| Hoofdstuk 2 DE BODEM VAN DE VERCORS De Vercors is een plateau dat ingeklemd ligt tussen de vallei van de Drac in het oosten, de Dr�me in het zuiden en de Is�re in het noordwesten. Die valleien liggen op een hoogte van slechts enkele honderden meters, terwijl het plateau van de Vercors aan de randen maar op enkele plaatsen lager is dan 1000 meter. Het gebied ligt dan ook als een grote puist tussen deze rivieren. Als je in de vallei�n van de genoemde drie rivieren bent, moet je steeds je hoofd een beetje in de nek leggen om de rand van de Vercors te zien. Het plateau bestaat eigenlijk uit twee delen. De keten waarvan de Grand Veymont een deel is loopt er noord-zuid doorheen. De as van deze keten ligt oostelijk van het midden van het gehele plateau. Het gevolg is dat er een groot westelijk subplateau is en een kleiner oostelijk deel, waarop Gresse ligt. De Grand Veymont is met 2341 meter het hoogste punt van deze keten. Het is een bijzondere keten, want het is de langste ononderbroken keten van de Alpen. Van de Bec de l'Echaillon in het noorden van deze keten tot aan de Glandasse in het zuiden bij Die is het 63 km. De totale oppervlakte van het Parc Naturel R�gional du Vercors, dat wat groter is dan het plateau, is 1750 km2, dat is bijna de helft van de Nederlandse provincie Noord-Brabant. De Vercors ligt op een speciale plaats in de Alpen. Het is namelijk het meest westelijke deel van de Alpenboog. De Mont Ventoux is de enige Alpenberg die nog ietsje verder naar het westen ligt dan de Grand Veymont; maar die berg staat min of meer ge�soleerd en is daardoor geen onderdeel van de Alpenboog.. Als je op een heldere dag op de top van de Grand Veymont staat, kijk je naar het westen recht over de vallei van de Rh�ne en over de bergen van de Cevennes heen. In het hoofdstuk over het klimaat wordt besproken welke invloed dit heeft op de Vercors. De geologische opbouw van het plateau van de Vercors is complex. De onderscheidbare lagen zijn in verschillende geologische perioden gevormd. Het heeft weinig zin die hier en detail te bespreken; we beperken ons hier tot de grote lijnen. Het belangrijkste punt bij de opbouw van de bodem is dat de hele Vercors uit kalk bestaat. In feite is de Vercors ��n van de grootste kalkplateaus van Europa. Deze kalkafzettingen vonden tientallen miljoenen jaren geleden - meestal in Jura of Krijt - plaats in een zee, waarin de kalkskeletjes van de in de zee voorkomende dieren bij hun dood langzaam naar de bodem zakten. Omdat het hier over zeer lange perioden gaat, vormden zich op de bodem van die zee een laag van kalkskeletjes van vele honderden meters dik. In de periode van de zogenaamde alpiene plooiing toen de gehele Alpen werden gevormd, werden deze lagen opgeheven en vervolgens geplooid. Die plooiing gebeurde in de Vercors op de meeste plaatsen van west naar oost. Door de plooiing kwamen op de flanken van de plooien bepaalde lagen verticaal te staan. Hierdoor konden rechtopstaande zachte lagen relatief gemakkelijk door het afspoelende water worden weg ge�rodeerd. Dat gebeurde ook aan de oostkant van de keten van de Grand Veymont, waar je vanuit de picknickplek boven het huis op uitkijkt. De plooiingen lagen hier aan de oostkant steiler en de zachte lagen erodeerden weg, waardoor de harde lagen die nu de oostkant van de keten vormen bleven staan. |
| Hoofdstuk 2 Pagina 1 |
| Als we vanaf de picknickplek naar het oosten kijken, zien we dat de hellingen langzaam naar boven lopen net als aan de westkant van de Grand Veymont. Maar op de kam bij de Pas de Serpaton vallen de steile gesteentes die niet zijn ge�rodeerd ook weer recht naar beneden. We hebben hier dan ook met eenzelfde soort plooi te maken als bij de Grand Veymont. Gresse ligt precies tussen de twee plooien in. Door dit proces van verwering na de gebergtevorming liggen de oude lagen in de Vercors niet altijd onder jonge lagen, zoals het normaliter behoort. In het geval van de keten van de Grand Veymont zijn de jongste lagen aan de buitenkant van de schil immers weg ge�rodeerd omdat ze zacht waren en het gevolg is nu dat de jonge lagen op deze plaats verdwenen zijn en de hardere oudere lagen aan de oppervlakte liggen. Ditzelfde patroon vinden we op tal van plaatsen terug in de Vercors. De Mont Aiguille die je heel fraai kunt zien vanaf het pad naar de Col de Serpaton of vanaf de Col de l'Allismas is een kolos die aan alle kanten steile wanden heeft. Dit is eigenlijk niets anders dan een bastion van harde lagen die zijn blijven staan, terwijl overal om de berg heen de zachte lagen zijn weg ge�rodeerd. Hoe mooi de berg ook is, het is eigenlijk niets anders dan de ru�ne van de plooien die er gelegen hebben. |
 |
| De steile oostwand met harde lagen van de Grand Veymont |