We waren al vroeg wakker. We pakten onze spullen weer in en vertrokken naar de uitgang waar we een half uur te vroeg deze keer, eens waren. Nog gauw even een ontbijtje bij de supermarktgehaald voordat we door de jeepbus werden opgehaald. Een trap werd aan de ahterkant omlaag gelaten en we stapten in. Vervolgens werden we met z'n 16-en naar de haven gebracht waar de veerboot wachtte op de overtocht van een uur. Onderweg zouden we misschien nog walvissen zien maar dit was niet het geval. We deden voor de grap een keer ergens naar toe wijzen, nog geen seconde later was iedereen naar een kant aan het turen.
We werden afgezet op Moonpoint aan de westkust van het eiland en reden dwars over het eiland naar de oostkust, welke 25km verderop lag. We worstelden ons door het zand en merkten dat de vegitatie steeds dichter werd. Eerst was het nog gewoon (zand)weiland met bomen, daarna werd het bosachtig ("transition forrest" noemen ze dat) en na een half uurtje rock en roll over de zandweg zaten we in een regenwoud. We moesten een stuk er door heen lopen om de natuur te proeven. Er kwam maar sporadisch een zonnestraal door het bladerdak van het woud. Er stonden aparte, prachtige soorten bomen. De gids legde het e.e.a. uit over de flora en waarvoor het in het verleden gebruikt was. De bodem was inderdaad nog steeds van zand!
We reden naar Paddy Point, waar we lunch kregen. Je werd er wel gek van de vliegen waardor we ook al niet veel zin meer in dat eten hadden. Even later reden we weg, het ooststrand op. Zo'n prachtig ongerept strand zie je maar zelden. Onze eerste ontmoeting was al meteen met een vliegtuigje dat op het strand landde! We reden een aantal kilometers overhet strand richting Lake Wabby. We moesten de laatste 2 km door het bos en over een zandvlakte naar het meertje lopen.
Toen we bij het meer aankwamen waren we met de subtropische temperaturen naturlijk blij om water te zien. Flugel sprong er meteen in. Haab durfde aanvankelijk niet omdat er diverse kleine en grotere vissen in zaten. Uiteindelijk ging hij toch maar omdat iedereen hem langzaam begon uit te lachen. We bleven er een tijdje en gingen toen weer terug richting jeepbus bij het strand. Onderweg kwamen Flugel er achter dat de vrouwen in Zweden goed DNA hebben maar dat de relaties er ook niet altijd perfect zijn.
De jeepbus van The Fraser Island Company was gelukkig voorzien van airco. We reden weer over het strand terug naar paddy point. Onderweg passeerden we diverse creeks (kleine stroompjes water over het strand). Dit was regen water dat er duizenden jaren over gedaan had om door het zand van het eiland naar de kust te stromen. Hierdoor was het helemaal gefilterd en gezuiverd waardoor je dus kon drinken uit deze creeks. Het zou het meest zuivere water zijn dat in Australie te krijgen was. Maar omdat Fraser Island een werelderfgoed is,mag er niks van mee genomen worden en dus mag de commercie dit water niet gaan verkopen.
Op Paddy Point aangekomen, ging onze gids Mick beginnen aan de barbeque. We kregen onze kamers toegewezen (we hadden weer een 2-persoonskamer) en gingen eten na wat bierblijkjes gekocht te hebben. Rond negen uur ging iedereen naar bed, hetgeen voor ons natuurlijk veeeeel te vroeg was. Omdat Haab al de hele dag geen gsm-ontvangst had gehad en hij langzamerhand ontwenningsverschijnselen begon te krijgen omdat hij niet kon sms-en besloten we naar het strand te gaan. De maan stond hoog in de lucht waardoor we redelijk goed zicht hadden. We liepen een eindje over het zeer brede zandstrand, dat een totale lengte van zo'n 125km heeft. Flugel zag opeens iets bewegen op het strand. We liepen er naar toe, de zaklamp constant erop gericht houdend. Het was een dingo! De hond was gaan liggen, waarschijnlijk was hij schuw. Dingo's zijn gevaarlijk. Ze krijgen vaak voedsel van toeristen waardoor ze soms aggressief kunnen worden. Ze hebbn een tijdje geleden twee jongens van 7 en 9 aangevallen waarvan eentje het niet meer kan navertellen. Haab was dus bang... Hoe dichter Flugel bij de hond kwam, hoe sneller het beest wegliep. We liepen uiteindelijk weerdoor waarna de Dingo ons weer achtervolgde. Haab bleef achterstevoren lopen zodat het beest ons niet in de rug kon aanvallen. Na een tijdje besloten we het beest toch maar weg te jagen. Flugel liep de hond achterna en het beest zette het inerdaad op een lopen. Ditzelfde ritueel hebben we nog 2x die nacht mogen meemaken.
Na wat nachtelijk gezoek kwamen we aan bij Paddy Point. De gids had gezegd dat de zon om 5.10 uur op zou komen. Gelukkig had Flugel de Psion bij zich waarin stond dat de zon om 4.59 uur op zou komen. Haab had weer honger gekregen en verorberde zijn zak chips. Onze buren kwamen nog even klagen dat we rustig moesten zijn maar omdat het pas 12 uur was, hadden we daar geen zin in. Na de wekker op de verkeerde tijd gezet te hebben, gingen we slapen.