श्रीमद्भागवतमहापुराणम् :: अष्टमः स्कन्धः
अथ नवमोऽध्यायः
देवानाममृतपानं दैत्यवञ्चनं राहुशिरश्छेदश्च

श्रीशुक उवाच - 
तेऽन्योन्यतोऽसुराः पात्रं हरन्तस्त्यक्तसौहृदाः। 
क्षिपन्तो दस्युधर्माण आयान्तीं ददृशुः स्त्रियम्॥ 1 

अहो रूपमहो धाम अहो अस्या नवं वयः। 
इति ते तामभिद्रुत्य पप्रच्छुर्जातहृच्छयाः॥ 2 

का त्वं कञ्जपलाशाक्षि कुतो वा किं चिकीर्षसि। 
कस्यासि वद वामोरु मथ्नन्तीव मनांसि नः॥ 3 

न वयं त्वामरैर्दैत्यैः सिद्धगन्धर्वचारणैः। 
नास्पृष्टपूर्वां जानीमो लोकेशैश्च कुतो नृभिः॥ 4 

नूनं त्वं विधिना सुभ्रूः प्रेषितासि शरीरिणाम्। 
सर्वेन्द्रियमनःप्रीतिं विधातुं सघृणेन किम्॥ 5 

सा त्वं नः स्पर्धमानानामेकवस्तुनि मानिनि। 
ज्ञातीनां बद्धवैराणां शं विधत्स्व सुमध्यमे॥ 6 

वयं कश्यपदायादा भ्रातरः कृतपौरुषाः। 
विभजस्व यथान्यायं नैव भेदो यथा भवेत्॥ 7 

इत्युपामन्त्रितो दैत्यैर्मायायोषिद्वपुर्हरिः। 
प्रहस्य रुचिरापाङ्‌गैर्निरीक्षन्निदमब्रवीत्॥ 8 

श्रीभगवानुवाच - 
कथं कश्यपदायादाः पुंश्चल्यां मयि सङ्गताः। 
विश्वासं पण्डितो जातु कामिनीषु न याति हि॥ 9 

सालावृकाणां स्त्रीणां च स्वैरिणीनां सुरद्विषः। 
सख्यान्याहुरनित्यानि नूत्‍नं नूत्‍नं विचिन्वताम्॥ 10 

श्रीशुक उवाच - 
इति ते क्ष्वेलितैस्तस्या आश्वस्तमनसोऽसुराः। 
जहसुर्भावगम्भीरं ददुश्चामृतभाजनम्॥ 11 

ततो गृहीत्वामृतभाजनं हरिः 
	बभाष ईषत्स्मितशोभया गिरा। 
यद्यभ्युपेतं क्व च साध्वसाधु वा 
	कृतं मया वो विभजे सुधामिमाम्॥ 12 

इत्यभिव्याहृतं तस्या आकर्ण्यासुरपुंगवाः। 
अप्रमाणविदस्तस्यास्तत् तथेत्यन्वमंसत॥ 13 

अथोपोष्य कृतस्नाना हुत्वा च हविषानलम्। 
दत्त्वा गोविप्रभूतेभ्यः कृतस्वस्त्ययना द्विजैः॥ 14 

यथोपजोषं वासांसि परिधायाहतानि ते। 
कुशेषु प्राविशन्सर्वे प्रागग्रेष्वभिभूषिताः॥ 15 

प्राङ्‌मुखेषूपविष्टेषु सुरेषु दितिजेषु च। 
धूपामोदितशालायां जुष्टायां माल्यदीपकैः॥ 16 

तस्यां नरेन्द्र करभोरुरुशद्दुकूल- 
     श्रोणीतटालसगतिर्मदविह्वलाक्षी। 
सा कूजती कनकनूपुरशिञ्जितेन 
     कुम्भस्तनी कलसपाणिरथाविवेश॥ 17 

तां श्रीसखीं कनककुण्डलचारुकर्ण 
     नासाकपोलवदनां परदेवताख्याम्। 
संवीक्ष्य सम्मुमुहुरुत्स्मितवीक्षणेन 
     देवासुरा विगलितस्तनपट्टिकान्ताम्॥ 18 

असुराणां सुधादानं सर्पाणामिव दुर्नयम्। 
मत्वा जातिनृशंसानां न तां व्यभजदच्युतः॥ 19 

कल्पयित्वा पृथक् पंङ्क्तीरुभयेषां जगत्पतिः। 
तांश्चोपवेशयामास स्वेषु स्वेषु च पङ्क्तिषु॥ 20 

दैत्यान्गृहीतकलसो वञ्चयन्नुपसञ्चरैः। 
दूरस्थान् पाययामास जरामृत्युहरां सुधाम्॥ 21 

ते पालयन्तः समयमसुराः स्वकृतं नृप। 
तूष्णीमासन्कृतस्नेहाः स्त्रीविवादजुगुप्सया॥ 22 

तस्यां कृतातिप्रणयाः प्रणयापायकातराः। 
बहुमानेन चाबद्धा नोचुः किञ्चन विप्रियम्॥ 23 

देवलिङ्‌गप्रतिच्छन्नः स्वर्भानुर्देवसंसदि। 
प्रविष्टः सोममपिबच्चन्द्रार्काभ्यां च सूचितः॥ 24 

चक्रेण क्षुरधारेण जहार पिबतः शिरः। 
हरिस्तस्य कबन्धस्तु सुधयाप्लावितोऽपतत्॥ 25 

शिरस्त्वमरतां नीतमजो ग्रहमचीकॢपत्। 
यस्तु पर्वणि चन्द्रार्कावभिधावति वैरधीः॥ 26 

पीतप्रायेऽमृते देवैर्भगवाल्ँलोकभावनः। 
पश्यतामसुरेन्द्राणां स्वं रूपं जगृहे हरिः॥ 27 

एवं सुरासुरगणाः समदेशकाल- 
     हेत्वर्थकर्ममतयोऽपि फले विकल्पाः। 
तत्रामृतं सुरगणाः फलमञ्जसाऽऽपु- 
     र्यत्पादपङ्कजरजःश्रयणान्न दैत्याः॥ 28 

यद् युज्यतेऽसुवसुकर्ममनोवचोभि- 
     र्देहात्मजादिषु नृभिस्तदसत् पृथक्त्वात्। 
तैरेव सद् भवति यत् क्रियतेऽपृथक्त्वात् 
     सर्वस्य तद् भवति मूलनिषेचनं यत्॥ 29 


॥इति श्रीमद्‌भागवते महापुराणे पारमहंस्यां संहितायां 
अष्टमस्कन्धे अमृतमथने नवमोऽध्यायः ॥ 9 ॥