Gastenboek:
Inschrijven
Bekijken

MAIL ONS

Dit beloofde onze eerste onvergetelijke fag van een serie van drie te worden. We stonden om 4 uur op want om half vijf werden we reeds opgehaald door het busje van het bedrijf "Hot Air". We stapten in en vertrokken naar het achterland van Cairns (ook wel tablelands genoemd) om de zon voor de 3e achtereenvolgende dag op te zien komen.
We kwamen aan op een weiland waar het team van Hot Air 2....... LUCHTBALLONNEN waren aan het vullen met een joekel van een ventilator. Een ballon was geel met een heel groot kangaroe-verkeersbord er op en een was een wereldbol. Langzaam aan werden de ballonnen steeds voller en werden ze met de warme lucht uit branders rechtop gezet. Na enkele minuten konden de eerste (ca 15 per ballon) passagiers instappen. Wij moesten wachten. De ballonnen gingen de lucht in, wij reden er achteraan. Na een half uur kwamen beide ballonnen weer naar beneden.
We werden als vee op een trailer geladen om door het weiland van een boer gereden te worden, daar waar onze ballon (de gele) geland was. Er moest een passagier uit de grote mand geladen worden waarna er een ander in mocht. Wij waren de eersten en stonden dus direct bij de branders. Nadat de overige passagiers ingeladen waren, gingen we de lucht in. We dachtten dat ons haar verschroeide van de hitte van de branders. Haab voelde zelfs de wax in zijn haren smelten. We gingen naar zo'n 3000 voet hoogte waar we een voortreffelijk uitzicht hadden op het landschap onder ons, tot in de verre omgeving. We zagen hier zelfs voor het eerst kangaroe's ver onder ons, door de weilanden en bossen springen.
Na een half uur zat het ook voor ons er op dus zette de piloot de landing in. We maakten een zachte landing in een akkerveld. Daar stonden we dan, met ballon, mand en iedereen er in totdat de boer in zijn jeep kwam aanrijden. "What do ya think you're doin'", klonk het op z'n echt Aussisch. "Get the hell out of my property!!" kwam er achter aan. We waren dus heel blij dat we nog een toegift kregen en nog eens dat landingsritueel moesten doorstaan. We landden even later in een kamelenveld waar grote hopen kamelendrollen lagen.
Nadat het luik bovenin de ballon open werd gemaakt, moest Haab o.a. er snel uit om de ballon op z'n zij te trekken. Flugel moest mee helpen om alle lucht uit de ballon te persen en er een grote lange sausage (worst) van te maken. Het was een zwaar karwij dat in een half uurtje geklaard was. De ballon en de mand werden op de trailer gezet. Wij ook nog er op en vervolgens naar de busjes welke ons naar een museum van aboriginals brachtten waar we heerlijk ontbeten. Daarna was de aftocht naar ons hostel waar we enkele uren later voor de volgende "thrill" werden opgehaald.
Flugel moest nog gauw even op de pot toen het busje van het bedrijf van AJ Hackett al stond te wachten. Hij had maar een klein beetje zenuwen. De cvhauffeur maakte er een feest van en vroeg of we muziek wilden hebben. Die kregen we: "Yesterday, my troubles seemed so far away". Dat zei al genoeg...
We werden midden in de jungle afgezet bij een metqalen bouwwerk van zo'n 50mtr hoogte. Flugel kreeg een brok in zijn keel want het was de bedoeling dat we hier vanaf zouden gaan..... BUNGY JUMPEN. AJ Hackett is de uitvinder van de bungy jump en heeft het wereldrecord van de hoogste bungy jump op zijn naam staan.
Hij had hier in het achterland van Cairns een speciale stellage laten bouwen. Je moet er naar boven door het beklimmen van zo'n 250 trappen. Er onder is een meertje van zo'n 6mtr diep. Verder ligt er nog een bar/restaurant waar je een perfect uitzicht op de hele stellage hebt. Van boven klonk house muziek.
Omdat het halloween was kregen we er een gratis minjin sprong er bij. We besloten deze eerst te doen. We kregen een soort pak aan en werden horizontaal naast elkaar aan een kabel opgehangen.De kerel die ons er bij helpte vondt het maar geweldig dat we beiden Patrich heetten. Hij zette een helm op Haab's stekels en durfde te wedden dat Haab zo'n ijdeltuit zou zijn dat hij gel bij zich zou hebben om zijn frisur weer in orde te maken.
We werden achteruit naar boven getrokken tot een hoogte van zo'n 40mtr. Daarna moesten we zelf aan een touwtje trekken om daarna met 125km/h door de lucht met een schommelbeweging naar de andere kant te zoeven. Dit duurde een tijdje tot we bijna tot stilstand waren gekomen. De kerel wilde ons even vastpakken maar vloog een stukje niet vastgesnoerd nog met ons mee. We kregen na afloop de video van onze vlucht mee. Dit was de voordoop van het erger dat nog komen zou
Haab wilde meteen alles achter de rug hebben dus begon hij zijn tocht naar boven om zijn eerste bungy sprong van zijn leven te ondergaan. Flugel bleef onder. Haab was na een tijdje op het smalle plankke te zien. "3-2-1-Bungy!", klonk het van boven. Haab liet zich voorover vallen, de diepte in. Hij raakte het water met 95km/h net niet en veerde weer naar boven, om hier ongewild een "flip-over" te maken (een overslag van 360 graden). Hij kon het niet laten om toch zijn adrenaline-kick vocaal hoorbaar te maken. Na afloop vertelde hij zijn ervaring aan Flugel waarna dees helemaal niet meer durfde.
De jongen die ons bij de Minjin geholpen had en een Nederlandse kwamen Flugel aanmoedigen waarna deze met lood in de schoenen de tocht naar boven in zette. Haab ging mee. Boven genoten we nog even van de duizelingwekkende uitzicht op het nu minieme vijvertje onder ons. Flugel werd langzamerhand misselijk van de gedachte zijn leven aan het elastiek te geven. Haab ging naar onder waarna Flugel zich bijeen raapte en zich de riemen vast bond. Hij werd even later vastgemaakt aan het elastiek en stond ook op het smalle plankje. Er werd nog even een kiekje gemaakt waar hij met een gemaakte lach werd vereeuwigd, Daarna sprong hij ook in het diepe.
Ook hij raakte het water net niet. We hadden beide een geweldig gevoel nu en eigenlijk wel zin om nog eens te springen maar daar hadden we niet voor betaald dus moesten we naar het hostel terug. Die avond zijn we na het gratis diner de geweldige foto's van onze sprong gaan ophalen.