Gastenboek:
Inschrijven
Bekijken

MAIL ONS

We werden wakker van het gestommel op de gang. Het was 10 minuten voor 5. Flugel spoedde zich snel in de kleren en ging naar buiten. Charlotte, het enige engelse meisje vroeg wat hij ging doen. Hij zei dat de zon niet om 10 over 5, maar om 1 minuut voor 5 opkwam. Ze ging met hem mee naar het strand. Ze zagen inderdaadom 4.59 uur de eerste zonnestralen op Fraser Island neerkomen. Enkele minuten later kwamen de anderen het strand op maar de zonsopkomst ging snel waardoor de zon al boven de zee was. De arme stakkers waren voor noppes zo vroeg opgestaan.
We gingen weer terug naar bed en versliepen ons (natuurlijk) voor het ontbijt. We stapten de jeep in en vertrokken weer over het mooie strand naar het noorden van het eiland. We stopten nog even bij Eli Creek om even te genieten van de frissezoetwaterstroom naar het strand. Vervolgens reden we naar het wrak van het ooit zo mooie schip Maheno. Het lag al meer dan 65 jaar op het strand en was al aardig aan het vergaaan. Vervolgens reden we verder naar het noorden. Onderweg zagen we walvissen, niet ver van het strand. Ze zwommen naar het noorden, hetgeen niet normaal bleek te zijn daar ze in het najaar meesal naar het zuiden zwemmen. We stopten bij het meest oostelijke punt van Australie, Indian Head. Captain Cook had dit honderden jaren ooit zo genoemd omdat hij aboriginals hier aan de kust had gezien en men in die tijd alle niet-blanken Indianen noemden. We bezochten de "chamagne-pools" en beklommen de rots. Van hieruit had je een geweldig uitzicht op het strand en de zee onder je. We zagen vissen en schilpadden in het heldere water.
Uiteindelijk vertrokken we weer om ergens te gaan picknicken (koude pannekoek met alles erop wat maar voorhanden was) gingen we via een regenwoud weer terug richting Moon point. onderweg stopten we nog bij een hoog gelegen meertje waar veel zoetwater-schilpadden in zwemden. We zagen nog een paar grote spinnen en reden daarna verder naar de westkust waar het veer ons kwam ophalen. Op het veer belde Flugel naar de busmaatschappij om te vragen of we die avond nog konden vertrekken. Dat kon, dus werden we bij de busterminal afgezet om de busreis naar Cairns in te zetten. Dit zou een reis van bijna 24 uur naar het tropische noorden worden. Pfffffff......!