2.1. ÜREME SİSTEMİNİN EMBRİYOLOJİSİYLE İLGİLİ YAPILAN ÇALIŞMALARIN TARİHÇESİ

Değişik araştırmacılar gonadların gelişim yerleri ve gelişimleri ile ilgili değişik teoriler ileri sürmüşlerdir. 1880 yılında Nussbaum ilk kez primordial germ hücrelerinden gametlerin geliştiğini ortaya koyduktan sonra 1951 yılında Witschi omurgalı canlıların embriyosunda indifferent evrede gonadların hem cortex hemde medullaya sahip olduğunu ve cortexden ovariumların ve medulladanda testislerin geliştiğini iddia eden kortikomedüller teoriyi ileri sürmüştür. Diğer yandan başka araştırmacılar ise ovarium ve testislerin aynı kökenden geldiklerini iddia etmişlerdir. Bu bölgenin embriyonun hangi bölgesi olduğu konusunda da değişik fikirler mevcuttur. Whitehead 1904 ve Torry 1945 bu bölgenin çölomik epitel olduğunu ileri sürerken; Fischel 1930, Group ve Ohno 1966 ve Jirasek 1971 ise mezenşimal hücreler olduğunu iddia etmektedirler. Bununla birlikte, Gruenwald 1942, Pinkerton McKay, Adams ve Hertig 1961 ve Pelliniemi 1979'a göre de hem çölomik epitelden hemde mezenşimal hücrelerden gelişmektedirler. Kolliker 1898, Byskov ve Linterun-Moore 1973, Merchant 1975, Zamboni 1979 ise bu bölgenin mezonefrik tübüller olduğunu ileri sürmüşlerdir(Weiss ve Greep 1977, Moore 1988, Williams ve ark 1995, Larsen 1998). Gelişimin kökeni konusunda değişik teoriler ileri sürülürken araştırmalar sırasında keşfedilen ve gonadal gelişim üzerine olumlu veya olumsuz yönde etkisi olan değişik maddelerin ve genlerin incelenmeye başlaması ile konu hakkındaki çalışmaların perspektifi bir hayli genişlemiştir(Williams ve ark 1995). 1970 yılında Ford tarafından Y kromozomunun memelilerde normal olarak erkek fenotipi şekillenmesine neden olduğu ortaya çıkarıldığından beri testiküler farklılaşmanın yönünü bu kromozomun belirlediği konusunda kesin karara varılmıştır. 1951 yılında Lambert 58 erişkin erkek üzerinde ve 1975 yılında Mittwoch ve Kirk küçük bir grup fetüs üzerinde yapılan araştırmada sağ gonadın her iki cinste de sola göre daha fazla gelişmiş olduğu ortaya koymuştur. 1975 yılında Wachtel ve ark serolojik olarak tespit edilebilen histocompatible Y antijeni veya kısaca H-Y antijeni adı verilen ve Y bağımlı genin bir ürünü olan proteinin, testiküler farklılaşmadan sorumlu olduğunu ortaya koydular. 1981 yılında Haseltine ve ark bu antijeni gonadal organizer olarak tanımladılar ve daha sonra 1984 yılında yine aynı araştırıcılar Turner sendromlu vakalarda fonksiyonel bir ovarium ile H-Y antijeninin var olduğunu ortaya konunca H-Y antijeni varlığı ile testiküler doku varlığının her zaman bir arada olmadığı kanısına varıldı ve seksüel gelişimde ikincil bir rol üstlendiği kabul edildi(Mittwoch ve Kirk 1975, Haseltine ve Ohno 1981, Byskov 1986, Satoh 1991).