In juni kunnen grote delen roodblauw gekleurd zijn van de bloeiende Acinos alpinus. In deze omgeving vinden we vaak ook grote oppervlaktes die begroeid zijn met Antennaria dioica, die in het Nederlands Rozenkransje heet. In een land als Nederland dat zo vol is met mest, zure regen en stikstofneerslag is voor zo'n soort van voedselarme omstandigheden niet veel plaats meer over. Hij is dan ook in Nederland zeldzaam geworden. Het meest vinden we hem daar nog op de voedselarme heidevelden van Drenthe. Op de Hauts Plateuax staat hij overal te bloeien. Het is een tweehuizige plant. De manlijke planten zijn wit en de vrouwelijke hebben een rose gloed.
Als je de eerste keer op de Hauts Plateaux komt, krijg je de indruk dat er niet veel planten staan. Dat komt doordat er weinig humus is en de planten daardoor weinig voedsel hebben en dus kort blijven. Als je goed gaat kijken, zie je echter dat er allerlei soorten verschillende planten staan. Ze zijn echter laag en je ziet ze gauw over het hoofd. Maar juist die laagblijvende soorten die het nog kunnen bolwerken in deze voedselarme omgeving zijn hele specifieke soorten die het buiten dit soort gebieden juist moeten afleggen tegen de welig groeiende kruiden die daar voorkomen. Zulke gebieden zijn zeldzaam en dat geldt ook voor de flora die we hier tegen komen.
De Hauts Plateaux zijn van groot belang als landschapstype met de daarbij horende flora en fauna. Er zijn in Europa weinig onbewoonde gebieden meer van een dergelijke oppervlakte. De invloed van de mens is hier marginaal. Het grazen van schapen is de enige agrarische activiteit die hier plaatsvindt. Dit gebeurt reeds heel lang, waardoor het een belangrijke ecologische factor is geworden. Juist het extensief begrazen met schapen houdt het gebied in de ecologische situatie die het nu en reeds vele eeuwen heeft. Dergelijke ecosystemen zijn schaars in Europa. Kunstmest en pesticides worden hier nooit toegepast. Dit gebied is als strikt natuurreservaat beschermd; het is het grootste van Frankrijk.
De landschappelijke beleving van de Hauts Plateaux is uitzonderlijk hoog. De langzaam omhoog lopende kalkplaten waarop de regen, waar wat koolzuur in zit, erosiegeulen heeft uitgesleten; de verweerde Pinus unicinata bomen, die nooit een bos vormen; de schaarse bronnetjes die nog net wat water geven; de eindeloze uitgestrektheid waar geen mensen wonen en waar je verdwaalt voor je het weet, het is een landschap dat uniek in zijn soort is. |
