| Chapter 11: King Of Hell Entrance Het was zover, de hemel was gevuld met donkere wolken, dikke regendruppels stroomde over ieders gezicht. Dit was de allerlaatste oorlog tussen goed en kwaad, de finale, de oorlog waarop iedereen had gewacht, waar goed en kwaad een onderscheid zullen vormen. Aan de ene kant stond het goede, gevuld met de beste vechters, vooraan Marc in zijn lange cape met daarop ShadowMaster. Aan de andere kant stond het kwade, gevuld met enorme vechters, allemaal DarkSaiyans. Middenin was een lang open veld, het deed Marc herinneren aan een paar maanden terug, waarin ze ook vochten op een open veld. Diepe kuilen waren in het midden omringt door kleine hoopjes bos. Duizende piraten stonden achter de linie van Marc met een geweer op hun schouder. Marc keek op naar de hemel, zijn ogen waren gevuld met dikke waterdruppels. Zijn haren lagen plat op zijn hoofd, en zijn kleren waren doorweekt. Het moest doorgaan, dit zou de veldslag worden waarin vele zouden sterven. En misschien hijzelf ook wel. Met veel moeite stak Marc zijn hand uit, zijn vinger wees richting de vijand. "Aanvallen !!" Hij had het nog niet gezegt, of duizende kogels vlogen regelrecht op de vijand af, waardoor een hele linie neerviel. Honderden mannen zette zich af en vlogen enorm snel naar de vijand toe. Een ketsing van 2 manschappen vormde een energieveld. Het was veel druk, Marc voelde het in zijn borst kloppen. Marc pakte zijn zwaard, en rende het veld op. Dit was het moment, het moment waarop hij moest bewijzen dat hij meer was dan alleen maar een schaduw, en zonder enige moeite hakte hij in op de vijand. Spletters bloed vielen op zijn gezicht. Marc draaide zich om en zag een schim, een harde klap in zijn gezicht en daarna rolde hij over de modder. Het was Duncan, zonder meer, die klappen van hem waren bekent, altijd op de neus. Rolando gooide zijn zwaard naar Xizorick en deed snel zijn handen in zijn zij, vaarwel nerds. EEn enorme blast vloog door de hoop mensen heen, waarbij er een paar neervielen. Opeens stopte iets hem, hij kon het niet verklaren. Waar was hij mee bezig.. Hij kon niet steeds mensen vermoorden. Rolando zakte door zijn kniee�n en keek op tegen de donkere lucht. Hoe had het dit ver kunnen komen? De pijn die mensen hebben geleden, dat was niet normaal. Rolando voelde zich schuldig, het gevoel dat hij een crimineel was, dat hij iets had gedaan waarbij hij zich moest schamen. Het harde ijzer van een zwaard kaatste recht op zijn kin. Met zijn hand wreef hij over de rode vlek, wat een snelheid had het zwaard. Rolando keek om en zag een hoop ventjes, maar hij kon ze niks doen, het gevoel was te sterk en hield hem tegen. De mannen sprongen op hem, en zonder medelijden sloegen ze hem helemaal lam, klappen in zijn maag en gezicht zorgde voor de pijn, enorme pijn, pijn die hij nog nooit had gevoeld. het lukte hem niet eens om zich te verzetten, om de kracht op te roepen die hij werkelijk had. Iets doorboorde hem, het enorm pijnlijke gevoel was niet te beschrijven, het was voorbij met hem, zo snel al.. Rolando viel neer in de kleiachtige grond, de modder spetterde in zijn gezicht, tranen stroomde over zijn rode gezicht.. Voorbij... Zijn ogen sloten, zijn leven was voorbij, het gevoel in zijn handen en voeten raakte weg, zijn hele lichaam leek onder trance, maar Rolando wist wel beter, dit was het begin van de dood. Zijn wapen viel op de grond, om hem heen stromde overal mannen door de dikke laag modder. Stefan durfde niet meer, hij had geen vertrouwen meer in zichzelf. Marc had hem een paar gisteren nog verteld, dat hij hoopte dat Stefan dood zou gaan. Het zat hem dwars, dwars dat een vroegere vriend hem dit toewenste. Ongelofelijk, Stefan legde zijn handen voor zijn ogen, een muziekachtig toontje gleed door zijn oren. Wat moest hij nou doen? Langzaam boog Stefan zijn hoofd naar achter. Hij moest doorvechten, hij moest vechten voor wat hij waard was.. Voor wat hij had geleerd van zijn fouten, hij moest het bewijzen. Stefan ging op zijn kniee�n zitten. Een vlam verscheen om hem heen. Een klein krachtveld verscheen die steeds groter werd. Het werd tijd, Stefan kon zijn gemengde gevoelens niet meer voor zich houden. Een enorme krachtwolk raasde over de grond. Langzaam scheurde de grond open en wat mensen vielen naar onder. Vanaf een afstandje zag Marc het ook, ongelofelijk. De lucht werd rood gevult met blauwe strepen van onweer. Stefan zijn oogleden verdwenen en hij begon langzaam te bibberen. Zijn hoofd ging naar achteren en enorme aders verschenen aan de onderkant van zijn witte ogen. De vlam begon te pijn te doen in Marc zijn ogen, de vuurrode vlam overschreed de hele hemel. De gil van Stefan deed pijn aan Marc zijn oren. Zou stefan dood gaan of wat?? Nee, dat was hem snel duidelijk. Voor hem stond een verschrikkelijk iemand, gevuld met enorme spieren, klauwen die een meter lang waren, haren die rechtop stonden alsof er 10 potten gel in zaten. Nee, dit was de ware Stefan, een beest dat sterker dan iedereen was. Al snel bleek te kloppen wat hij dacht, als een gek begon Stefan om zich heen te slaan. De klauwen doorboorde iedereen en sneed diep in het vel. Elke VampireSaiyan schoot met volle kracht een straal op hem, die afketste waarna ze meteen doorboord werden. Het was weer eens zover, weer had iemand van de mannen van marc zijn controle verloren over zichzelf. Stefan was al even bezig, al tientallen vampires waren brut uit elkaar gescheurd. Het leek net of dat monster geen gevoelens had, of hij geen medelijden had met het wrede waar hij bezig mee was. Maar diep van binnen wist Marc dat ook dat monster wist waar hij mee bezig was. Plotsing schuurde de lange nagels van Stefan langs Marc zijn gezicht. 3 streepjes bloed stroomde over zijn wang. Wat is dit nou, was hij helemaal gek geworden? Om het beest heen verscheen een 2de gloed van lange rechtopstaande zwarte stroken. Ongelofelijk.. de krachten waren enorm. Het beest deed zijn armen naar achter waardoor zijn buik naar voren stak. Een brul was te horen, waarna een enorme blast uit zijn mond kwam. Even stond alles stil, de lucht werd gevuld met een witte tint. Daarna werd alles weer normaal, behalve dan dat alles plat lag, het open veld was nu nog groter. Alle bomen waren vervaagd. Met tintelende ogen keek Marc naar OmegaStefan.. Dit is niet normaal meer.. Zero keek vanaf een afstandje, hij wist wat hij moest doen. "Duncan !! Kom hier" Uit een klein hoekje kwam een gewonde Duncan aanwaggelen. "Ik neem aan,dat je weet wat je moet doen?" Duncan knikte en vrijwel meteen kwam er een vreemde gloed om hem heen. Zijn handen gingen tegen elkaar op waarvan 1 vinger eruit stak. Een enorme gloed raasde over het veld, waardoor iedereen neerviel. Om Duncan heen verscheen een gloed in de vorm van een gezicht. Marc schrok, zijn ogen gingen wijd open en zijn lichaam werd spierwit. Hij draaide zich om naar ShadowX en DarkFireLion, ze lieten hun slachtoffers vallen. Elk van hun wisten waar het over ging, het gezicht was van een heel bekend iemand.. Xizorick knalde met zijn kop tegen Marc aan. "Zeg me niet dat dit is wie ik denk dat het is !!" Marc keek hem aan. "Jij kent hem helemaal niet.." Even was er een aarzeling zichtbaar bij Xizorick, hij keek naar Fawala en Bogdom die teegnover hun stonden. "Jawel, het is Yuri, ik wou dit niet zeggen, maar je hebt hem niet verslagen... In onze tijd leefde hij ook nog, hij was onze aartsvijand.." Marc voelde zich misselijk, een hevige kramp kwam omhoog in zijn maag... Yuri was terug.. Duncan deed zijn handen omlaag. "Welkom terug mijn meester" Duncan en Zero knielde en zo deden de rest ook. Voor hen stond Yuri, een enorm zwaard in zijn hand, en een groot litteken op zijn wang dat waarschijnlijk afkomstig was van Marc. Yuri lachtte en draaide een rondje met zijn zwaard, waarna hij Marc aanwees. "AFGELOPEN ! Met dit spelletje, vanaf nu is het menens!!!" De lucht werd rood met donkerrode wolken, alles werd opgevuld met zwarte strepen. De lach van Yuri galmde over het veld. Marc twijfelde geen moment, hij stond tegenover Yuri, dit werd het gevecht waarop niemand had zitten wachten, maar toch.. het moest. De grond barste open voor Marc. Een zware stem klonk hem in zijn oren. Waarna iedereen schreeuwend op de vijand afging. Alles stond stil, Marc voelde een kleine doodsteek, een steek die betekende dat het snel afgelopen zou zijn.. De 2 groepen knalde in elkaar en weer was het geluid van snijdende zwaarden en stralen te horen. Dit was het... |
| [- Aanvallen [- Nieuws [- Personages [- Jackhammer [- Schrijver [- Stages [- Stunner [- Uitleg Seizoen 1 JackHammer Saga [- Chapter 1 [- Chapter 2 [- Chapter 3 [- Chapter 4 [- Chapter 5 [- Chapter 6 [- Chapter 7 [- Chapter 8 [- Chapter 9 [- Chapter 10 Ultra Shadow Saga [- Chapter 11 [- Chapter 12 [- Chapter 13 [- Chapter 14 [- Chapter 15 |