| Chapter 10: Secrets Revelaed Zero voelde zich doorboren door allemaal schaduwen, die door zijn hele lichaam gingen. Hij voelde hoe zijn krachten weggingen, steeds werd hij 10% slapper. Zero opende zijn ogen en aders verschenen rondom zijn pupillen. Hevige steken gingen door zijn maag. Tot de schaduwen uiteindelijk weggingen. Het gezicht van Marc werd door de bliksem verlicht en een geheimzinnige glimlach stond dikgedrukt. "Nu ben je niks meer, je kunt beter weggaan". Zero sloot zijn ogen om zijn tranen in bedwang te houden. Hij had gelijk, hij was nu net zo sterk als een hond. Zero voelde een vuist tegen zijn wang aan, en vloog 100 meter door de lucht zijwaarts tegen een boom aan. Deze klappen waren anders, het leek net of er een betonnen vuist tegen hem aansloeg. En meteen kwam er ook een straaltje bloed uit zijn mond lopen. Een flist verscheen en voor hem stond Duncan, die hem vastpakte en wegzapte. De lucht werd weer licht, en de schaduwen om Marc verdwenen, waardoor je zijn normale gezicht weer kon zien. De manschappen van Zero renden een voor een weg, maar sommige vielen nog neer door de kogels, of werden overvallen door Insolence die snel zijn tanden in het vel zette. Ook Xizorick en zijn groepje waren nu tevoorschijn gekomen, en vermoorden wat manschappen. In een donker hoekje tegen een kapotte muur aan zat Stefan, in elkaar gedoken en met zijn handen op zijn hoofd. Marc liep naar hem toe en tilde hem op bij zijn keel. "Je hebt wat uit te leggen, ik weet dat dit allemaal een rede heeft" Stefan knikte en gaf het toe. "Toen ik in bedwang was van hun, hebben ze me gemarteld, ik moest vertellen wat het geheim achter de JackHammer was" Even aarzelde Stefan. "Ik heb ze verteld over het boek, en dat het nog een legendarische aanval was" Marc had het meteen door, aan het eind van het boek stond dat om de legendarische aanval op te roepen de kracht van de 4de legendarische vechter nodig was. Stefan liet een traan rollen over zijn wang. "Ik ben die 4de legendarische vechter.. de allersterkste.. En ik had het je veel eerder moeten vertellen, ik heb hem die kracht gegeven" Marc liet zijn hoofd zakken. "Waarom, waarom heb je hem die kracht gegeven, je was veel sterker dan hem, je kon hem zo uitschakelen" Stefan knikte. "Misschien wel, maar iets in mij vertelde dat het niet mijn plicht was, volgende de schriften, is het de taak van de allereerste legende om het duister te verslaan, en dat ben jij" Marc liet zijn mondhoeken zakken, waardoor een verbaasd gezicht verscheen. "Ik ben dus slapper dan jou, maar toch moet ik hem verslaan?" Stefan knikte wederom. "Jij was de duistere legende, degene die voor alle vernietigingen heeft gezorgd" "Ik weet niet hoe, maar op de ��n of andere manier ben jij overgestapt naar het goede, maar je geschiedenis blijft duister" Marc keek raar. "Je hebt nog steeds niet gezegt waarom je hem dan die krachten hebt gegeven" Stefan sloot zijn ogen even. "Ik heb het gedaan, omdat ik vond dat jij tot het uiterste moest gaan, ik wou zien of je nou echt sterker was dan mij" Marc werd kwaad, hoe had hij dit kunnen doen. En zonder na te denken sloeg hij Stefan recht op zijn gezicht. Stefan liet zijn hoofd zakken, maar Marc wist het al. Hij voelde niks meer van die klappen. Marc liet Stefan zakken en liep met opgeheven hoofd naar de rest van de groep. "Ik weet niet hoe, maar je hebt jezelf weer overtroffen" zei Xizorick. En blijkbaar stemde de rest daarmee in. Marc lachte naar Sherlock. "Dankjewel, dat je zoveel mensen hebt opgeofferd alleen maar voor de bestwil van ons" Sherlock lachte. Marc draaide zich om en stapte naar voren, hij stak zijn vinger uit en richte naar het kasteel. "We hebben tijd nodig om het op te bouwen" De rest van de groep volgde hem, met op een afstandje Stefan. Hij liet weer wat tranen over zijn wangen rollen, hij had het helemaal verneukt bij Marc. Hij was te ver gegaan. Nu hij er zelf over nadacht moest hij van zichzelf kotsen, hoe had hij zo achterlijk kunnen zijn. Hij had Zero moeten uitschakelen toen het nog kon. Hij sloeg zich met een vuist voor zijn hoofd. Hij kon het niet meer inhouden. Tranen stroomde over zijn gezicht. Hij hield zijn handen voor zijn ogen die rood begonnen te worden door de tranen. Zijn lichaam begaf het en hij zakte in elkaar. Dikke regedruppels vielen op zijn gezicht, en modder vormde zich overal om hem heen. 4 maanden verstreken, het kasteel was herbouwd. Marc had al die tijd niks meer gehoord van Zero. Blijkbaar was de oorlog voorbij, maar was dit wel zo? Zero sloeg wederom een tafel doormidden en gooide het volgde papier weg met daarop de aanvalsplannen. Dit waren allemaal slechte plannen, die nooit zouden werken, zeker nu Stefan zijn krachten kon laten zien en Marc zo sterk was. Zero legde zijn hand in zijn haar, verdomde Marc. Het lukte die gozer altijd om weer een beetje sterker te worden dan hij. Maarja, iedereen zou nou wel denken dat hij dood was, of teruggetrokken was. Die sukkels, ze hadden beter moeten weten. Hij was 2 maanden bezig geweest met een leger vormen. Hij had de Collupter uitgevonden, een machine die het powerlevel van manschappen met 30.000 verhogen waardoor ze allemaal DarkVampires werden. Zero lachtte even, hij kon nu makkelijk de manschappen aan, die waren nu echt geen partij meer. Maar nu moest hij nog van Stefan en Marc afkomen, een onafscheidelijk team. Daar was hij nog 2 maanden mee beziggeweest, tot een lichtje begon te springen. Hij had het door, snel paktte hij zijn potlood en maakte aantekeningen. Het lukte, het lukte !!!! DarkFireLion sloeg met alle kracht op een pop, hij had het al een paar dagen door. Ze waren onderweg, hij moest zijn krachten verhogen, anders was dit zijn laatste week. DarkFireLion kneep zijn hand samen en sloeg de pop in 3 stukken, het duister was op komst. Hij moest zichzelf in bedwang houden om niet alles kapot te slaan, zoveel druk stond er op hem, hij had de vorige keer al verknalt, hij had toen al moeten laten zien dat hij sterker was dan iedereen dacht, maar dat was hem niet gelukt. Die verdome blik van Zero bleef hem achtervolgen, die lach met de toon om hem uit te lachen. DarkFireLion begon te trillen, wat was dit? Zo had hij zich nooit gevoeld.. Het was alsof alles op zijn schouders lag, het lot van de wereld. Maar hij wist dat er veel sterker mensen waren. En toen gebeurde het, een steek ging door zijn hersenen, DarkFireLion zakte in elkaar, die pijn.. Nog nooit had hij zoveel pijn gevoeld. Hij zag een wazig beeld voor zich, hij zag Marc met een JackHammer tegen... tegen de Stunner van Zero !! Wat was dit ?? , en verder was er niemand te bekennen, was dit een visoen ? Het beeld verdween meteen weer, en het laatste wat DarkFireLion zag was dat de aanvallen tegen elkaar aankwamen en alles werd wit.. Zou dit echt gaan gebeuren ? Snel stond hij op en hief zijn vuist op, dan was er meer training nodig. Snel ging hij verder met het slaan op de houten poppen. |
| [- Aanvallen [- Nieuws [- Personages [- Jackhammer [- Schrijver [- Stages [- Stunner [- Uitleg Seizoen 1 JackHammer Saga [- Chapter 1 [- Chapter 2 [- Chapter 3 [- Chapter 4 [- Chapter 5 [- Chapter 6 [- Chapter 7 [- Chapter 8 [- Chapter 9 [- Chapter 10 Ultra Shadow Saga [- Chapter 11 [- Chapter 12 [- Chapter 13 [- Chapter 14 [- Chapter 15 |