Gastenboek:
Inschrijven
Bekijken

MAIL ONS

Vandaag moesten natuurlijk alweer (wanneer niet?) vroeg op want we werden om 8 uur al door gids Ric van Go West tours opgehaald voor een dagtocht over The Great Ocean Road. De lucht was grijs wat helaas niet veel van weer beloofde. TIjdens de gehele dag kregen we van allerhande liedjes te horen die weer net ergens bij pasten wat we gingen bezoeken. We kregen The Kangaroo Song (een soort kinderliedje) waar Haab helemaal gek van was. Hij heeft het de hele dag gezongen. We reden eerst naar een golfbaan waar dus veel kangaroe's waren. Sommigen hadden zelfs een "Joey" (baby-kanga) bij zich. Dit was voor het eerst dat we kangaroe's van kort bij konden bekijken. We kregen door Ric van alles uitgelegd over kangaroe's. De kangaroe schijnt trouwens het enige dier op deze aardbol te zijn dat niet achteruit kan lopen.
We vertrokken weer om verderop te stoppen bij Bell's Beach. Wie kent Bell's Beach nou niet? Dit is blijkbaar het walhalla voor de surfers. Hier is zelfs een stuk van de film "Point Break" opgenomen. Patrick Swayze en Keanu Reeves(goed geschreven?) gaan aan het einde surfen tijdens een storm die hier eens in de vijftig jaar zou opkomen. Die storm is dus bullshit. Maar Bell's Beach wordt wel degelijk letterlijk genoemd in de film. Er is hier in Australie een surfmerk dat Rip Curl heet en heel bekend is. Het bedijf is gevestigd in Bell's Beach.
Na wat koffie en koekjes te hebben gekregen vertrokken we naar het begin van The Great Ocean Road die door ex-veteranen uit de 1e wereldoorlog is aangelegd. We reden langs prachtige stranden en uitzichtpunten om na een tijdje bij een bos van eucalyptus-bomen een aantal koala's te kunnen zien. Deze dieren zijn nog maar sporadisch te vinden in Australie omdat in het verleden veel op ze gejaagd is. Ze slapen 20 uur van de dag. De rest doen ze alleen maar eten en paren. Ook dit Australisch dier is weer heel apart want het is het enige zoogdier dat niet drinkt! We reden een stuk verder voor een korte (regenachtige) wandeling door het regenwoud. Gelukkig kregen we een paraplu mee maar Haab vond dat niet nodig. Rond de middag kwamen we aan in Appolo Bay, waar we gingen lunchen en wat rondhangen. Het was gelukkig al een tijdje opgeklaard alhoewel we toch nog af en toe een bui moesten doorstaan.
Na de lunch vertrokken we richting The Twelve Appostles. Dit zijn acht(!) rotspunten die hoog boven de zeespiegel uitsteken. Hier hebben we wat mooie kiekjes gemaakt zoals bovenstaande foto. Vervolgens kregen we even een verhaal van een scheepsbreuk te horen wat nogal bekend hier is. We bekeken de plaats waar het schip tegen de rotsen verging en de grot waar 2 overlevenden de nacht hebben doorgebracht. We moesten hiervoor naar het strand, enkele 10-tallen meters lager. Het waaide zo hard waardoor we grote moeite hadden onze paraplu's vast te houden. Haab hield zijn paraplu in de verkeerde richting waardoor dat ding natuurlijk naar de klitsen ging. Van die van Flugel brak op terugkomst ook een van de stangetjes af.
Omdat langzamerhand de pleures begon uit te breken, wilde niemand meer de bus uit om The London Bridge te fotograferen. Dit was ooit een landtong met 2 bogen waar het oceaanwater door heen stroomde. Op 15 januari 1990 is echter een boog ingeklapt. We kregen blijkbaar het bij de engelsen bekende lied "London Bridge is going down" te horen. Humor.
Op de terugweg naar Melbourne waren de engelse meiden (we noemden ze "the chocolate-girls") zo gek om in de rijdende bus op de muziek van Ric te dansen. Ze probeerden ons ook zo gek te krijgen maar nee, "Pat and Pat" hadden al genoeg aandacht van de gehele bus ondertussen... Bij aankomst in het hostel dook Haab weer meteen het bed in, Flugel ging nog even met zijn oudtante, welke in de buurt van Melbourne woont, bellen. Tja, we hebben natuurlijk te weinig tijd voor bezoekjes.