee weken al naar Australie gingen, anders konden zij hem misschien gekocht hebben.
Het was onze derde maal in Singapore en we ontdekten er toch nog iets nieuws. Er was namelijk een "Cactus Bar" buiten. Te gek, zo konden we even ontsnappen aan de airco's en gaan genieten van de vochtige warmte van Singapore. De pintjes waren natuurlijk weer 150 BEF/stuk maar ze smaakten ons ongelofelijk en zo vloog de tijd voorbij.
De vlucht van Londen naar Singapore hadden we goed kunnen slapen. Want in die Qantas stoelen kan je in de kopsteun links en rechts een flap rechtzetten. Zo kan je je hoofd ertegen laten leunen en val je heel ontspannen in slaap. Perfekt gewoon, zouden ze in een Mercedes ook moeten installeren.
Om 22h35 vertrokken we dan weer, voor onze laatste vlucht, naar Darwin.
Vier uren vliegen en dan nog eens anderhalf uur de klok vooruit draaien en zo was het 4h30 in de morgen toen we in Darwin aankwamen. Voor ons was het eigenlijk nog maar 21 uur 's avonds. Met de shuttle-bus werden we naar ons guesthouse "Frogshollow" gebracht, waar we nu voor de vierde keer aankwamen.We gingen natuurlijk eerst naar onze jeep kijken. Hij stond er nog perfekt zoals we hem vier weken ervoor had achtergelaten. We zetten de lichten op om de kilometerstand te controleren en die stond nog perfekt op 420.707,0 km, exact hetzelfde zoals vier weken geleden. Zo konden we gerust gaan slapen.
We sliepen tot 13h30 en wilden daarna met onze auto boodschappen doen, maar hij wilden niet starten. Meer zelfs, er was geen elektriek. Pascal ging naar de motorkap, die was niet in het slot, en zag dat de batterij gepikt was. De klemmen waren mooi los gemaakt, maar de ijzerdraad waarmee ze vast hing was doorgeknipt. We controleerden verder alles en vonden een ijzerdraadje waarmee iemand het driehoekig draairaampje in het zijportier had opengeprutst. Gelukkig was er niets anders gestolen uit onze auto.
Dan maar direkt een nieuwe besteld, die brengen ze voor een lichte meerprijs tot bij jou, maar zo waren we toch weer 4000 BEF armer, want we lieten er een "heavy duty" in zetten. Zo een krachtige batterij, zoals ook in vrachtwagens en traktors gezet wordt. We waren vooral opgelucht dat ze slechts dat hadden meegenomen, maar het moet toch lukken dat ze juist de dag dat wij terug in Australie zijn in onze auto inbreken. Hij heeft er verdorie drie weken gestaan, terwijl wij in het verre Belgie zaten, zonder dat er iets mee gebeurd is.
Met heel wat vertraging konden we dan toch nog op boodschap gaan, onze mail controleren en nog wat op het strand aan de jachthaven gaan suffen. Want fit voelden we ons toch helemaal niet.
De nacht was verschrikkelijk geweest. Beide hadden we klaarwakker gelegen van 1h30 tot 5h30 's morgens en daarna dan toch nog voor een tijdje in slaap gevallen. We voelden ons ellendig vandaag, dit was de eerste keer dat we zo serieus te lijden hadden onder een jet-lag.Er moest dan nog vanalles geregeld worden deze dag. Pascal had graag de auto laten keuren, zodat we een nummerplaat van de Northern Territory eraan konden hangen en met alles in orde waren. Want het probleem was dat we een nummerplaat van Zuid-Australie eraan hadden hangen en dat de registratie slechts tot 5 november liep. Tegen die tijd zouden we nooit in Zuid-Australie geraken.
Maar de auto gekeurd krijgen was precies een groot probleem. De jeep die voor ons nog in perfekte staat was, was voor die keurders en garagisten een wrak. De een zeverde over roest in de carrosserie. Dat deed er toch niet toe, want een jeep heeft geen zelfdragende carrosserie, maar twee serieuze liggers langs onder waar de ophanging aan vast hangt en ook de motor op rust, als die maar niet roest zijn, de carrosserie doet er niet toe. De ander zaagde over de voorruit die er ietsje scheef in zat. Natuurlijk de auto is een beetje scheef, maar wederom, de carrosserie mag scheef zijn bij een dergelijk voertuig. Enfin, het ging hier dus niet lukken om de auto geregistreerd te krijgen. Dan kwamen we maar te laat in Zuid-Australie aan, en betaalden daar eventueel een kleine boete om hem geregistreerd te krijgen. Normaal moet hij daar niet gekeurd worden omdat hij daar eenmaal is ingeschreven geweest.
We trokken ons niets meer aan van het nummerplaat-probleem en gingen in de Woolworths ons boodschappen doen, controleerden onze e-mail en typten ons verslag nog bij van voor we naar Belgie vertrokken waren. 's Avonds vielen we uitgeput in slaap.
De voorbije nacht was beter en normaler geweest. We hadden slechts korte tijd wakker gelegen. Vandaag vertrokken we uit Darwin om onze toer te hervatten en deze keer hopelijk af te maken in Sydney. Vier keer waren we in Darwin geweest en dit was genoeg.Na vol getankt te hebben, reden we opnieuw de Stuart Highway op die helemaal van Darwin tot in Adelaide loopt. We volgden deze weg maar een 100 km en sloegen dan af naar het Litchfield National Park, waar we nog niet geweest waren.
Het park heeft vooral veel watervallen te bieden. De eerste 49 km zijn "unsealed", dat wil zeggen, stoffige zandweg, maar wel fun. De eerste watervallen die we bezochten waren de "Wangi Falls". Je hebt er een plas waar je kan zwemmen in kristalhelder water tot onder de watervallen. Een lekkere afkoeling na al dat rijden. Langs het paadje rond de plas zagen we nog een kanjer van een spin op haar web zitten. Met poten en al was ze zeker 8 cm groot!
Ondertussen was er een onweer op komst. Toen we bij de "Tolmer Falls" aankwamen goot het reeds pijpestelen en donderde het. We moesten blijven zitten in de auto en aten daar dan maar gezellig een boterhammetje. Na een half uurtje namen we een kijkje aan de waterval en deden een wandeling in onze regenjas.
De laatste waterval was de knapste. Je kon er ook zwemmen, maar ditmaal lieten we het afweten. We maakten wel een wandeling door het tropisch groen rond deze "Florence Falls". Daar schrokken we even van een kleine witte slang of adder die voor onze voeten wegvluchtte. Kathleen was er niet meer gerust in, maar gelukkig kwamen we verder geen griezelige beestjes meer tegen.
Uiteindelijk was onze laatste stop aan de "Magnetische Termietenhopen". Deze huizen van de termieten (grote mieren) zijn tot drie meter hoog, maar plat. De mieren hebben hier namelijk een gevoel voor de windrichtingen, want alle termietenhopen wijzen naar het noorden, vandaar de naam magnetische termietenhopen. Dit doen ze omdat op die manier de spitse kant van de termietenhoop het meest zon ontvangt. De zon schijnt enkel 's morgens en 's avonds op de platte kant en kan op die manier de termietenhoop niet te veel opwarmen.
Deze avond sliepen we voor de eerste maal opnieuw in ons tentje. Het was zalig om weer continu buiten te leven, want we hadden het moeilijk gehad in Belgie om aldoor binnen te moeten zitten. Kathleen maakte spaghetti klaar en we gingen vroeg slapen.
Eindelijk voelden we ons eens fitter en was de jet-lag aan het verbeteren. We reden dan ook met nieuwe en volle moed door naar Katherine. Daar stopten we even om verse groentjes te kopen en onze e-mail te lezen.Een beetje voorbij het gehuchtje "Victoria River" zochten we een plaatsje om te picknicken. We vonden dit aan de vroegere rivier doorgang. Want toen ze nog geen brug over de rivier gelegd hadden, moest alle verkeer hier door het ondiep water rijden. Het was er prachtig, maar wel bloedheet. Je moest er ook uitkijken voor de krokodillen, maar er kwam er ons geenenkel bezoeken.
Juist voor we onze eindbestemming bereikten kwamen we aan de grensovergang van West Australie. Daar wordt je gecontroleerd als je geen groenten, enz de staat binnen brengt, want ze willen gevrijwaard blijven van allerlei gekke-klauw-koei-zeer-ziekten. Wij hadden netjes onze groenten, honing, patatten en ajuintjes tussen onze kledij verstopt, maar wel de frigobox, waar niets verboden meer in zat, uitdagend in het zicht gezet. Die werd dan ook gecontroleerd en we mochten verder rijden.
Tegen de avond kwamen we aan in "Kununurra". Weer op dezelfde camping, zoals de keer ervoor. De camping is gelegen aan een meer waar we de vorige keer een krokodil hadden zien passeren. We telefoneerden nog naar huis en waren blij dat alles goed ging met Pascals moeder. Opgelucht babbelden we dan nog uren met elkaar, met een glaasje wijn erbij. Het weer was ook zalig, tot laat in de avond bleef het nog 32 graden.
Ons huisdiertje vanavond was een vleermuis die in de boom vlakbij ons rondfladderde en zelfs een mango naar beneden deed vallen.
|
http://www.geocities.com/kathleen_pascal
De huwelijks-wereldreis van Kathleen en Pascal |