Gastenboek:
Inschrijven
Bekijken

MAIL ONS

We vertrokken met de Greyhound Pioneer bus over de Harbour Bridge richting het noorden.Tijdens onze 13-urige reis naar Byron Bay passeerden we regenwouden en uitgestrekte vlaktes. Nu werd pas duidelijk hoe groot Australie is. De bus stopte bij een "roadhouse" wat niet meer inhield dan een tankstation, 3 winkels en 4 huizen. 80% van de Aussie's woont in de steden zoals Sydney (waarin 20% van alle Aussie's woont!!!).
De busreis was erg vermoeiend. We probeerden wel te slapen maar dat ging maar moeilijk. De bussen waren geen Royal Class formaat maar desalniettemin toch modern met airco, video en was-/schijthok (ik vraag me af waarom de bushauffeur dit "restroom" noemde). Na een paar uur rijden begon het te regenen. Het noorden van het land heeft in de zomermaanden een regenseizoen maar dat geldt niet voor de staat New South Wales waar we ons bevonden. Rond een uurtje of 5 begon het licht te worden.
Op een gegeven moment moesten we wachten voor een spoorweg overgang. Er stond een vrouw bij een huisje die de slagboom bediende. Ze zag ons komen en zwaaide naar de chauffeur dat ze de slagboom nog wel even zou openen. Dat liet wel een beetje zien hoe vriendelijk en behulpzaam de Aussie's zijn. Dit is ook het land van Discovery Channel's "Crocodile Hunter" Steve. Dat is een heel enthiousast en spontaan persoon maar zo zijn veel van zijn landgenoten. Hij heeft trouwens een wildpark waar we morgen lang zullen rijden. Helaas hebben we niet genoeg tijd om er naar toe te gaan. Om half elf kwamen we aan in Byron Bay. Dit is een klein dorpje dat geheel in het teken staat van... surfen! Ik verwachtte dan ook elk moment dat The Beach Boys ergens op zouden duiken.
We werden de bus uitgegooid en daar stonden 10 man ons aan te gapen en te schreeuwen dat we naar hen hostel moesten gaan. We kozen samen met 2 amsterdamse meiden om voor YHA-hostel te gaan alleen hadden wij natuurlijk weer de verkeerde kortingspas dus liepen we de 1$ korting (jawel! We reizen low budget, he!) mis en moesten we de volledige 22$ betalen. We kregen een kussensloopje mee en gingen onze suite maar eens inspecteren. Bij het openen van de deur kwam een walm ons al tegenmoet. Het was ondertussen al bijna 11 uur en onze 3 Engelse kamergenoten lagen nog in bed. We vluchtten snel weer en gingen even surf-city verkennen. Bij terugkomst waren de boys weg. Haab ging even in zijn stapelbedje liggen en was meteen k.o..
Flugel ging nog even naar het strand. Omdat het nog steeds wat regende waren erbuiten een handjevol surfers natuurlijk weinig mensen aanwezig. Byron Bay heeft een uitgestrekt mooi wit strand met midden in de baai een klein onbewoon eilandje. Op de zuidelijke baaipunt staat een vuurtoren vanwaar je dolfijnen en walvissen zou kunnen zien maar helaas hadden we geen tijd om dit te bezichtigen. Toen we ontwaakten was het donker. Onze kamergenoten hadden zich omgekleed en maakten zih klaar voor de door het hostel georganiseerde barbeque.Wij hadden ons niet laten inschrijven en ook hadden we geen zin om te koken dus gingen we op pad om wat hap te vinden. Uiteindelijk werd het kipburger en friet voor Flugel en 1/2 kip met 2 porties friet voor Haab (hij is nog in de groei). We gingen nog even het strand by night bezichten maar het was pikkedonker dus hebben we maar video er van gemaakt in de hoop er thuis meer van te zien -not-. Terug bij het hostel wilden onze kamergenoten dat we met hun mee gingen stappen wat we dan ook deden.
We gingen naar 1 bar waar je een cocktail ui een jampotje moest drinken en daarna naar 1 bar waar ze extra tafels en banken neer hadden gezet zodat mensen erop konden dansen (tja, we konden het ons in de Kromme Toeter) al niet voorstellen...
Bij "thuis"komst waren onze vrienden al aanwezig en zaten gezellig met een aantal hollanders buiten. Npg even bijgezeten en daarna lekker naar bed want de wekker (of telefoon in ons geval) zou 3,5 uur later weer gaan.