Gastenboek:
Inschrijven
Bekijken

MAIL ONS

We waren na te weinig slaap te vroeg wakker. Omdat er nog 6 personen in de hostel-kamer lagen en Haab nogal luidruchtig is tijdens zijn ochtendritueel zullen onze kamergenoten wel blij zijn geweest toen we weg gingen. We werden om 5 uur al opgehaald door Jason, onze gids van Northern Territory Adventure Tours en werden door hem naar Melanka's gebracht waar onze 18 medereizigers opgehaald werden. Achter het kleine busjes was een aanhangwagen gekoppeld waar we onze te zware backpacks in konden keilen. Jason maakte kenbaar dat hij zijn portabele cd-speler niet bij zich had en vroeg of hij er een kon lenen. Flugel was de enige die een cd-speler bij zich had dus was hij het haasje. We reden een aantal uurtjes vanuit Alice Springs naar Kings Canyon waar we een wandeling zouden gaan maken.
toen we bij de bergen van King's Canyon aankwamen was het nog lekker fris. We begonnen aan de klim naar boven en liepen over het bijzondere landschap naar een van de zijden van de Canyon. Hier moesten we allen gaan liggen i.v.m. het eventueel naar onder donderen door veraderlijke windvlagen. Op een paar cm van ons ging het 90 graden naar onderen, enkele tientallen meters diep.
Na wat foto's gemaakt te hebben ging de wandeling verder naar The Garden of Eden, een waterpoel in de diepte van de canyon. Vanwege de vele insecten en het ondoorzichtige water besloten wij 2 toch maar om niet te zwemmen terwijl we er wel langzaam aan aan toe waren want de teperatuur steeg met de minuut.
Na een tijdje ging de wandeling weer over een aantal trappen omhoog naar de andere zijde van de canyon. Ondertussen hadden we allen al 1 liter water van de anderhalve literfles die iedereen moest mee nemen, opgedronken. Tot slot moesten we nog "The Cardiac Hill" naar beneden. Toen wij als eersten (hebben we dan toch een goed conditie???) onder aankwamen, begrepen we wel waar de naam vandaan komt.
Iedereen was blij dat we in het busje met airco konden instappen om nog 5 uurtjes (tijd en afstand is niks in Oz) te slapen voordat we bij het Ayers Rock Resort, ook wel Yulara genoemd, aankwamen. Dit resort ligt op een steenworp afstand van een van 's werelds grootste monolieten (enkelvoudige rotsformatie), genaamd Uluru of The Ayers Rock. Uluru geniet samen met The Opera House in Sydney de meeste bekendheid in Australie. De steen is vooral bekend om zijn verkleuringen bij zonsopkomst en zonsondergang. Omdat het voor de aboriginals een heilige plaats is, is hij enkele jaren geleden terug gegeven aan de aboriginals, die 'm weer z'n oude naam Uluru gaven.
We waren nog net op tijd om van een afstand de zonsondergang te zien. Gelukkig was het mooi weer waardoor we de rots langzaam steeds donkerder zagen verkleuren. We bleven op het kamp op het resort om te eten. Omdat de videoband van Flugel kuren begon te vertonen bij de zonsondergang zijn we door het pikkedonker (er was geen maan en geen straatverlichting) op zoek te gaan naar een supermarkt die we na een tijdje bij de ingang van het resort dan ook vonden. Op de terugweg waren de miljoenen sterren van de zuidelijke hemosfeer te zien, hetgeen er sowieso meer zijn dan op het noordelijk halfrond en omdat we niet in de buurt van veel licht waren, duidelijk zichtbaar was.
Terug op het kamp, hadden ze ons gelukkig nog niet vermist - er zitten slangen en nog meer ongespuis in de bosjes - en hadden reeds het kampvuur aangemaakt. We namen nog wat biertjes om vervolgens een "swag" (soort matras in een zak) te pakken en in de tent met Flugel's muggenkaars aan, te gfaan slapen.