| Chapter 15: The Great Finale Eventjes keek Marc Zero aan met een waardige blik. Aan de ene kant deed het hem plezier om weer met hem te vechten, vroeger voordat Zero was overgenomen wou hij altijd al een potje vechten, maar sinds hij wel is overgenomen heeft Marc niks anders gevoelt als woede. Marc zette zich schrap en beet eventjes op zijn onderlip. Ongelofelijk dat je leven in een klein jaartje zoveel kan veranderen, dat je zoveel verdriet en woede gevoeld kan hebben. Dat een wereld zo klein kon zijn en toch zo groot. Alle raadsels waren opgelost behalve ��n ding, iets waarmee hij al zeker het hele jaar zat. "Zero.. hoe ben jij overgenomen, hoe is het yuri gelukt om een waardig iemand zoals jij over te nemen ?" Zero schrok waarschijnlijk van zijn vraag, hij deed zijn ogen ver open en ontblootte zijn tanden. "Ik heb nooit iets anders bij jou gevoeld dan woede, ik wou je doodmaken, altijd de lijken tellen is ook niks aan, ik wou je vermoorden. Toen ik door Yuri het bosje werd ingetrokken zag ik zijn rode licht, het was een soort heilig licht" Even stopte Zero en schraapte zijn keel, terwijl hij zijn kleren glad streek. "Hij vertelde me dat hij me onsterfelijk kon maken, maar hij heeft gelogen.. ik heb gemerkt dat je sterker bent dan ik , en dat ik wel degelijk pijn kan voelen. Maar ik ben blij dat ik me heb laten overnemen, om wraak te nemen op jou.." Marc lachte. "Fijn om te weten dat je me haatte, ik hoop dat je daarom eindelijk eens je ware krachten kan laten zien" Zero kreeg een brede glimlach en een duivels uitdrukking. "Misschien heb je veel dingen ontdekt, maar een ding weet je nog niet" Marc wou hem vragen wat, maar Zero kwam met ene dreigende uitdrukking op hem afvliegen. Toen Zero tegen hem aanknalde, sprongen de vonken eraf. Marc voelde de kille grip van Zero, die meteen weer een vuist tegen Marc aanramde. Marc schoof een enkele meter achteruit met zijn kop tegen een alleenstaande boom. Hij kon niet eens bij zijn positieven komen toen hij alweer door de boom heen werd geslagen. Zero pakte hem stevig vast aan zijn nek en gooide hem tegen een steen aan. "Ik vind dit geen geschikte plaats, laten we vechten op de plek waar jij hebt gewoond" Marc schrok van zijn plotselinge aanval, maar meteen werd alles om hem heen wazig. Alles werd donker, terwijl de koude steen achter hem veranderde in een hobbelige warme muur. Er was niet eens licht, maar vreemd genoeg kon Marc alles zien. Alles was omgeven met een rode lijn, tot in de details zag hij alles. Waarom kon hij dit? het was helemaal donker. Hij hoorde Zero dreigend hijgen. "Dit is waar je vroeger woonde, de SchadowCave, je leefde in het duister, voor altijd met je waardeloze vrienden" "Je herinnert je er zeker niks meer van h�?" Marc schudde zijn hoofd en keek roekeloos om hem heen. "JIJ BENT DOOR JE OUDERS HIER IN GEGOOID!! JE MOEST WENNEN AAN HET DONKER EN ZO BEN JIJ EEN MEESTER DER SCHADUWEN GEWORDEN!" Zero schreeuwde het zo hard, dat zijn stem galmde door de hele grot. Marc voelde iets omhoogkomen, hij herinnerde zich alles. De pijn, zijn gehuil dag en nacht. Hoe hij probeerde een uitgang te vinden... Zero sloeg abrupt een knie tegen zijn wang. Marc schuurde met zijn gezicht langs de stekelachtige grottenwand. Hij voelde hoe zijn gezicht werd opengehaald. Eventjes knipperde hij zijn ogen en stond toen op. Zero kwam op hem af en haalde zijn elleboog uit. Vreemd genoeg hield Marc zijn aanval tegen zonder na te denken. meteen flitste Zero weg en achter Marc verscheen hij weer met opgeheven vuist. Marc draaide zich om en schoot zonder na te denken een bol op hem af. Enkele seconde werd alles verlicht, en werd zijn gehoord geteisterd door het zoemend geluid. Zero schoot ook een aanval. Marc sprong op zij en pakte de bol vast. Hij kneep hem samen, en weer werd alles verlicht. Nu kon hij niks zien, zijn ogen deden vreselijk pijn wanneer er licht kwam. Zero lachte. "je hebt zo lang in het duister geleefd.. Je kunt niet meer tegen licht" Marc voelde zich geschokt, met neergeslagen hoofd keek hij om zich heen. Hij herinnerde zich, dat hij ooit een spitse stok neer had gezet langs zijn slaapplaats. Hij vond hem vrijwel direct. Snel pakte hij hem en richtte op Zero. Marc rende op hem af en begon met zijn stok te steken, zwaaien en allerlei andere aanvallen. Alles werd afgeslagen, tot hij bloed voelde stromen. Het was zijn eigen bloed !, hij had zichzelf gestoken. Zero lachte hem uit, hard en duidelijk. Marc keek met opgeheven gezicht hem aan en begon weer aan te vallen. Zero sprong over de stok een, maar werd meteen weer neergehaald en rolde opzij voor de volgende aanval. Al 3 uur waren ze aan het vechten, Zero sloeg steeds aanvallen af die enorm sterk was maar andersom ook. Ze waren aan elkaar gewaagd. Marc bleef even stil staan en hijgde diep. Zijn kleren waren gescheurd en vanuit enkele wondjes stroomden bloed. Ook Zero stond even stil, met zijn arm rondbengelend langs zijn middel. Zijn hele arm was gebroken, dat had Marc gedaan, eigenlijk een beetje onbewust. Zero hijgde nog zwaarder en kleine druppeltjes zweet stroomden over zijn gezicht. Maar ze gaven niet op, niet voordat iemand eeuwig het zwijgen was opgelegd. Zero vloog op Marc af en gaf hem enkele stoten in zijn zij. Met een mooie draai schopte hij met zijn hak in Marc�s nek. Marc voelde een bezinking en wiebelde even rond. Meteen kwam hij tot zijn positieve en blokte de volgende aanval van Zero. Met enorme kracht pakte hij Zero zijn been en gooide hem tegen een wand op. Zero slaakte even een kreet en verdween vrijwel meteen. Maar Marc volgde hem op de voet. Ze gingen door de hele grot, en er leek geen einde aan te komen. Tot Zero stopte, zich meteen omdraaide en onverwachts zijn arm uithaalde zodat Marc omver werd gehaald. Met zijn kop viel hij op een steen neer. Hij zette zijn voeten in Zero�s maag en gooide hem omhoog tegen het plafond. Hij stond op en schoot 2 beams. Die ontplofte en verlichte de hele grot. Marc kneep snel zijn ogen dicht en wende weer aan het duister. Zero viel omlaag en met een harde plof kwam hij neer. Wat een kracht was dat, hij kreunde en wreef het zand uit zijn ogen. Met enigszins moeite stond hij op en legde zijn handen in zijn zij. Marc deed precies hetzelfde, en beide begonnen ze op te laden. Het duurde even maar ze schreeuwden allebei tegelijk: Ultimate Slaughter. Waarna een enorme straal werd afgeschoten en tegen elkaar ketste. Het deed zo een pijn aan Marc zijn ogen dat hij onbewust zijn concentratie losliet, waardoor zijn straal werd overmeesterd en alles op hem af kwam. Marc voelde de hevige druk op zijn middel en hij werd meegesleept door de straal. Eventjes verzette Marc zich tegen de druk, en zette zich schrap tegen de grond. Maar de stralen waren te sterk en hij knalde tegen een wand aan. Marc hoorde het zoemende geluid en meteen ontplofte de hele boel om hem heen. Zoveel druk zelfs dat de wand instortte. Toen hij even later vermoeid opstond stond hij in een kamer. Aan de rechterzijde stond een grafsteen opgeheven in het zand, en aan de linkerzijde lag een kleedje. Zero kwam door het gat naar binnen. �Welkom in je eigen kamer..� Marc schraapte zijn keel. �van wie is die grafsteen�. Zero lachte. �Die is van Felu, en die van Herux staat helemaal achterin� Marc schrok. �Hoe zijn ze dan omgekomen, heb ik samen met ze geleefd? Waren het vrienden of broertjes ???� Zero dacht even na. �Ik zal het je uitleggen, Felu En Herux kwamen 3 maanden nadat jij hier was gedropt. Deze grot werd beschouwd als de ultieme marteling, maar jij overleefde het en beschikte over de krachten om het duister te beheersen. Omdat Felu En Herux zo bang waren, heb jij ze geleerd te leven met het duister. Vanaf dat moment waren ze ook meesters der schaduwen, en werden jullie een legende. �Waarom??? Waarom zijn wij legendes geworden?� vroeg Marc. �Omdat jullie de grot der marteling hebben overleefd!, Begrijp je het niet! Niemand heeft dit ooit overleefd en jullie wel. Iedereen die hier nieuw kwam probeerde jullie te redden, maar niemand kon het aan en stierf. Toen ze 10 jaar later kwamen kijken, leefde jullie nog steeds. Hoe jullie aan eten en drinken zijn gekomen weet niemand. Maar vanaf dat moment waren jullie legendes en durfde niemand meer met jullie te spreken. Jullie werden gevangen genomen en veroordeeld tot een eeuwige vergeet spreuk. Felu en Herux wisten te ontsnappen maar werden achtervolgd en vermoord. Jij kwam tot je recht. Maar je bent terug..� Marc begreep alles en herinnerde zich ook alles. Ik heb nog ��n vraag.. �Hoe weet jij dit allemaal�� Zero keek hem aanmoedigend aan met een vreemde blik. �Herinner je me niet meer??� �Ik heb de spreuk over je uitgesproken.. ik heb je verraden dat je nog leefde.. ik heb samen 10 dagen met je in de grot gezeten, ik behoorde tot de Mighty 10, de 10 krijgers die ook werden opgesloten maar het overleefde omdat de grot verboden werd.. Maar toen ik de spreuk uitsprak werd ik ook betoverd, en dankzij Yuri weet ik alles weer.� �Tijd m weer verder te gaan� Zero sprong op Marc af en pakte zijn arm vast. Hij draaide om hem heen en brak hem enigszins. Uit alle moeite maakte Marc zich los. Hij gooide Zero tegen de wand aan en snoof even zijn neus. Maar Zero stond meteen op en flitste weg. Voordat Marc het wist voelde hij een harde klap. Hij lag even later tegen de grafsteen met een vaag zicht. Zero stond voor hem, met opgeheven armen. Tijd voor de kracht van de Mighty 10 te laten zien!!!� Een enorme flits van paars licht vulde de kamer. Het zag er duister en dreigend uit. De gil van Zero boorde in Marc�s oren en bleven hem bij. Zero werd zo groot, dat zijn bovenhemd scheurde en zijn spieren eruit sprongen. Uit de zij van Zero schoot een vleugel, die opensperde en dreigend heen en weer fladderde. �Als je het nog niet wist, ieder lid van de Mighty 10 heeft zijn eigen krachten, ik heb dat van een vampier!!� De stem van Zero was zwaar en erg veranderd, alsof hij weer de baard in de keel had. Zero vloog richting Marc en zette zijn poten klem in Marc�s schouder. De teennagels van Zero schuurde in zijn vel, en het leek erop alsof het open sprong. Zero tilde hem op en zwaaide hem steeds tegen de wanden aan. Marc voelde zijn gezicht opengaan en bloed over zijn gezicht stromen. Uit alle kracht kreeg hij zich los. Hij trok Zero mee. Hij gooide hem met zijn kop tegen de grond aan. Marc lande er vlak naast en greep de poot van Zero. Hij slingerde hem tegen de vloer aan, waarna hij rolde over het kleed tegen de muur. Marc deed zijn handen naar voren en schoot minstens 2000 beams op hem af. Het knetterde en alles om hem heen werd gevuld met rook afkomstig van de ontploffingen. Was het dan nou over? Marc hoorde het gekrijs van Zero om hem heen. Nee dus.. Eventjes leek het erop dat Zero voor hem stond, maar hij verscheen achter Marc. Hij legde zijn koude handen op Marc neer en beet hem in zijn nek. Marc voelde het bloed koud worden, en zijn lichaam doorstroomd worden met een kille en koude rilling. Zero was gewoon bloed aan het opzuigen. Marc kreeg een inzinking en zijn ogen sloten langzaam. Maar hij haalde net nog zijn elleboog uit recht in Zero�s gezicht. Zero schreeuwde het uit en pakte Marc vast. Hij gooide hem over hem heen zodat Marc tegen de grafsteen kwam. Zijn rug knakte en vermoeid lag hij op de grond. Gelukkig was ook Zero vermoeid, hij veranderde terug in zijn normale vorm. Het kostte hem blijkbaar teveel moeite om zoveel kracht vol te blijven houden. Zero stond diep hijgend voor hem en keek hem met dichtknijpende ogen strak aan. �Verdomme, dit duurt veel te lang..� Marc kreeg een kleine glimlach maar vertrok meteen weer van de pijn. Zero kwam op hem af lopen en haalde zijn knie uit. Hij raakte Marc in zijn gezicht waardoor hij zo hard tegen de grafsteen aan kwam, dat die doormidden brak. Zero maakte een Flying Kick en schopte Marc weer in zijn gezicht. Hij deed zijn handen naar boven en vormde een kleine bol die steeds groter werd. �Vaarwel..� De bol kwam op Marc afzoemen, en raakte hem vol in zijn middel. Weer werd alles verlicht, en ontplofte om Marc heen de hele buurt. Marc lag op de grond, zijn gezicht vol bloed, zijn kleren helemaal gescheurd, zijn krachten op 10%, vermoeid, uitgeput, zwaar hijgend.. Zero schrok weer en mompelde wat. Marc zag iedereen voor zich, het beeld van zijn vrienden. Het raakte hem op een zwak punt. Hij moest winnen van Zero, kostte wat het kost.. hij moest wraak nemen voor de dood van AL zijn vrienden. Marc stond hijgend en kreunend op, terwijl hij doorweekt was van het zweet. Zero werd zo kwaad dat hij wederom Marc door een muur een ramde. Marc wam in ene soort ravijn, en herkende het meteen. Hier waste hij zich altijd. Zero sprong in het water en duwde Marc onder terwijl hij hem harde stoten op zijn rug gaf. Marc had bijna geen adem meer en pakte op het laatste moment Zero vast. Marc gooide hem weg een paar meter verderop in het water. Marc stond doorweekt in het water. �IK BEN HET ZAT !!!!!� Weer voelde hij de krachten van een echte ShadowMaster opkomen, de krachten die hij ook had gebruikt om Yuri mee te verslaan. Marc zijn haar ging rechtop staan vulde zich met goud kleurige punten. Hij was nu de Legendary ShadowSaiyan zoals bij Yuri, maar het ging nog verder. Zijn verdriet en woede hadden een hoogtepunt behaald. Marc schreeuwde het uit en zijn spieren groeide nog meer terwijl het duister toenam. Daar stond Marc, met een powerlevel van hoger dan ooit keek hij dreigend naar Zero. �Laten we opnieuw beginnen:� Marc knalde tegen Zero op en samen vlogen ze in het water tegen de bodem aan. Marc pakte Zero vast en begon hem te slaan, en schoppen. Dit was het Ultieme Niveau.. Marc kon zichzelf niet meer tegenhouden. Hij pakte Zero vast en smeet hem omhoog. Hij dook uit het water en ramde met een vuist in de maag van de neervallende Zero. Marc gooide hem door een muur. Ze waren in een nog donkere kamer, zelfs zijn zicht begon af te nemen. Zero stond op en keek hem strak aan. �Ik hoop dat je nu klaar bent voor de afronding�� Marc schrok een beetje van het antwoord van Zero en liet zijn armen zakken. Zero keek hem dreigend aan en sloot zijn ogen. Marc voelde een rilling, iets dwong hem ertoe om de JackHammer te gaan doen� Hij steeg omhoog en er vormde een vlam om zich heen. Ging dit inderdaad de afronding worden?? Zero was zich voor aan het bereiden voor de Stunner. Marc zweefde roekloos in de lucht en deed zijn armen vooruit. Dit werd hem.. de sterkste JackHammer ooit gemaakt. Zero schoot supersnel een Stunner af waardoor Marc zijn JackHammer niet helemaal kon opvoeren. Ook hij schoot hem af. De krachten kwamen tegen elkaar op en ontploften vrijwel meteen. Zowel Marc als Zero stonden verbaasd te kijken. Zero lachte. �Je JackHammer stelde niks voor, zelfs mijn oma zou dat overleeft hebben:� Marc lachte. �Jij weet niet wat ik weet�. Je hebt nooit geweten dat de JackHammer 5 verborgen krachten heeft??� Zero schrok. �WAT!! , IS DE GROOTSTE LEGENDE TOCH WAAR.. !!� Marc keek hem diepzinnig aan. �Ja.. toen ik hier lang genoeg zat heb ik de 5 krachten gemaakt�� �Kracht 1�� Vanuit het niks ontstond de zojuist ontplofte JackHammer weer en zoemde dreigend boven de grond. �Kracht 2!�. De bol splitste zich waadoor er 2 JackHammer dreigend boven de grond zweefde.. �Kracht 3�.. Dit was de grootste verassing ooit, de JackHammer werd groter, zo groot als de planeet aarde en de zon bij elkaar. Het overwelmde alles en de grot begon in te storten. �MAAK JE KLAAR ZERO VOOR DE AFRONDING VAN DE FINALE!!� �KRACHT 4!!!!!!� De JackHammer werd zo heet, gevuld met een vlam zoemde het boven de grond. Alles stond op het punt te verbranden door de hitte, en zelfs Marc kneep zijn ogen dicht.. �KRACHT 5!!!!!�. De JackHammer kreeg een laagje om zich heen, het laagje was een grote schaduw die zich uitrekte over de hele JackHammer. �DIT IS MIJN JACKHAMMER GEMENGD MET MIJN SHADOWSHIELD!!� �JACKHAMMER VAL AAN!!!� Het drong even tot Marc door dat hij zichzelf nu ook zou doodmaken. Maar het maakte hem niks uit, hij moest het doen voor zijn vrienden. Hij had het moeten doen voor zijn eer.. Terwijl de bol op Zero afging hoorde hij een gil van Zero die blijkbaar werd geraakt. De schaduwen hadden hem omtrokken en vastgenageld aan de grond. Zijn armen konden niet meer bewegen terwijl de JackHammer nu maar enkele meters voor hem lag. Alles stond stil, Marc sloot zijn ogen en zag iedereen voor zich. De JackHammer raakte Zero en de luide knal was hoorbaar, gevuld door een scherp wit licht en een enorme druk. Het was voorbij� het witte licht begon te branden aan Marc zijn handen en voeten. Hij had zoveel kracht gebruikt dat zelfs hij ze niet aankon.. Het licht omcirkelde hem. Marc opende zijn ogen en druppels tranen stroomden van zijn gezicht. Met een kleine glimlach werd hij langzaam uit elkaar gescheurd. Hij had het gedaan, hij had gedaan waarvoor hij leefde, en meer was niet nodig geweest. Het einde van de oorlog was er, en de aarde zou vredig verder leven.. Marc snikte. Zijn leven was voorbij, maar als de mensheid zou blijven bestaan, moesten ze dit blijven herinneren.. het licht overwelmde Marc. Zijn ogen knipperde, sloten, opende, sloten, opende en uiteindelijk bleven ze dicht.. Hij had de wereld verlaten.. de taak was voltooid� |
| [- Aanvallen [- Nieuws [- Personages [- Jackhammer [- Schrijver [- Stages [- Stunner [- Uitleg Seizoen 1 JackHammer Saga [- Chapter 1 [- Chapter 2 [- Chapter 3 [- Chapter 4 [- Chapter 5 [- Chapter 6 [- Chapter 7 [- Chapter 8 [- Chapter 9 [- Chapter 10 Ultra Shadow Saga [- Chapter 11 [- Chapter 12 [- Chapter 13 [- Chapter 14 [- Chapter 15 |