Natuurlijk waren we weer vroeg uit de veren na een broeierige nacht. We kregen een karig ontbijt en vertrokken voor de 2e dag bussen door de woestijn. We bemerkten dat Nadine niet meer voor ons zat. Het bleek echter niet aan ons te liggen maar aand de geur van de voeten van haar engelse buurpassagier Laura.
Onderweg hadden we natuurlijk nog steeds geen gsm-contact waardoor we ons een beetje verlaten voelden en stelden ons voor dat het thuisfront zich wat zorgen begon te maken hetgeen later ook zo bleek te zijn. Haab bleef maar vertwijfeld naar het lege display op zijn Nokia kijken. Hij stelde zelfs voor om midden in de woestijn op zoek te gaan naar een gsm-zendmast om zijn verslaving te sussen maar waarschijnlijk zou hij dan ergens bij zijn graf in the middle of nowhere een "Good Old Haab"-standbeeld met een zendmast krijgen.
Vooral deze dag was het hobbelen over grind- en gravelwegen waarbij we ons afvroegen hoe lang de touringbus het nog zou houden. We klamen langs een plaats waar het actuele inwonersaantal op 3 zou liggen volgens onze gids. Er was enkel een hotel dat Middleton Hotel heette. De temperatuur bleef maar stijgen. We deden verderop nog het dorpje Winton aan, bekend van de schrijver van het in Australie befaamde lied "Waltzing Mathilda", waar we een uur wat doelloos rond hangden.
Die avond bleven we slapen in Boulia, een klein plaatsje dat wat bekendheid geniet door het feit dat hier wel eens het Min-Min Light (een soort ufo-licht) gezien wordt. Boulia had zelfs een zwembad waar we na onze zweterige dag in de tropische woestijn gretig gebruik van maakten. Omdat er te weinig 4- en 8-persoons kamers in het hotel waren en wij natuurlijk weer diegenen zonder bed zouden zijn, kregen we een 2-persoonskamer in het naast gelegen hotel aangeboden. Er was airco, een koelkast en we hadden een eigen badkamer! Dat was dus een meevaller voor ons. Helaas krioelde het er van de Centraal-Aussische insecten. Om dit op te lossen gebruikten we de badkamer met behulp van de aanwezige insectenspray als mortuarium.
Er werd die avond in het hotel, na het eten, een soort loterij-/pool-avond gehouden voor de aankomende Melbourne Cup (paardenrace). Je kon er fictief een paard kopen (op opbod, de meesten betaalden zo'n A$400 voor een paard!). Als het paard zou winnen kreeg je de pool uitbetaald. Tijdens ons late gesprek met Nadine (de zwitserse) kwamen we er achter dat zij samen met Laura (de stinkende engelse) em de snurkende Aussie 1 kamer deelde. Ze werd al gek van de gedachte. Ze zou later die nacht op het balkon buiten slapen.....