Gastenboek:
Inschrijven
Bekijken

MAIL ONS

We waren die dag al voor zonsopkomst onderweg. Helaas was het op onze laatste dag in de tropen bewolkt (er was een tropische storm in Darwin, 1000km verderop, die nacht geweest) waardoor we de zon niet zagen opkomen. De chauffeur wilde die dag al vroeg vertrekken omdat we een aantal slecht begaanbare wegen zouden moeten berijden. Hij wilde extra tijd overhouden voor het eventueel nog verwisselen van banden.
De bewolking verdween al snel en we voelden de temperatuur snel stijgen. We deden een tankstation aan waar officiele temperatuurmetingen gedaan werden (vaak de hoogste van Australie). Het was er om 12 uur 38 graden en het zou ver over de 40 komen.
We hobbelden verder om in de late middag eindelijk weer op de verharde weg van de beroemde Stuart Highway (autoweg van centraal-noord naar centraal-zuid) te komen. We waren ondertussen in de 3e staat van onze reis gekomen, namelijk The Northern Territory. Hier leven veel aboriginals en er zijn eigenlijk maar 2 plaatsen van grote omvang namelijk Darwin en Alice Springs). We moesten i.v.m. het passeren van de tijdsgrens onze klok een half uur bijstellen. We passeerden even later ook nog de steenbokkeerkring waardoor we weer in het 4-seizoenen gebied terrecht kwamen. We waren juist op tijd uit de tropen want het regenseizoen brak blijkbaar net aan.
Even later kreeg Haab weer legio smsjes op zijn telefoon hetgeen betekende dat we Alice Springs in "The Red Centre" naderden. Het is ooit gesticht als verbindingspunt van de telegraaflijn van Adelaide naar Darwin maar is tegenwoordig aardig uit zijn kluiten gewassen.
We regeleden nog gauw even een hostel (Elke's Resort) waar we even later stopten. Flugel's Aussie-foon ging. Het was Marieke! Haab keek door het raam van de bus en zag aan haar benen dat ze in de telefooncel naast de bus stond. Marieke is sinds januari al in Australie. We wisten dat onze routes in Alice Springs zouden kruisen dus hadden we wat afgesproken. Het was een leuke ontmoetinge na zo'n lange tijd.
We gingen even naar ons hostel (naast Toddy's, waar Marieke verbleef). In onze kamer ontmoette Marieke weer een stel dat met haar mee op excursie was geweest. De backpackers-wereld is klein! We keken wat foto's van haar en Flugel overhandigde haar de brief van Ellen Evertz die hij duizenden kilometers met zich mee had gezeuld.
Die avond aten we met z'n 3-en in Melanka's waar Haab en Flugel nog een pizza-diner tegoed hadden na onze excursie. Marieke at gewoon gratis mee. We babbelden nog wat na en Haab's "toenadering" naar onze blondie steeg gelijk met zijn alcohol-promillage. We bleven nog tot 2 uur bij Marieke om dan toch maar voor 2 uurtjes onder de veren te kruipen (waar betaal je anders een hostel voor?)