2007
2006
2005
<mirakel>
Wonder boven wonder mag iedereen op deze langere helling zijn/haar duivels ontbinden. De wegkapiteins worden zo prompt van de eerste rij weggereden door Bart VDB die op kop het tempo bepaalt. Vanop de vierde rij peil ik naar de uitdrukkingen op de gezichten van mijn medefietsers, vooral de Hollandse De Rosa fietser maakt een goede indruk. Schijn bedriegt zoals later zou blijken. Onwetend over het karakter en lengte van deze helling besluit ik toch maar de kat de bel aan te binden en lanceer een splijtende demarrage. Tot mijn grote verbazing volgt er niemand. Zonder om te kijken rijd ik dan maar alleen naar de top. Mijn voorsprong groeit en even later word ik begeleid door de voorste motard. Boven hou ik wijselijk halt om mij de toorn van de wegkapiteins niet op de hals te halen. Druppelsgewijs komen de anderen eraan. Langs de kant van de weg staan een aantal mensen verbaasd toe te kijken. Niet-wielrenners. De leegte van die levens schokt mij.
</mirakel>
Zo belandde de voltallige groep op de grote weg (N91?) naar Bouillon. Om ons te sparen voor wat nog moet komen werd het tempo vakkundig gedrukt en wandelden we met wind mee tegen 22 à 23 per uur naar Bouillon. Krachten sparen was het het verstandige devies. De man met hamer kon immers elk moment genadeloos toeslaan op dit niets ontziende Ardennenparcours. Achter de bezemwagen ontstond alras een lange file van getergde automobilisten. We wandelen verder en er gebeurt weinig tot niets. De groep wordt breder en breder, de remmen warmer en warmer. Totdat plots Hans problemen schijnt te hebben met zijn klikpedaalsysteem. Samen met Carl offer ik mij op om Hans op te wachten en terug te brengen. Kop over kop vlammen we zo over de grote weg naar Bouillon. Ineens getoeter langs achter, de mecanicien komt ons doodleuk wijsmaken dat we verkeerd rijden en dat we hadden moeten afslaan richting Dinant. Die dekselse militairen hebben het parcours gewijzigd. Onbegrijpend keren we, fietsen terug bergop en nemen de afslag Dinant. Even verder is mecanicien Yves het noorden kwijt en komen we terug op dezelfde weg naar Bouillon waar we opgewacht worden door een motard die ons geruststelt: de groep wacht even verderop. Ik schreeuw hem nog toe: “dat ze maar doorrijden”. Maar tevergeefs; na 1 km hardrijden doemt het peloton weeral op, stilstaand aan een tankstation langs de kant van de weg. De groep staat eens te meer stil, vanuit sommige hoeken is er gemor te horen dat er teveel pauzes zijn. Onbegrijpelijk ! De ondankbaren ! Tijdens zo’n zware etappe is elke pauze uiterst welgekomen !
Terwijl er aan de andere kant van de weg een richtingaanwijzer staat Bouillon 18km haalt het militaire apparaat de topografische stafkaarten boven. Na lang en grondig onderzoek is het men het eens over de te volgen weg. Bouillon 18km wordt gevolgd. Ongeveer een uur later bereiken we de jeugdherberg op een heuvel boven deze prachtige stad aan de Semois. In een jeugdig verleden heb ik me hier ooit als jonge knaap gewaagd aan de cyclosportieve La Magnifique die later verhuisd is naar Rochefort. Toen ben ik moeten afstappen met een haperende ketting in de regen op de laatste helling: Côte du Saty - Chemin des Enclaves. De sadistische organisatoren hadden toen deze ware kuitenbrekerna 170 km als laatste gezet. Uit nostalgie denk ik er even aan om deze helling te gaan opzoeken maar niet voor lang. De Platte Tube heeft als alternatief de degustatie van het lokale gerstenat Godefroy. Alzo gaat ondergetekende na een avondje kaarten een weinig verkwikkende nacht tegemoet.
Verslag derde rit: Bouillon-Genk, 200 km (Johan)
Mooie liedjes duren niet niet lang, hoewel Johan toch al drie dagen lang in wat een schamele doorslag van het stemtimbre van Louis Neefs moet voorstellen 'Ohoh, ik heb wormen, en dat verveelt me zo' ligt te kwelen. De zon van donderdag had er duidelijk de bui aan gegeven want het regende weer smakelijk van bij de aanvang van de rit, die hoedanook zwaar dreigde te worden met een heuvelachtige eerste 100 km, wat logischerwijs doet vermoeden dat daar een tweede op moest volgen. Daarenboven moest er van bij het begin koud en fiks geklommen worden, wat enkel goedgemaakt werd door het feit dat men iedereen vrij liet in het door testosteron opgelegde tempo. Hoeft het nog enig betoog dat er weer enkele Platte Tubers dit en andere renners niet over zich heen konden laten gaan? Werner, Carl en Bart VDB legden er fors de zweep op en kwamen dan ook als eersten boven, wat aan de buik van het peloton het enigszins dubbelzinnig commentaar 'stront drijft boven' ontlokte.
Na op deze wijze nog even van de vrijheid geproefd te hebben werden de volgende 50 km weer onder toezicht van het politbureau-op-wielen gereden. Zowel bergop als -af werd duchtig afgeremd met als ongelukkig gevolg dat ieders remblokjes als sneeuw voor de zon wegsmolten en dat iedereen sneller op zijn velg dan zijn tandvlees zat, behalve die ene dame dan die maar van haar ontbijt bleef smaken maar toch moedig doorreed na een sanitaire stop. Chapeau! Hans daarentegen was zeer onder de indruk van de aanblik van een fietser die met de moed der wanhoop dan maar met zijn schoenen was beginnen remmen, wat de nodige vonken opleverde. Ondertussen kon het peloton zich verheugen met de terugkeer van Bart 'The Body' wiens fiets eindelijk gerepareerd en alzo in waarde verdubbeld was. Gelukkig zijn fietsantiquairs op een feestdag open in het uiterst sympathieke Wallonië.
Tegen 's middags hadden we dan toch eindelijk de eerste 100 km achter de rug en aangesterkt door een kom soep en een broodje ter grootte van een gemiddeld dinosaurusbot, werd er aan een iets hoger tempo verder naar Genk gewatertrapt, zonder noemenswaardige incidenten behalve dan het feit dat de geest van Johan in Carl gevaren was, en hij op een nogal domme manier het verkeerde (fiets)pad had gekozen. Kletsnat en met kieuwen op het achterwerk, kwam de groep tegen 19u00 aan te Genk, waar men zich na een Spartaanse douche als volleerde gangbanger vergreep aan een kip met frieten en daarna als gehomologeerd randdebiel gedroeg bij het spelletje bingo-voor-het-goede-doel; wat Willem alvast goed afging gezien zijn winst. Daarnaast werd het ook duidelijk wat het volgende goede doel zal zijn: de aankoop van een met zakken bezaaid en uit velcro bestaand pak voor Bart VDB, zodat hij nooit nog zijn GSM, Ipod, achillespees, 80-kilometerdipje en Trivial Pursuitspel kan 'verliezen'.
Verslag vierde rit: Genk-Brugge, 220 km (Bart VDB)
De rit van vandaag:
Start: Genk (Bokrijk)
Einddoel van de rit: Grimbergen van het vat en BBQ
Afstand tot het einddoel: 220 km
Weersomstandigheden: Bijbelse taferelen.
Hoogteverschil: 5 bruggen (4 te veel, maar ja wat wil je, onderweg naar Brugge)
Dag vier van deze para-militaire organisatie. Iedereen is inmiddels vertrouwd met de vereiste discipline en er kan dus stipt op tijd vertrokken worden. Vandaag geen vallende koeien (dit bijzondere natuurfenomeen zou zich pas enige weken later voor het eerst manifesteren tijdens T-B-T, zij het dat er weinig echt betrouwbare getuigenissen voorhanden zijn), maar wel een haast eindeloze voorraad oude wijven die regengewijze uit de lucht vielen. De ganse voormiddag bleef het aanhoudend gieten en het was bovendien ijskoud. De sfeer zat er dan ook van bij de start goed in bij de meeste deelnemers. Hier en daar werd nog net geen gitaar bovengehaald om liedjesgewijze uiting te geven aan het plezier dat de regen en de wind ons verschaften.
Toen bij de eerste plaspauze ook nog bleek dat het beloofde warme en droge culturele centrum van St Joris Winge potdicht was (de verantwoordelijke heeft zich naar verluid verslapen die dag) werden dan ook niet verwonderlijk de eerste smekende telefoontjes naar huis gepleegd. Verbazender was de vaststelling dat ook bij de PT de eerste twijfels in de rangen slopen. Wat was immers het nut van deze hele onderneming in het licht van de ganse menselijke evolutie? Welke fundamentele bijdrage werd hier geleverd aan de waarde van het leven? Waar waren we in godsnaam mee bezig. Beelden van warme haardvuren en spelende kinderen doemden in menig achterhoofd op. De middagpauze in Neder-over-Heembeek werd dan ook voor een tiental-deelnemers, waaronder onze eigen Carl, het eindstation. De overige Platte-Tubers peddelden vooralsnog verder, mede dankzij een ongeplande extra bevoorrading met bijzonder smakelijke Granny-koeken. Bart VT bleek echter niet opgezet met het Octagon Cis-principe van de verdeling (één koekje de man) en trachtte met alle middelen zoveel mogelijk koekjes voor zichzelf te verzamelen (eerst het bord van de tegenstrever leegeten enzoverder). Zou het aan de Granny-koekjes liggen dat diezelfde Bart VT deze rit voor het eerst volledig uitreed...?
Het relaas van de namiddag dient wellicht niet verder gedaan te worden. De heroïsche verhalen van stoere PT'ers die als echte Flandriens urenlang op kop van het peloton tegen de stormwind opboksten, doorheen wolkbreuken (de meesten zonder ook maar één Grannykoekje om wat energie op te doen) zijn inmiddels immers tot vervelens toe uit de kast gehaald en menig kleinkind zal, gezeten op opa's knie, moeten aanhoren hoe, in de prehistorie van het wielertoerisme opa en z'n vrienden eens doorheen sneeuw- en hagelbuien 500 km met tegenwind doorheen België trokken terwijl de kanonnen van de Duitsers op de achtergrond bulderden. Of zoiets.Bij de nabespreking 's avonds was het overigens wel vreemd om te horen hoe zij die niet op kop hadden gereden niet spraken over stormwinden maar over bijzonder krachtige Maredsouswinden...
Onderweg nog een plaspauze of vier-vijf op allerlei militaire domeinen verspreid over Vlaanderen, elk op zich onverminderd een centrum van een drukte en bedrijvigheid die ons het volste vertrouwen gaf dat bij een eventuele inval van vreemde troepen in België de vijand wellicht van pure verveling het land opnieuw zal verlaten. Bon, uiteindelijk aankomst in Brugge, lekker stukje vlees van de BBQ (of veggie-alternatief natuurlijk) en daarna werden de eerste vaten Grimbergen aangebroken. De paters van deze abdij nabij Brussel kunnen eerstdaags met de opbrengst naar Lourdes in First Class. De bar werd pas gesloten toen de barman te zat bleek om verder te tappen.
Tenslotte nog even melden dat deze vierde dag ook de dag werd dat de PT een tweede opgever moest noteren. Het slentertempo van de voorbije dagen en het gebrek aan hoogebergte in West-Vlaanderen hadden Werner volledig uitgeput, zodat ook hij er na het avondeten, maar nog voor het Grimbergenfeest een aanvang kon nemen, de brui aan gaf.
Besluit: alweer een mooie fietsdag.
Verslag vijfde en laatste rit: Dudzele - Waregem, +/- 125km (Willem)
Na obligate groepsfoto's en zomeer circa 9u. op stap voor de laatste rit. We zijn moe van de vele regen en grimbergen en snakken naar het einde. De vreemde nervositeit, of was het onaandachtzaamheid, ten gevolge van het vooruitzicht van het einde zorgt voor de eerste en laatste valpartij na enkele kilometers. Bloed, gebroken fietsen, gevloek en dies meer maar uiteindelijk schade binnen de perken. Kemmelberg is trouwens omwille van gevaar voor valpartijen uit het parcours geschrapt. We moeten het kwa hindernissen dus doen met één of andere verkeersdrempel in de buurt van Ieper (was dat de Monteberg?).
Over het ritverloop is weinig sensationeel te vertellen. Regenbuien zijn ook deze rit weer van de partij, de wegkapiteins onderhouden nog steeds hetzelfde gezapig tempo en meer van dat leuks. Vermeldenswaardig zijn wel de red bull dames tijdens de lunch. Het ceremonieel naar aanleiding van het bezoek van de plaatselijke kazernecommandant tijdens deze lunch was dan weer goed voor de lachspieren.
Bon swat, hebben wat onnozel gedaan, op de grote molen gereden en dies meer. Leuk was wel dat we in Morsele toevallige op het parcours van de lokale kermiskoers terechtkwamen. Heb mij moeten inhouden om niet te demarreren met al die toeschouwers langs de kant van de weg. Finaal hebben we dan op geëigende en sneekie wijze de wegkapiteins in de eindsprint naar de laatste pilsjes geklopt. De nodige afscheidnemende plichtplegingen zijn tot slot in de lokale cafetaria doorgespoeld om moe maar met een zeer gat huiswaarts te keren.
Tot zover verslag van wat ik me nog van die laatste rit weet te herinneren. voor een serieus verslag kan je terecht op http://www.velotour.be/?id=verslag4.
2004
september 2004: Grote Prijs Edouard Pignon 6e editie
Deelnemers: 28, waaronder interessante nieuwe specimen als Belgische kampioenen, Buckler-jongens en Maes Pilsboys
Afstand: tussen de 75 en de 110 km, naargelang omvang van verloren rijden
In het algemeen kan gezegd worden dat alle traditionele Edouard Pignon-ingredienten, met name het prima fietsweer, de Belgisch-Nederlandse tweestrijd, de Smeysberg en die verdomde kasseistroken, de goede sfeer, de jammerlijke bepijling, de menigte aan verloren gereden fietsers, de enthoesiaste begeleiding, de verwarring aan de aankomst en het geweldige natafelen (dit keer o.m. met Hollandse maatjes en Hoeilaartse pompoensoep) weer ten volle aanwezig waren. Een bloemlezing uit de achteraf ingestuurde verslagen, dagboeknotities en persoonlijke ontboezemingen leest u hier.
augustus 2004: Tube de France 2
Deelnemers: Bart, Pia, Carl, Johan, Melissa, Kim, Hans, Eddy, Pascal, Nico, Sander en Pieter
U leest er alles over hier
juni 2004: Gran Fondo Eddy Merckx
Deelnemers: Gert V, Hans DC, Johan VP, Willem V, Bart VDB
Afstand +- 110km
Ook stilaan een jaarlijks weerkerende favoriet op de PT kalender werd ditmaal slechts dunnetjes bevolkt: wellicht voorbode van de Kannibaal zelf die, zo bleek die dag, een monsterlijke gezondheidskuur en fruitdieet achter de rug heeft en minstens 25 kilo lichter staat. Een goede traditie in ere gehouden startte de PT delegatie als allerlaatste rond een uur of 10.30 om in de namiddag bijtijds de sporthal van Hamoir te kunnen binnenrijden om de prijsuitreiking live te mogen meemaken (die prijzen, die burgemeester, die ardeense worsten!!!). De 110km rit leverde toch de mooiere beklimmingen van deze Ardeense Killer (draaien, keren, klimmen, dalen, ... where is my mind) mee te kunnen pikken. Het werd al snel duidelijk dat zowel Gert als Hans nog het meeste melkzuur om te zetten hadden naar boter (zoeken naar de juiste conditie heet dit), kwa flanelle benen kon het vanaf de eerste tot de laatste helling weer tellen. Of bij Gert 't een en 't ander met een nakend huwelijk te maken had, is moeilijk te zeggen. Er werd gezucht en gesteund dat het een lieve lust was en toch wel weer bewonderend gekeken naar de stomende enige (toen nog) Gitanes rokend coureur in Belgie: Willem van den NMBS. De Cote de Xhoris was de lekkerste dagschotel, gevolgd door de weer onovertroffen Chambralle: van al het andere weet ik niet meer in welke parochies ze gelegen zijn. Hoe je het ook draait of keert: de GF blijft een der zwaarste maar ook mooiste ritten op het seizoen. Andere tradities op de GF Eddy Merckx werd ook vandaag in ere gehouden: de noodzakelijke regen (deze maal gelukkig enkel naar het einde toe), her en der een schone wielrenster en het afsnijden van de laatste kilometers door de meest vermoeiden. Tot op heden blijven de Ardeense worsten van de BBQ bij de Grand Fondo de lekkerste van heel het seizoen en verdienen alleen daarom volgend jaar weer een bezoekje... Hopelijk legt "Gezonde Eddy" volgend jaar niet alleen bananen op de grill.
mei 2004: Tocht van de Heidestoempers tvv Burkina Fasso
Deelnemers: Carl, Johan, Eddy, Pascal
Beoordeling: Lekker plat, heel mooi en met uitgebreide bevoorradingen, een aanrader.
april 2004: Driedaagse Freiburg
Afstanden +/- 105 km, 120 km, 90 km
Deelnemers: Bart, Werner, Sander, Johan
Verloop: De door lumbago & overwerk uitgedunde delegatie van de PT installeerde zich na een helse autorit vanuit Belgie, ondermeer aangespoord door de fantastische radioshows 'Vinyl Victime' en 'die funky heize Hits aus dem Jahren achtzig' , op donderdagavond 29/04 in het uiterst sympathieke FT Sportpark Hotel in Freiburg, dat gerund werd door een allegaartje aan nationaliteiten zodat we niet echt opvielen met ons Duits waar meer haar op stond dan op de schedel van J-M Pfaff.
Dag 1 werd een eerste kennismaking met het landschap van het Zwarte Woud dat met zijn 'golvend' karakter toch wel niet zo vanzelfsprekend te doorkruisen was. Met reeds een 70 km in de benen werd ons dan door GPS Werner de Kandel voor de voeten gegooid, die een echte kuitenbreker bleek te zijn in de eerste kilometers. En die op een bepaald moment sommige Platte Tubers deed geloven in de "twilight zone" geraakt te zijn, want ze kregen voor het eerst hunner jonge leven een in de achter- ipv voorgrond verdwijnende Sander te zien, terwijl doorheen het woud onder begeleiding van een panfluitriedeltje het gezang van oppersater Paul Jambers weerklonk: "Jonge vaders met slaaptekort, wie zijn ze? Wat doen ze? Wat drijft hen?"
Onderweg werd de titanenclash tussen Gerben Lowyck en Johan Museum meerdere malen overgedaan, waardoor de gesprekken hoe langer hoe meer doorspekt werden door pannenkoek!-en en stoere gebaren ergens ter hoogte van de ongeschoren kuiten, een trend die zich overigens het hele weekend en daar voorbij heeft verdergezet. Gelukkig hielpen achteraf de porties pasta, het stadsbezoek aan Freiburg, de Mititeiworstjes, de Hefeweizen en het 1 mei-feest in het hotel, alles te verteren.
Dag 2 was de zwaarste rit met een licht beregend parcours van een 120 km doorheen het Schauinsland waarbij de PT het slotklimmetje van het Duits Kampioenschap verkende om later met kennis uit eerste hand te kunnen uitpakken. De vermoeidheid viel naderhand van ieders gezicht te lezen en vond ook uiting in flauwe opmerkingen die normaliter enkel voor rekening zijn van 1 persoon, het ontbloten van de ziel als zijnde niet bestand tegen peer group pressure en het achteloos laten rondslingeren van kamersleutels waardoor enkelen nog even een spannend momentje beleefden terwijl anderen al puur op kracht een voorsprong op de eerste bierhelling namen.
Dag 3 was heel wat rustiger en vooral gericht op het beklimmen van de Feldberg die (eerlijkheidshalve) tegenviel door de weinig fraaie en heel drukke weg, hoewel het voorbij zien rijden van een T-Mobile renner waarin sommigen Jan Ullrich zagen en anderen helemaal niks wegens snot in de ogen, toch iets goed maakte. Hoogtepunt was de afdaling naar Buchebach, waar de topsnelheid van 74km/u werd bereikt en iedereen euforisch beneden aankwam uit immense vreugd' dat men die helling niet had moeten beklimmen. Immers, 'nomen est omen', de straat heette "St Barbara", sla er uw verslagen maar op na... Op het einde van de tocht bleek echter wel dat de batterijen van de GPS stilaan leeg waren waarbij het Ministerie van Oorlog natuurlijk weer zout op slakken moest strooien. Gelukkig konden we na afloop van de hoteldirectie (die overigens steevast gehuld ging in wielerbroek en keukenschort en dus waarschijnlijk enige affiniteit had met onze eigenzinnige aanpak) nog gebruik maken van onze kamers zodat we lekker opgefrist de tocht naar het land van melk en honing mochten aanvangen.
april 2004: Peter Van Petegem
Afstand: 145 km
Deelnemers: Bart, Johan, Carl, Benjamin, Bart & Koen VDB
Verloop: Onze favoriet onder de Vlaamse klassiekerwielertoeristentochten stelde ons ook in 2004 niet teleur. Hoewel de organistatie blijft verkassen en nu onderdak vond in het tapijtendepot van Domo, is het gezellige karakter van de tocht behouden, net zoals de obligate "tweede couplet, een potje spek" -portie Breydelham na afloop, en de uitbundige bevoorradingen onderweg, waar de KBC-paladijnen effe een puntje aan kunnen zuigen.
Het triumviraat van de PT werd aangevuld door Benjamin, recupererend patient van Carl die desondanks iedereen op het platte de vernieling inreed, en "the evil twins" Bart & Koen VDB (tiens, waarom moeten we nu opeens terug aan spek denken?). Nu was iedereen goed aan elkaar gewaagd waardoor we ten eerste goed als groep konden samenrijden aan een deftig tempo maar dat we tevens zonder te merken de kaap van de 100 km voorbijreden. Daarenboven staken we niet enkel bijna al de rest van de deelnemers voorbij, maar werden we daarbij meermaals herkend (niet verrassend gezien onze stijlvolle klassiekgetinte truitjes) en positief aangesproken (wat ons dan weer niet zoveel overkomt)! Een mens zou van minder euforisch worden. De slijtageslag van het tempo, het parcours, de kilo's koeken en bananen, de liters Toplimonade en het gezwets onderweg liet zich echter gevoelen waardoor er zich tijdens de laatste kilometers nog een spannende strijd ontwikkelde met als uiteindelijke winnaar Bart VDB; en de discussies (aangewakkerd door Enametriples en vettige broodjes ) achteraf steeds levendiger en luider werden. Om het met de woorden van de helaas van ons weggedemareerde filosoof B. Schotte te zeggen: "Koersen, da's rijden tot ge niet meer weet van welke parochie ge zijt" . Gelukkkig zijn we allen ketters..
april 2004: Ronde Van Vlaanderen
Afstand: 100 km
Deelnemers: Hans, Gert, Carl, Johan
Bevoorrading: Anneke, Mathijs, Hannelore en Freddy het Fettig Foetuske
Verloop: Een kleine afvaardiging van de Platte Tube had na veel internetverkeer elkaar toch gevonden. Na anarchistisch geinspireerde overlegmarathons en ongeevenaard slinks gekonkel en gemanipuleer waren ze tot het unanieme besluit gekomen om het officiele parcours aan hun laars te lappen en een eigengereide versie te fietsen van 100 km (waarmee ze de gulden middenweg vonden tussen kilometervreters en late seizoenspiekers), maar ook om de middenvinger uit de neus te halen en op te steken naar de wapenhandelaars van de KBC en zich niet in te schrijven. Een besparingsmaatregel die zeker niet financieel geinspireerd was aangezien het inschrijvingsgeld achteraf vlot in het bierbudget werd gepompt. De in de loop der jaren steeds schabouwelijker wordende bevoorrading lieten ze alsdus in overeenstemming met hun politiek spectrum rechts liggen, maar dit werd goed opgevangen door de uitgebreide bevoorradingen van appeltjes, koeken, bananen, water en stressknuffels; vakkundig georganiseerd vanuit de Bon Jovimobiel door Ann en de koters. Gert, Onze Man met de Terreinkennis, leed tengevolge van een opkomend griepje maar leidde desondanks alles deskundig in goede banen, hoewel het wegdek in andere staten verkeerde. Op 1 van de vele kasseistroken denderde de PT zelfs een Phonak-renner voorbij, die daarop als wraak Hans in de gracht liet rijden door zijn volgwagen. Dat Zwitserse gevoel voor humor toch! Of hebben we meer bank-gelieerde vijanden gemaakt? Bevrijd van de hetze rond de Ronde en op het gemak verder peddelend, konden we eindelijk nog eens genieten van de streek en het parcours. De week erna was KBC gezakt op de beurs. Voor herhaling vatbaar dus...
maart 2004: De Kluts Gueuze Trofee:
Het Beneluxwielerlandschap is dit jaar weer een klassieker-in-spe rijker geworden. Ontsproten aan het brein van Gert is de Kluts Gueuze Trofee een boreling van gemiddeld 75km groot en een ettelijk aantal winterkilo's te zwaar. Het parcours van deze openingsrit van het Platte Tube seizoen is een harmonieuze mix van zondvloeden, geniepige klimmetjes, modderige kasseiwegen waarvan de staat van het wegdek ons weinig subtiel doet denken aan een gecondenseerd joods kerkhof, amechtig gezwalp en een begerig speuren naar de 'man in vorm' (die gezien het weer overigens hoogstwaarschijnlijk gewoon was thuisgebleven). 1 zekerheid heeft men echter al: de Omloop Het Volk zou geen koers voor de Platte Tube zijn aangezien ondanks de helse regenbuien en Siberische windvlagen, er toch nog een groot aantal deelnemers was komen aanzwemmen waaronder Bart, Sander, Carl, Gert, Hans, Pascal, Peter, Joris, Kim, Johan en Stijn.
Bart VDB was als nieuwlichter nog niet op de hoogte van de stiptheid van de Platte Tube en was helaas 40 minuten te laat in plaats van de gebruikelijke 30; en moest dan maar onverrichterzake heimwaarts varen. Pieter had zich door een griepje genoodzaakt gezien de dubbelslag aan zich voorbij te laten gaan, en gaf enkel acte de presence op de fuif 's avonds. En Stijn had zich direct laten uitzakken, maar het werd voor hem toch geen vruchteloze dag, aangezien hij zich op cafe ontbolsterde tot de Andre Meganck van de PT in zijn vakkundig beheer van de Megabike database. Hoewel deze eerste rit was aangekondigd als plechtige opener die gezamenlijk zou gereden worden, werd het peloton reeds na 25 km uit elkaar gereten door enkele gretige renners en een rood licht. Door het gure weer en het tijdsverlies van de lekke banden in de beginfase waardoor het bekijken van de finale van Milaan- San Remo in het gedrang kwam, werd algauw besloten de originele rit in te korten tot een schamele 55 km. De enige die dit goede nieuws aan zich voorbij zag gaan, was diesel Pascal die zich hierdoor tot voorjaarskoning mag kronen, maar dit helaas wel alleen moest vieren bij zijn aankomst aan de meet. Van zodra hij ontdooid, uitegwrongen en opgedroogd is, zal de rest van de PT hem wel hun excuses aanbieden...
2003
september 2003: Grote Prijs Edouard Pignon 5e editie
Afstand: 78 km
Regio: Waals-Vlaams Brabant
Deelnemers: Niet minder dan 23, te weten: Sander, Kim, Carl, Bart, Peter, Pieter, Stijn, Johan, Hans, Eddy, Frederik, Werner, Bart VDB, Jan, Wim V., Patrick, Heine, Frank, Hugo, Julian, Gerard, André, Henk.
(Schitterende) Organisatie: Pascal, Katelijne, Stefaan, Johan
Verloop: Deze jubileumeditie van de de Eduard Pignon, die met zijn vijfde uitgave stilaan de luiers ontgroeid is en al begint te zagen om een lange broek, beloofde een waar spektakelstuk te worden. Peter van EZ, de winnaar van vorig jaar- was verhinderd waardoor Sander - in bloedvorm na de Marmotte - zijn nemesis in de coulissen zag verdwijnen. Nochtans waren er kapers op de kust, niet enkel in de gelederen van de Platte Tube zelf getuige waarvan de verhitte taktiekbesprekingen in de e-mailgroep waarvan de weergave ondertussen reeds in derde druk verschenen is, maar ook natuurlijk de Nederlandse renners van EZ die zouden pogen de EP- beker in eigen rangen te houden, en niet te vergeten enkele renners die met de Platte Tube in contact waren gekomen via de website (ondanks slinkse pogingen tot ontmoediging door hen op spooktochtjes te sturen vertrekkende vanop een "befaamd" kruispunt waarvan de ligging even veranderlijk is als de samenstelling van de pistolets van Johan Museeuw). Het parcours zelf was ook hertekend wat het flandrienkarakter ervan enkel verhoogde: kasseien en vette pijlen alom.
Ondanks pogingen om het rustig te houden, ontplofte de koers direct op procentje 17 van de Smeysberg waardoor er een eerste kopgroep ontstond met daarin ieder die verwacht werd. Er werden pionnen verschoven, fourchettes gepland en gecounterd tot in Pecrot de meesterzet van de PT om een lus te maken naar de lange kasseistrook van Bossut zijn genialiteit bewees. Alle species hebben hun habitat waarbuiten ze verloren zijn: de Peruviaanse brulkikker gedijt het best in het regenwoud, de Nederlandse fietser op vlakke asfaltwegen (verdere pogingen tot vergelijken van deze twee levensvormen zijn niet voor rekening van auteur dezes!). Onder daverende impuls van voorvermelde lange kasseistrook vlogen drankbidons in het rond, verschoven kunstgebitten naar lichaamsholtes die het bestaan van tandpasta niet vermoeden (hoewel, je weet nooit), kwamen blaren op de vingers opzetten als appelbloesems en - om nogmaals het schaakjargon te hanteren - werden de Nederlandse koninginnenstukken gedegradeerd tot lopers. De Platte Tube had in alle kracht toegeslagen en met gulle hand lekke banden uitgedeeld!
De Nederlandse slachtoffers waren: Heine, die vloekend in zijn oranje Enecotrui lek reed en ter compensatie de tocht twee keer wilde doen. Frank, als een platte tuber in een rood shirt vermomd, die maar bleef wachten op de laatste groep en pas heel laat in de gaten had dat behalve hijzelf er geen laatste groep na hem kwam. Hugo, die het veld op de eerste col van betekenis aan stukken wilde scheuren en die al snel daarna in de gaten had dat dit niet de beste taktiek en niet zijn beste dag was en zich daarna meer concentreerde als persoonlijk begeleider en coach van zijn zoon. Zoon Julian, die tot circa 24 kilometer vol kon doortrekken, maar door een gebroken bidonhouder op achterstand werd gezet. André en Gerard opereerden gezamenlijk als een soort duo-chauffeur van de bus die zich al heel snel vormde. Zoals bekend van onder meer de Tour de France is de rol van chauffeur een hele belangrijke, maar twee kapiteins op één schip gaat niet. Gerard sneedt af, reed zijn eigen parcours en kwam daardoor als "beste" Nederlander op een eerloze circa achtste stek over de finish. André reed het volledige parcours, inclusief de omweg veroorzaakt door de deskundige aanwijzingen vanuit de volgauto, waardoor we van het rechte pad afweken en het bos werden ingestuurd. André kwam desondanks zeer voldaan over de meet. En tenslotte was er Henk, die in de kopgroep op de eerste kasseienstrook lek reed en daarna aan een volstrekt zinloze inhaalrace begon, maar desondanks heeft genoten van het mooie parcours, de schitterende omgeving, het mooie weer, de zeer goede bepijling, het rustmoment bij de finish en het onbeperkt genieten, laven en napraten in de tuin van Pascal.
Maar terug naar de koers. Na Pecrot-Bossut kwam er dus een kopgroep van 6 Belgen vooraan met Johan, Bart, Kim, Carl, Bart VDB en Werner. Sander had helaas gedeeld in de materiaalpech van zijn landgenoten en moest uiteindelijk Aitor Gonzalezgewijs (met superbenen maar met een impotente fiets) ontmoedigd in de wagen stappen. Een klap in de orde van de leverslag toebedeeld aan Eddy Merckx die daarna ook nooit meer de oude werd. De leidersgroep reed goed samen hoewel het duidelijk was dat de 4 PT-leden zo de 2 gastrijders slapend rijk aan het maken waren. Het klasseverschil was te groot. Geen enkele ontsnapping kon goed uitgevoerd worden en het helse tempo begon zijn tol te eisen. Johan hing aan het rekkertje, daarna moest Carl de duimen leggen en Kim kraakte in Huldenberg. Onze enige hoop was dat de enige overgebleven PT'er vooraan zijn mederenners zou kunnen verrassen door een poppenkast op te voeren. Bart, de Tyler Hamilton van de PT, reed namelijk met een pols in het gips met daarover een sok getrokken. Maar het mocht niet zijn, een prachtprestatie van Bart was niet genoeg om Werner van de eindzege en Bart VDB van de tweede plaats te houden.
Bij terugkomst aan het hoofdkwartier in Hoeilaart kreeg de winnaar als vanouds een korfje zelfgeteelde druiven, en elke deelnemer een wisselbeker in de vorm van een halfliterblik Jupiler, dat kon gewisseld worden als het leeg was: een succesformule die ervoor zorgde dat we nooit op Nerorock geraakt zijn. Kortom, een fantastische editie!
september 2003: JOOW race Oud-Heverlee
Geen verslag ontvangen, maar het komt er naar verluidt op neer dat op de 60/70 deelnemers aan deze B-race Bart 12de en Kim 13de (weer materiaalpech!) zijn geeindigd. Johan was ergens vooraan 20ste en Hans ergens achteraan 20ste/ vooraan 30ste (dit volgens volledig onpartijdige supporters). Als ploeg zijn we er zeer goed voor de dag gekomen, tegen een quickstep-davitamon renner van opgeblazen postuur was echter niemand opgewassen.
juli/augustus 2003: Giro di Tubo 2003
Afstand: 135 km waarvan 75 km koers
Deelnemers: Johan, Carl, Stijn, Pascal, Kim, Bart, Eddy, Hans, Pieter
Verloop: Alles over deze geweldige rittenkoers leest u hier
juli 2003: Tijdrit Parkfeesten, Park van Relst
Afstand: 16,2 km
Deelnemers: Kim, Carl, Johan, Bart
De voorbereiding: Ter voorbereiding van de ploegentijdrit werd afgesproken om enkele dagen tevoren het parcours te verkennen. Al vanaf het begin was het duidelijk dat dit geen gemakkelijke opdracht zou worden. Na een halve ronde kon Carl het opgelegde tempo niet aan en moest lossen. De tactiek werd opnieuw besproken maar de spanningen in de groep liepen hoog op. Kim en Bart konden het niet eens worden over de te kiezen tactiek. Zonder echt uitgesproken tactiek gingen de Platte Tubers de tijdrit tegenmoet.
Het resultaat: Het startsein was gegeven. Carl, Johan, Kim en Bart schoten als een pijl uit een boog weg. Het tempo ging onmiddellijk de hoogte in. De eerste ronde liep gesmeerd, veel beter dan de voorbereiding liet verwachten: een gemiddelde van 38.93km/hr. Sommigen hadden zelfs nog tijd om kushandjes te werpen naar de meegereisde supporters. Alles geven was nu de opdracht. Dit lukte ons zeer goed. Het gemiddelde ging zelfs nog omhoog: 39.04 Km/hr over 16.2Km (afgelegd in 24Min54Sec). Dit komt overeen met een 9de plaats op 21 deelnemers. Om u een idee te geven: de winnaars (De Vliegers 2) haalden 42.82 Km/Hr gemiddeld.
juni 2003: GPM de tweede kans
Afstand: 63 km
Deelnemers: Carl, Johan, Gert, Melissa, Pia, Kim, Pieter
Weer: warm, zonnig, windstil
Beklimmingen: Redoute (++), Chambraille (++), Kin-Stockeu (++), Stoumont (+), Redoute (++)
Een mooie rit, niet te lang maar toch zwaar genoeg hadden we gevraagd en dat was ook precies wat we kregen. We waren in elk geval meteen opgewarmd want na 300 meter mochten we reeds de eerste keer de Redoute beklimmen. Meest verheugende feit was dat de vrouwelijke tak van de Platte Tube langzaamaan begint vorm te krijgen. Verder viel op dat de voorbereidingen op de Giro di Tubo nu echt gestart zijn. Combines worden opgezet ("Als wij nu eens de ritzeges onder elkaar zouden verdelen" - Carl tegen Kim), heimelijke strategieen worden uitgedokterd ("Ik zal Kim al het werk laten doen en hem dan afmaken" - Carl, achter de rug van Kim), sommigen stoppen zich weg ("Ik ben nog moe van vorige week" - Johan), men probeert de moraal van de anderen bij voorbaat te kraken ("Nog een klim van zes kilometer en dan nog een stuk van 25 kilometer" - Kim tegen Pieter, op 20km van het einde), of de zwakke momenten van de ander genadeloos uit te buiten ("Heb jij nog drinken?" - Gert tegen Pieter -- "Nee, maar dat jij daarom vraagt geeft me moraal" - Pieter, waarop deze demareert), zelfs allerlei levensgevaarlijke truken worden uit de kast gehaald (lanceringen van drinkbussen, loslaten van in koersbroeken kruipende wespen, waarschijnlijk beide door Gert). Het is duidelijk: de zenuwen staan tot het uiterste gespannen voor de ultieme Clash of the Titans in Terlago.
juni 2003: Fietsweekend in Lorçé met 2e Grote Prijs Matthijs
Zaterdag: voorbereiding op de Grote Prijs Matthijs
Aanwezig: Kim, Melissa, Johan, Bart, Jos (vader van Kim), Carl
We zouden de tocht van de GPM iets inkorten maar Kim vond toch dat Melissa de Redoute moest doen. Uiteindelijk heeft iedereen zowat alles uitgereden met onderbrekingen op een gezellig terras waar vaders zonen opwachtten. De tijdsverschillen waren al even spectaculair als de dag nadien, toch chapeau voor de eerste vrouwelijke tubster die de Redoute zonder afstappen overwint. Nog vermelden dat Pascal ook is langs geweest en op aanraden van Anneke Cote de Lorçé en Harzé heeft gereden, de rest heeft hem spijtig genoeg gemist.
Zondag: De Grote Prijs Matthijs tweede editie, zelfde parcours (63 km; vijf hellingen; ongeveer 1500 m hoogteverschil)
Aanwezig: Olivier, Wim, Kim, Carl, Bart en Johan (en ik geloof ongeveer in deze volgorde gefinisht )
Het idee om een collega uit te nodigen met zijn trainingsmaat, Olivier (34ste vorig jaar in de Marmotte) trekt het gemiddelde wel sterk omhoog, maar ruineert de kansen van Kim om een collectie van Matthijs fotokaders te verzamelen. We werden tijdens de tocht (uitputtingsslag) bevoorraad door enthousiaste dames en kinderen die ons op drie plaatsen opwachtten: Stoumont, Redoute en Kin-Stokeu. Olivier, ondanks mijn opvallende rode pijlen toch fout gereden (krijgt dus ook de Prijs: Rij verloren achter Hannelore) heeft zonder veel concurrentie gewonnen. Wim en Kim hebben zich nog even in z’n achterwiel kunnen vastbijten, Carl heeft de achtervolging tevergeefs alleen tot het einde blijven volhouden. De zonder enige druppels zweet (zouden ze weer een terraske zijn gaan doen? ) 10 minuten later aankomende Bart en Johan eindigden als laatsten. Nadien nog een gezelllige BBQ.
juni 2003: Gran Fondo Eddy Merckx
Afstanden: 70 km, 110 km
Deelnemers: Kim, Johan, Bart, de Dikke Buis (110), Gert, Frederik, Pieter (70).
Weer: Aanvankelijk prima, daarna zwaar onweer.
Beklimmingen: Cote Xhoris, Côte de My, Côte de Sy, Marchet, Trou de Ferrières, Côte Tohogne, La Haisse, Côte d’Ouffet (70), Cote de Filot, Cote de Sy, Cote de Ravet, Cote de St Roch, Cote Warmonfosse, Cote de Xhierfomont, Cote de Werbomont, Trou de Ferrières, Roche A Frene, Le Vieux Fourneau, Cote de Tohogne, La Haisse, Cote d'Ouffet (110).
Beoordeling: De Gran Fondo is en blijft 1 van onze favoriete evenementen, maar dit jaar werd de pret bedorven door een geweldig onweer dat 2 uur lang aanhield en iedereen volledig uitregende, doorweekte en verkleumde. Alle Platte Tubers gaven voortijdig op (ach, ook Eddy Merckx en Herman Van Springel waren verdacht vroeg terug in de sporthal van Hamoir), behalve onze kamikaze Kim. Hij reed de volledige 110 km uit. Een droevig heengaan, aangezien we voor de Gran Fondo een vrolijke fietsvriend hadden en nu een hologige, wartaal uitkramende zombie in de plaats kregen. Hopelijk wordt hij ooit nog de oude. Ook de volgende dag stond in het teken van de geaborteerde fietstochten, toen een ritje van Pieter en Carl na enkele kilometers afgebroken werd omdat Carl (herstellende van allerlei wietakkerij zoals daar zijn examens, sapkuren en barbecues) bij elke kassei of oneffenheid de weg dreigde groen en geel te verven (smaakvoller kunnen we het niet uitdrukken). Zware klappen voor beide topfavorieten van de Giro Del Tubo dus dit weekend! Wij bespeuren reeds een hoop lachende derdes in de coulissen...
juni 2003: Tilff-Bastogne-Tilff
Afstand: 122 km
Deelnemers: Kim, Sander, Bart F, Frederik, Johan
Klimmen: Genoeg aantal klimkilometers met als grootste obstakels de Rosier, Cote de Wanne, een forse plensbui midden een afdaling, La Redoute en het vinden van een terrasje aan de aankomst.
Beoordeling: Gezien het lage deelnemersaantal was het nu voor 1 keer toch mogelijk om op tijd te vertrekken, hoewel hiervoor wel op een ontiegelijk vroeg uur opgestaan diende te worden wat sommigen zuur opbrak en zelfs leidde tot een preventieve annulatie per sms vanop cafe van een niet nader genoemde hansworst. Bij de inschrijvingen werd er nog snel een combine gesloten met Bart F, een Leuvense historicus annex fietsbekeerling ons welbekend van de Fak. Het traject was reeds van vorige edities bekend bij alle deelnemers, hoewel dat niet verhinderde dat Johan weerom tijdens de afdaling van de Wanne spectaculair uit de bocht ging (overigens op de zelfde plaats als tijdens de Sean Kelly van 2002, ook nu liep zijn Pontiac nog) en dat Sander vergeten was zijn cassette achteraan aan te passen zodat zijn allerkleinste verzet een 23 was, wat overigens geen probleem vormde voor deze voornamelijk uit dijen bestaande Platte Tuber. De bevoorradings- en controleposten waren vergeleken met vorig jaar zodanig geperfectioneerd dat ze nu niet enkel ondermaats waren maar tevens strategisch zeer slecht gelegen wat bijna tot vechtpartijen leidde. Tja, Hollanders en iets gratis denken te moeten krijgen, dat wordt nooit iets... Tijdens de afdaling vanuit Ruy vond er een wolkbreuk plaats waardoor deze een waar huzarenstuk vormde met zichtbaarheid nul en aquaplaning a volonte. Gelukkig was er daarna La Redoute om ons terug warm te fietsen! Bij de aankomst dook opeens vanuit het niets Frederik op die in extremis toch besloten had de 122 km te doen maar pas aansluiting vond met de rest van de Platte Tube op het zonnige terrasje. Een goede voorbereiding op de Gran Fondo!
juni 2003: Een Schoon Rondje om Voorburg
Afstanden: 8, 15, 45 en 100 km.
Deelnemers: Juna, Pieter S, Els, Eva (8), Inge, Ann, Aaron (15), Stijn (45), Pascal, Pieter, Bart, Johan (100).
Weer: Heet.
Heuvels: Golfheuvel.
Beoordeling: Ook dit weekend heeft een nieuw Platte Tubeproject het licht gezien: Bikemaggeddon! Weg met de Molotovcocktails en de Palestijnse plofgordels! Enkel gewapend met de fiets zaaiden de Platte Tubers in een vlaag van politieke herbronning naar aloude anarchistische gewoonte dood, verderf en vernieling op de Nederlandse toeristische bourgeoisbinnenbaantjes in de regio van Delft en de Rottemeren met als apotheose het negeren van elke verkeersregel in het decadente Wassenaar. Menig nietsvermoedend weggebruiker werd aldus op zijn weg naar een beetje verfrissing en waterplezier tijdens dit tropische weekend opgeschrikt door onze rode troepen. Tijdens de rit van 100 km, die zoals eerder aangekondigd bestond uit twee lussen rond Voorburg van elk 40 km (sic), lieten Stijn, Pascal, Bart, Johan en Pieter zich van hun beste en dus meest bezwete kant zien. Stijn is goed bezig om, na enige tijd van inactiviteit, zijn trainingsduur gestaag op te trekken. Pascal perfectioneert de kunst om dankzij steevast de verkeerde weg in te slaan, toch juist te rijden. Pieter imponeerde door perfect in het spoor te blijven van de helse TGV-trein die Bart en Johan op de rails zetten in een poging zo snel mogelijk aan te komen: de ene om in de koelkast met bier te duiken, de ander onder druk van zijn eega, die overigens samen met de andere Platte Tubedames en bijhorend grut zich ontfermd had over het strandluik van de politieke actie van de Platte Tube: Beachmaggeddon! De puike prestatie van enkele telgen van het Platte Tube nageslacht lieten trouwens vermoeden dat de opvolging verzekerd is.
mei 2003: Ciney Blonde - Ciney Brune
Afstand: 85 km
Deelnemers: Kim, Johan, Hans, Jacques Marteau
Weer: Keiheet
Hellingen: meer dan genoeg.
Beoordeling: Het verlokkelijk goede weer en de wetenschap dat op 01/06 een vlak ritje tussen de Nederlandse Polders was gepland, was de oorzaak van een tegenbetoging in de Waalse Ardennen. Onder impuls van Hans werd een tochtje uitgestippeld dat de PT-liefhebber moest klaarstomen voor de 120 km lange T-B-T van 8 juni. Dit klaarstomen bleek de dag zelf echter te ontaarden in het betere bak- en braadwerk. De zon reed mee. Vanuit de voorliefde voor het Waalse gerstennat werd Ciney als vertrek en aankomst plek gekozen, kwestie van iets te hebben om na een dikke 3 uur fietsen te kunnen formuleren in de trand van "paard", "stal" en "ruiken". Kim en Johan waren onder de indruk van het gekozen parkoer en landschap, dat zich vooral sterk neerwaards helde in de aanvang van de rit, terwijl Hans luchtig zijn scoutsverleden aan de hand van welgekozen hoogte, breuk en demarkatielijnen etaleerde. Na een strak tempo werden de eerste stevige beklimmingen na een 35 km in de buurt van Noiseux (Durbuy) genoteerd. De beklimmingen van de dag, Monte Krishna (Petit-Somme) en de lange beklimming richting Maffe bepaalden het verder verloop van de rit (en gemoedsgenoegdoening). Johan moest op de Monte Krishna in Kim zijn meerdere erkennen, terwijl Hans in het zicht van Maffe Jacque Marteu zag voorbij fietsen. De tocht kronkelde zich verder over smalle baantjes die draaiden en keerden alsof het Parijs-Roubaix was, terwijl de hellingen, haarspeldbochten en dito Natuur een duidelijke Alpenslag lieten vermoeden. Vermoeid, verkrampt, verbrand ons ter ruste gezet op een Ciney's terras werde er vele conclusies getrokken, waaronder "meer drinken", "vrouwelijke kinesistes" en "voor herhaling meer dan vatbaar" het meest zijn blijven hangen. Volgend jaar zeker nog es. De peter van petegem classic onder de waalse klassiekers in wording...
mei 2003: Limburgs Mooiste
Afstanden: 200, 105 en 100 km.
Deelnemers: Sander (200), Pascal (105), Johan, Peter, Frederik, Bart, Eddy, Pieter (100).
Weer: Wisselvallig, winderig.
Heuvels: Oude Kruisberg, Broek, Selzerbeek Berg, Harles (+), Pannisberg, Wolfshaag, Vaalserberg, Seffenter Berg, Oude Huls (+), Nicolaasberg, Kruisberg (+), Eyserbosweg (++), Imstenrade (100 km/200 km), Veurderberg, Sibbergrubbe, Cauberg (+), Geulhemmerberg, Slingerberg, Adsteeg, Nelisweg, Ravensbos, Colmont, Imstenrade (105 km/200 km).
Beoordeling: Elk jaar weer slagen de organisatoren er in om een ander parcours te bedenken, en altijd is het mooi, rustig en pokkezwaar. Geen lange hellingen, maar door het constante klimmen en dalen is dit 1 van de meest uitputtende tochten die we kennen. Een andere constante is de goede verkeersveiligheid en de slechte bevoorradingen. Voor 13 of 17 Euro krijg je (als je geluk hebt) 1 banaan en twee bidons water... Enkele Platte Tubers ontbraken omdat zij moesten 'zitten' bij de verkiezingen. Verloren moeite: door een simpele exit poll onder de aanwezige Tubers kon het magere resultaat van Agalev en Resist en het succes van de SP.a uiterst accuraat voorspeld worden.
mei 2003: Wijgmaalse Dorpelingenkoers
Toeschouwers: Hans.
17 mei, een zonnetje, onweersdreiging, pensen en bier, dit moet de vooravond van de federale verkiezingen zijn ! Voor de zoveelste maal op rij organiseerde de Leuvense deelgemeente Wijgmaal een Dorpelingenkoers voor haar en de Leuvense inwoners, en dit met bijhorende pensenkermis, free podium en springkastelen (enkel voor kinderen johan, nvdr.). De Platte Tube stuurde uw Razende Reporter ter plaatse bij wijze van prospectie met het oog op een mogelijke deelname van de Platte Tube volgend jaar. Onder het goedgeorganiseerd amateuristische oog van de plaatselijke J-M Leblanc en zijn politievrienden wordt een parkoertje van 11 km 5 maal afgelegd. De eerste 2 rondjes gebeurd dit achter een Pace Car, zodat God en Klein Pierke (stationstraat 15/3 in wijgmaal) toch ieder hun "moment de gloire" mochten beleven. Vanaf ronde 3 wordt het kaf an het koren gescheiden en gaat de snelheid onherroepelijk de hoogte in. De renners die dreigen gedubbeld te worden, worden uit de wedstrijd gehaald. De rest rijdt voor de beker met dito bloemen + kus van Francesca Vanthielen. Vanaf ronde 3 gaat het tempo voor mij aan de tapkraan tevens onherroepelijk de hoogte in. De Leuvense politiekers zijn ook ter plaatse voor hun laatste eindspurt. Magda Aelvoet komt even poolshoogte nemen. De laatste keer dat ik ze heb zien lachen .... Bruno en papa zijn er, Rizing Shining Star Said, Rik Daems scheert SN gewijs even over, ... enfin, er wordt ook nog gekoerst he manne ! Niet overdreven veel geschoren benen, een mountainbiker in de kopgroep en een gemakzuchtige indruk waarmee het gros van het peleton voorbij rijdt, overtuigt mij: hier vallen prijzen te rapen en wie weet zelfs geschiedenis (hey!) te schrijven voor de PT. De kunst lijkt enkel om goed in peleton te rijden en ervoor te zorgen dat je niet aan de rekker hangt. Overmoedig bestel ik 2 pintjes tegelijk (de bediening was in feite erbarmelijk). Een geroep en getier: de kopgroep van 3 rijdt over de meet: een late dertiger met snor wint. Ach, een dorpelingen koers, is dat niet te laag gegrepen ... ? Een handvol seconde later komt het pelotonnetje binnen. Wat overmoedig wellicht, want er knallen 3 exemplaren tegen de nadarafsluiting ... Ach, en sturen kunnen ze ook al niet, waar zijn die inschrijvingsformulieren ? Ik bestel toch al mijn 9de pintje, dorst voor iedereen. Even een praatje met een Popovych-achtige jongeman die 12de werd: een fijne kerel met dito gespierde benen. Wat zijn gemiddelde snelheid was, en dito hartslag vraag ik interbrew-gewijs. 37 km/u en een hartslag van 178. Ik slik mijn bekertje door. Op het free podium steekt de plaatstelijke punkgroep Hetten Des van wal. Wijgmaal, ligt dat niet vlak bij Rijmenam ?
april 2003: Peter Van Petegem Classic
Afstand: 105 km.
Deelnemers: Peter, Johan, Frederik, Gert, Joris, Bart, Carl, Kim, Hans, Pieter.
Weer: Fris en zeer winderig.
Heuvels: Kortendries, Berendries (+), Faytes, Frasnes-les-Buissenal, Les Hauts, D'Hoppe, Steenbeek (+), Frunte (+), Varent (+), Molenberg.
Beoordeling: Een mooie en rustige tocht. Veel kleine landweggetjes in de Zwalmstreek en de Vlaamse (vooral Henegouwse) Ardennen. Deze editie was erg zwaar door het constant golvend parcours en vooral door de strakke wind. Iedereen was getekend na afloop, behalve Bart, die alle anderen uit het wiel reed en reeds vroeg op het seizoen in topvorm lijkt. Er zijn maar liefst 4 bevoorradingen onderweg, waar je de gekste dingen krijgt, tot bier toe.
april 2003: Ronde Van Vlaanderen
Afstanden: 75 en 140 km.
Deelnemers: Kim, Sander, Carl (140); Eddy, Frederik, Pascal, Benjamin, Hans, Joris, Bart (75).
Weer: Koud, winderig, zonnig.
Heuvels: Molenberg, Wolvenberg, Kluisberg, Knokteberg, Paterberg (++), Koppenberg (++), Steenbeekdries, Taaienberg, Ladeuze, Boigneberg, Leberg, Berendries (+), Tenbosse, Muur-Kapelmuur (++), Bosberg.
Beoordeling: Is nog steeds erg gezellig maar begint overbevolkt te raken. Op Paterberg en Koppenberg en bij bevoorradingen was er geen doorkomen aan. De verkeersveiligheid is er wel op verbeterd. Jammer dat het parcours van 140 km niet helemaal gelijk is aan dat van de Ronde 's anderendaags (bvb geen Oude Kwaremont). Goede prestaties van onze jongens. Carl verdient de titel van wietak van de dag omdat hij de 140 km reed terwijl hij de vorige week op niets dan zuurkoolsap had geleefd.
maart/april 2003: Onze man in Vietnam
Lees hier het verslag van Johan hoe hij per fiets Vietnam van noord naar zuid heeft doorkruist.
maart 2003: E3-prijs Harelbeke.
Afstand: 85 km.
Deelnemers: Kim, Peter, Carl, Frederik, Gert, Pieter.
Weer: Fris, bewolkt.
Heuvels: Kapelberg, Paterberg (++), Oude Kwaremont (+), Kluisberg, Tiegemberg.
Beoordeling: Leuk om ook eens deze heuvelzone te leren kennen, maar wel stom dat je vanuit Harelbeke 25km langs vlakke en drukke steenwegen heen en ook weer terug moet fietsen om er te geraken. Laatste start om 9 uur (zeker als de nacht tevoren het zomeruur begint) is veel te vroeg voor Platte Tubers. Goede bevoorrading.
oktober 2002: 4e editie Grote Prijs Edouard Pignon. Organisator: Pascal. Deelnemers: veel. Afstand: 80 km. Weer: fris, zonnig, buiig. Winnaar: Peter van EZ. Rest: verloren gereden. Na afloop: zaal Eldorado in Humbeek.
augustus 2002: La petite Crique: Waar kan je beter het einde van de zomer vieren dan op de kleine Crique? Kleine Crique, schattige naam. Net na de echte cyclosportieve mogen de jongens en meisjes van de kleine Crique starten. Kim, Bart, Johan, Frederik, Carl, Patrick en Pieter erbij. Een gezamelijke start met alle deelnemers, tussen een haag van toeschouwers, net echt. Lekker beetje klimmen, beetje dalen, paar groepjes deelnemers voorbijsteken, niet al te zwaar, lekker peddelen. Tussendoor effe wegbeschrijving bekijken: na 60 kilometer staat er een smiley met een ongelukkig mondje. Grappig, denk je dan in alle onschuld. Opgewekt passeer je de smiley en dan slaat er plots iemand BENG! met een hamer tegen je hoofd aan. Meedogenloos word je een serie gruwelijke, weerzinwekkende cotes opgejaagd. Op luttele tijd wordt elk restje adem uit je lijf geperst, je hersens vervangen door een bak vochtig zagemeel en je benen vol beton gegoten. De smiley danst daarbij voor je ogen als een satanische geestesverschijning. Als een grauwe dweil sukkel je naar de meet die op 90 kilometer ligt, waar je vervolgens zo groggy bent dat je niet eens de kans grijpt om je Platte Tube-outfit aan Claude Criquelion te laten zien. Zo zit die schattige kleine Crique in elkaar.
10-17 augustus 2002: 1ste Tube de France: Als klapstuk van het wielerseizoen 2002 organiseerde de Platte Tube in augustus haar eerste internationale rittenwedstrijd. Het verslag van de heroische, hilarische, herculeische en hemeltergende capriolen die daar het gevolg van waren leest u hier.
augustus 2002: Ardense Pijl Sean Kelly: Deze tocht van 129 km vanuit Trois Ponts staat voortaan in de agenda's van Pieter, Carl en Johan aangekruist als De Helletocht. Dankzij een strategische overnachting in het adelaarsnest van de Platte Tube "Chez Onghena" kwamen ze zowel juist op tijd (voor de halfvolleflesmensen) als juist te laat (voor de halflegeflesmensen). Pieter, die gewoontjes zijn vormpeil wou testen 1 luttele week voor de Tube de France, was zo dwaas geweest om het parcours vooraf op te zoeken. In de wetenschap dat we zowel de Cote de Wanne als de Stockeu als de Cote Chambraille als de Redoute voorgeschoteld gingen krijgen (gelukkig was hij onwetend over de Cote a Frene of hij was nooit opgedaagd), had hij in extremis zijn voorbereiding aangepast en de avond voordien een pak sigaretten gerookt en zich in het bier gestort. Johan daarentegen wou zien of zijn nieuwsoortig vakantie-trainingsschema vruchten had afgeworpen. Dit schema bestaat erin om in Zuid-Spanje uiterste inactiviteit af te wisselen met het verorberen van gargantueske porties Iberische ham, worst en wijn, en dat gedurende twee weken. Enkel Carl, hersteld van alle kwaaltjes, superfit en afgetraind in het kielzog van Peter die ondertussen de weg naar de Mont Ventoux kan dromen, had er echt zin in. Over het verloop van de rit kunnen we kort zijn, maar kunnen en willen zijn nu eenmaal 2 verschillende zaken...
Na ocharme 7 kilometer lag de Cote de Wanne al in onze weg. Gelukkig werd die beklommen langs de 'gemakkelijke' kant. Primeur was hier ongetwijfeld dat Pieter als eerste de afdaling inzette en ook met voorsprong als eerste beneden aankwam met als gevolg dat hij fout reed en de Stockeu 'langst achteren gepakt' heeft - of dat toch probeerde. Johan en Carl waren door een spectaculaire slipper van Johan achterop geraakt en begonnen samen aan de Stockeu, langs de 'goede' kant. In de afdaling troffen zij Pieter in volle inspanning en volledige stilstand aan. Carl en Johan probeerden Pieter diets te maken dat hun beklimmingsweg nog een pak zwaarder was geweest, wat op een muur van onbegrip en hoongelach stootte. Ignorance is bliss...
Bij de eerste bevoorrading weerklonk dan het eerste muitersgemor. En na de Redoute en de direct daaropvolgende Cote de Chambraille werd, de Platte Tube waardig, unaniem besloten de tocht in te korten via Lorce, hoewel er ons ook daar nog enige hellingen stonden te wachten. Uiteindelijk klokten we af op geve en neme 100 km. Het schaamtegevoel de Sean Kelly niet uitgereden te hebben verdween als sneeuw voor de zon op een terrasje in Coo, vooral dankzij het daar optredende huisorkest. Het is aangenaam toeven in een gezelschap dat er nog slechter aan toe is, en dat nog minder weet waar het mee bezig is.
juli 2002: Sfinkstocht: Om het traditioneel stille zomerseizoen in aanloop naar de Tube de France wat te breken organiseerde Carl tijdens het bloedhete Sfinksweekend een 100 km lange tocht in en om Mortsel. Carl, Peter, Pascal, Patrick, Bart en Pieter gingen samen van start maar werden door materiaalpech, verkeerd rijden en gewoon niet kunnen volgen meteen uit elkaar geslagen. De Sfinkstocht bleek een schitterende rit langs het Albertkanaal en in de streek rond Lier, met ook nog eens erg goed bewegwijzerde paden. Aangezien iedereen zich het snot voor de ogen heeft gereden was daar echter niet zoveel van te merken. Zo zat Carl de hele tijd te jakkeren achter een onbestaande kopgroep, moest Patrick de 100 km op een aftandse mountainbike afleggen, vulde Pascal zijn parcours aan met allerlei omwegen, zette Bart op 40 km van het einde al de eindsprint in (wat een koersdoorzicht heeft die jongen toch), wilde een geprikkelde Peter per se een groots nummer ten beste geven, en moest Pieter de hele tijd de beledigingen (wieltjeszuiger en zweetdief waren nog de vriendelijkste) van zijn companen slikken terwijl hij toch echt niet anders kon dan aanklampen. De opzwepende Afrikaanse ritmes van het Sfinksfestival achteraf gingen dan ook grotendeels voorbij aan de Platte Tubers, al kan dat niet van de Cuba Libres gezegd worden.
juni 2002: Fietsweekend "Chez Onghena": Het weekend na de GFEM werd Lorce geinvadeerd door een horde zwaarknokige en dikbenige berggnoes. Ter voorbereiding van de Tube de France, en omdat het nu leek dat de Ardennen definitief getemd waren, had de Platte Tube zijn tenten opgeslagen ten peperkoekenhuize Chez Onghena. Helaas werd Carl geplaagd door een keelontsteking zodat de eerste dag enkel Bart, Peter en Johan uitreden voor een tochtje dat hen pijnlijk duidelijk zou maken dat ze niet kunnen kaartlezen en dat de Ardennen verre van getemd waren. Peter was herstellende van een parasietje, Johan was als vanouds gezegend met een kater en ook Barts bioritme was duidelijk verstoord. Laten we echter wel wezen, dit zijn geen excuses. De enige reden dat de Platte Tube de strijd al zou staken na 90 km was te wijten aartsvijand nummer 1: zelfoverschatting. Bij aankomst nam Peter snel afscheid om zich naar het afscheidsfeestje van het gehomologeerd monoloogorerend orgaan van zijn eega te begeven (begrijpe wie begrijpen kan). Een uitmuntende vegetarische maaltijd gedrenkt in pintjes verzachtte de pijn enigzins, met dank aan traiteur Tilman. De tweede dag begaven de ondertussen herstelde Carl, Bart en Johan zich opnieuw op pad voor een klein tochtje. Ondanks het feit dat men ook nu om de haverklap verkeerd reed, leek de Platte Tube wel bevrijd, geholpen door het feit dat er geen vooropgesteld parcours diende afgehaspeld te worden en alles zeer ontspannen bleef. Af en toe werden er zelfs spurtjes naar de top ingezet! Carl brak daarenboven alle records met twee lekke banden in 20 minuten. Het Platte Tube trainingskamp voor het 2003-seizoen is gekozen, nu moeten we het enkel nog Carl melden...
juni 2002: Gran Fondo Eddy Merckx: Na de kennismaking met TBT, die allen relatief goed verteerd hadden, was de koudwatervrees ten aanzien van de Ardense hellingen bij de Platte Tube-zoetwatermatrozen lichtjes weggeebd, met als resultaat dat er zich voor de GFEM (125 km-versie) 4 stuks aanboden in Hamoir: Bart, die zijn krachtige klimstijl wou perfectioneren; Kim, die simpelweg de indigestie die hij op een uit de hand gelopen kaas-en-wijnavond had opgelopen, er vanaf wou fietsen; Johan, die revanche wou nemen voor het pak slaag dat Sander en Carl hem hadden gegeven tijdens TBT; en Carl, die ogenschijnlijk tussen de soep en de patatten effe kwam meefietsen.
Net als in TBT was het samenhorigheidsgevoel groot, wat handig uitkwam voor de lekgereden Carl juist voor de 1e bevoorrading, dewelke trouwens al opgekraamd werd door aangename onzin uitkramende piassen. We hadden er toen al enkele hellingen opzitten met als voorlopig hoogtepunt de afgrijselijke Cote de Chambraille. De organisatoren leken er trouwens een duivels genoegen in te scheppen om vlak voor elke bevoorrading nog een extra lus aan het parcours te breien met telkens een klepper van een beklimming daarbij ingesloten: de eerste maal was dat Niastre, de tweede maal de Roche a Frene die beklommen moest worden met Platte Tube-scherprechter Trou de Ferrieres nog vers in de benen. Op dat moment was het licht nog niet uit maar begon het toch al lustig te schemeren bij de Platte-Tuberenners.
In het laatste deel van de tocht probeerde de ondertussen volledig herstelde Kim de zelfverklaarde bollekestrui van de dag Johan van zich af te schudden op de Cote Ouffet, maar slinkse Johan profiteerde van een stuurfoutje van Kim om hem in extremis nog voorbij te spurten in de laatste meters, onder applaus van een locale tandenloze ouderling die er op dat moment waarschijnlijk beter uitzag dan de Platte Tubers.
Het oordeel tijdens het nakaarten was unaniem: de GFEM is zwaarder dan de 120 km versie van TBT, is stukken sympathieker dankzij de goede bevoorradingen en het leuke (hoewel) parcours. Soit, de Peter Van Peteghem-classic van de Ardennen is opgestaan.
mei 2002: Tilff-Bastogne-Tilff: Aangenaam warm weer maar toch bibberden de Platte Tubers (Bart, Kim, Carl, Johan, Pieter, Sander) bij de start van de schrik. 122 kilometer fietsen, 13 hellingen uit La Doyenne, en de Redoute na meer dan 100 km, daar werden we toch wat bleekjes bij. De eerste 60 km bleven we dan ook goed samen, niemand wilde of durfde zich forceren. Eerste serieuze afspraak was de Cote de Wanne, wat een mooie, lange en zware helling bleek te zijn die al voor wat stijve kuiten zorgde. Dus werd er daarna weer rustig aangedaan en ook de volgende 40 km na elke klim braaf op de laatste (Pieter) gewacht. Vooral de Haute Levee en de Cote du Rosier vielen op in dit deel van het parcours. De Rosier bleek een ellenlange treiterige klim die Sander een bloedneus bezorgde (naar dezelfde tandarts als Simoni geweest waarschijnlijk) en de rest zware benen en een licht hoofd. Pas na de tweede (goed verzorgde) bevoorrading op 100 km, aan de voet van de Redoute, brak de boel los. De tientallen enthousiaste toeschouwers op de Redoute zagen Sander een behoorlijke kloof slaan, en gevolgd door Carl en Johan aan de einder verdwijnen. Daarna kwam Kim, die het vervolgens nog lastig zou krijgen op de Sprimont, dan Pieter. Bart volgde op de Redoute als laatste - het blijft zijn zwarte beest (zie juli 2001) - maar wist in de afdaling naar Tilff zijn dalerskwaliteiten te gebruiken om alsnog vierde te finishen. Uiteindelijk zat iedereen nog redelijk fris na deze erg mooie tocht, volgende keer dus wat minder ontzag en dan kunnen we weer lijken rapen aan het eind.
mei 2002: Limburgs Mooiste: Lekker fietsweer en een geweldig parcours, een stuk beter dan vorig jaar, was het unanieme oordeel van de deelnemers (te weten Johan, Gert, Stani, Hans, Sander, Vincent, Bart, Frederik, Den Bos, een anoniem gebleven meefietser en Pieter). Zij legden de oranje lus af (100 Limburgse km = 108 standaard km) verdeeld over 3 groepjes, samengesteld volgens conditie, aankomsttijd en sociale ingesteldheid. Deze groepjes vielen op hun beurt uiteen naargelang de opeenvolging van hellingen haar tol eiste. Vooral Stani, Gert en Frederik kregen een serieuze patat van de man met de hamer. De Eyserbosweg, de Dode Man en de Oude Huls waren de belangrijkste scherprechters, al blijft het belachelijk dat de laatste stempelcontrole halverwege de Oude Huls gehouden wordt. Verder veel dure fietsen gezien onderweg, veel mooie vrouwen op 2 wielen, veel platte tubes (maar dit keer niet van ons), veel moee mensen. Goede veiligheidsmaatregelen onderweg waar, pakweg, de Ronde Van Vlaanderen nog iets kan van leren; de bevoorrading was dan weer even belabberd als in, pakweg, de Ronde Van Vlaanderen.
april 2002: Frans Verbeeck Classic: De Platte Tube startte met maar liefst 10 deelnemers: Gert, Joris, Kim, Bart, Peter, Frederik, Den Bos, Pascal, Hans en Pieter. Nochtans viel de vergelijking tussen deze Frans Verbeeck, vol moordend autoverkeer (en slecht weer), en de vorige week door slechts 4 Platte Tubers gereden Peter van Petegem Classic, duidelijk in het voordeel van de rustige van Petegem Classic uit. Volgend jaar maar eens onze voorjaarskalender heroverwegen...
Veel werd echter goedgemaakt door de aanwezigheid van de Kannibaal himself, Eddy Merckx. Was het om eer te bewijzen aan zijn vroegere maat Frans Verbeeck, of was het om nog eens in Meensel-Kiezegem te komen, in elk geval stond daar plots de grootmeester der grootmeesters aan de start, samen met een troep andere in Merckx-kledij gestoken senioren. En net als de Platte Tube is Eddy blijkbaar een langslaper, want zijn groep startte zelfs nog na ons, net voor het sluiten van de inschrijvingen. Na ongeveer 25 km fietsen, op een lang stuk vals plat, kwamen ze langszij. Pieter kon het niet laten om tegen de rustig in de buik van het groepje meepeddelende Merckx te zeggen: "Eddy, niet forceren hee". Waarop de blijkbaar nog steeds eerzuchtige kampioen, schokschouderend naar zijn companen: "Als ik mij op kop zet, rij ik ze allemaal los!" Het was ongetwijfeld deze schitterende repliek die Pieter inspireerde om enkele uren later als eerste de meet van de Frans Verbeeck te overschrijden, in een kopgroepje met Kim, Hans en de stille werker genaamd Den Bos. Deze kloeke knaap maakte indruk door in korte broekspijpen en hemdsmouwtjes door alle windvlagen en regenhozen heen onverstoorbaar op kop te blijven peddelen.
Voor de overigen was deze Frans Verbeeck naar gewoonte een afvallingskoers, die pas na een goede 50 km openbrak. Speciale vermeldingen voor Frederik, die de man met de hamer begroette met het smerigste en luidste gevloek ooit in een koers vertoond, en Bart, die op zijn eentje een razende, 10 km durende achtervolging op de kopgroep inzette om deze uiteindelijk bij te halen, te zeggen: "ik ben kapot", en meteen weer finaal te lossen. Schoon, wreed schoon.
april 2002: Peter van Petegem Classic: Zaterdag 20 Apr 02 stonden vier Platte Tubers (Hans, Joris, Johan en Bart) klaar om de Peter Van Petegem Classic te rijden (90 Km). De motivatie bij de deelnemers was groot. Drie van de vier hadden zich vooraf ingeschreven wat hun een prachtig T-shirt opleverde. Bovendien wachtte een gratis tombola (bijna altijd prijs!) na de rit. Hans, niet vooraf ingeschreven, kwam zijn nieuwe Cannondale fiets uitproberen.
Na een rustige aanloop genietend van een lekker zonnetje en de tegenwoordig op fietstochten verplichte Red Bull (1e bevoorrading al na 15Km) werd het tempo omhooggetrokken. De Berendries werd met de glimlach bedwongen, maar de platte band van Johan even na de tweede bevoorrading haalde de schwung er een beetje uit. Joris was de eerste die moest afhaken. Hij speelde wat accordeon. Op de Taaienberg gebeurde dan het onvermijdelijke. Hans koos het wiel van Joris. Een foute keuze. De doortrapte Joris plaatste een surplace midden op de helling. Hans, voor het eerst met klikpedalen, wist niet wat hem overkwam en viel pardoes neer. Gelukkig zonder erg. De tocht kon zonder verdere kleerscheuren worden afgewerkt. Een zeer geslaagde tocht langs mooi vlaamsche wegen die zeker in de Platte Tube voorjaarstochten mag opgenomen worden, alleen jammer dat we niks met de tombola hebben gewonnen.
april 2002: Ronde van Vlaanderen: Naar gewoonte werd de voorjaarsconditie van de Platte Tube aan een eerste vuurproef onderworpen tijdens de Ronde Van Vlaanderen voor wielertoeristen. De Platte Tube beperkte zich tot de omloop van 75 km, die er uiteindelijk eentje van 82 km bleek te zijn, en dat zonder dat Johan er lussen aan breide. De gebruikelijke Rode Armada - Pieter, Joris, Sander en Johan - wist zich versterkt door een aantal nieuwe leden en sympathisanten waaronder Carl met nieuwe fiets en moraal; Hans met het reeds vermaarde Novyvehikel waarmee hij elegant bellend en roepend "De frieten zijn klaar!" door de menigte laveerde; Gert die rechtstreeks vanuit Frankrijk aan de start verscheen met een baguette in de achterzak; en Frederik die zich als bekeerd mountainbiker gesteund wist door zijn ex-collega en klassewielrenner Benjamin (die tevens de primeur had de eerste Franstalige wielerbroeder te zijn van de Platte Tube). Vaste waarden als Bart (op hoogtestage) en Stijn (op charmeoffensief) ontbraken echter en werden deerlijk gemist.
De aanwezigen hadden er duidelijk zin in en het feit dat er geen kater te bespeuren viel bij de overgrote meerderheid van ons peloton (op Hans na, die leed aan een overdosis Steak Bearnaise gegarneerd met tripels), had daar waarschijnlijk wel iets mee te maken. Het tempo zat er snel in en ondanks een occasionele ontsnapping met gierende banden, gegijzelde gevangenisdirecteurs en gekaapte helicopters, bleef de groep goed samen, bijgestaan door een goed geplaatste lekke band van Benjamin. Zijn koersdoorzicht liet zich hier al opmerken.
Na elkaar opgewacht te hebben aan de (overigens ondermaatse) bevoorrading op kilometer 37, kon het echte werk beginnen: Leberg, Berendries, Tenbosse, de Muur van Geraardsbergen en de Bosberg nodigden ons uit tot een onderonsje met onszelf. Binnen het eerste kopgroepje van 3 moest Johan na elke beklimming opnieuw jagen op Benjamin en Sander, die overigens telkens gewillig inhielden. Tot zijn grote blijdschap kon deze verbasterde Van Hooijdonck na de Bosberg dezelfde eredienst bewijzen aan de anderen: Benjamin was immers teruggeslagen door een technisch defect terwijl Sander even een dipsausje (Hans had hem eerder van zijn Bearnaise-adem laten genieten, wat iedereen van de kaart zou brengen) had.
Na het drietal kwamen de anderen druppelsgewijs aan, met overigens heel kleine verschilen. Carl en Frederik hadden hun neus nog even aan het venster gestoken juist voor de finish maar moesten toch nog enkele minuten prijsgeven. Hans werd aangekondigd door een doordringende braderiegeur en Pieter, Joris en Gert volgden onmiddellijk erna. Af te leiden uit de reacties van het peloton begint de Platte Tube al naamsbekendheid te krijgen en was er veel positieve respons, ondanks, of juist dankzij, de KBC-perikelen. Carl werd geroemd om het vermogen om zijn knechten goed te kiezen. Gert om zijn extra kwaliteit wit poeder. Hans werd beschouwd als de redder in nood voor menig wieltjeszuiger terwijl Pieter ongelooflijk veel gezag uitstraalde met zijn wereldbekerpotske. Bij Joris stak dan weer zijn terreinkennis iedereen de ogen uit; hij wist elk terras waar Hoegaarden geschonken werd, feilloos liggen. De Platte Tube laat nu al weten aan andere wielerploegen dat deze wielerfourier niet te koop is. Geen nood, onze klasse laat zich hier en elders zeker nog bewonderen.
maart 2002: E3-prijs Harelbeke: Vertwijfeling over de conditie (ontsteking aan de lange adductoren) en materiaal (zou de ouwe Novy kasseien en 20% stijgingspercentage kunnen verteren?), het vroege zomeruur, het feit dat het Paaszondag was ... niets weerhield mij (Hans 'Novy-star' Impanis) om zondag 31 maart 2002 om 7.00 am met Johan richting Harelbeke te trekken. Met ons tweeen zouden we de eer van de Platte Tube in deze voorjaarsklassieker hoog houden. Om 9.15 trokken wij de riempjes aan (ikke toch) en draaiden we de grote weg naar Oudenaarde op. Eerste vaststelling: de staat van de grote wegen in West Vlaanderen is beter dan in Brabant en Johan blijft een van de betere gangmakers van de Platte Tube. Reeds na enkele kilometers kregen wij een groepje van drie renners in het vizier. Het groepje werd snel gegrepen, onder het motto, erop en erover . Een enkeling probeerde wel aan te klampen bij het eerste hellinkje, maar moest vlak voor de top mijn spinnend Novy wiel lossen.
Bij een eerste discussie over de wegbeschrijving en plaspauze van de heer Van Poucke waren we eraan voor de moeite: het groepje stak ons lachend voorbij. 15 minuten later hadden we de vlegels echter weer gegrepen: beschaamd stapten zij af aan het eerste het beste frituur: de WTC Frituurvrienden werd geboren... Deze eerste 35-40 km van de 89 km lange tocht ging iets te vlot naar ons beider goesting: het vele 'vals plat' en wind mee lieten weing goeds verhopen voor het einde van deze E3 prijs. Met warme en losgereden benen draaiden we in Ronse van de grote baan af en kon het echte werk beginnen: de eerste van de 5 hellingen van de dag was de Kapelberg: een prettig opwarmertje en ook op deze plaats konden we de Frituurvrienden lachend achter ons laten (hoewel ik hier tijdens het tandenbijten eerlijk gezegd weinig tijd voor had). Een snelle afdaling hierna deed ons plots de Patersberg rechtsopdraaien ... een muur, met een stukje van 20% ... Uit eerbetoon aan Peter Van Petegem ben ik hier maar afgestapt, terwijl Johan flauw de schuld gaf aan een overhangende struik ... tja ... Met beide voeten op de grond nu werd kort nadien iets subtieler de Oude Kwaremont aangesneden ... Johan sprong gezwind naar voren , terwijl bij mij alles (Novy, tanden, knieen, ... but not the spirit !) kraakte. Bovengekomen had ik op mijn manier het Paasverhaal overgedaan: mocht ik overreden zijn op de top, ik had sito presto naast Onze Lieve Heer zelf mogen plaatsvatten, that's for sure !
Anyway, Johan was zo vriendelijk om op de top te wachten om ons wederom de verkeerde richting uit te sturen (een fijne afdaling, annex beklimming werd ons deel), maar nadien kwamen we terug op het juiste traject en konden we genieten van een lekkere AA-drink aan de bevoorradingspost (km 50). Aan de voet van de Kluisberg zagen we onze Frituurvrienden terug (die duidelijk meer kaas gegeten hadden van kaartlezen dan van fietsen zelf). Tijdens dit laatste gedeelte van de rit werden we met de regelmaat van de klok voorbij gestoken door gladgeschoren benen annex nieuwe fietsjes die duidelijk wat meer winterkilometers in zich hadden dan wij. De laatste helling van de dag, de Tiegemberg, leek makkelijker dan hij is: een lange helling op een goede, brede strook asfalt duurt altijd langer dan je denkt. En ja hoor, de laatste 6 km zat deze jongen geweldig op zijn tandvlees. Johan reed van mij weg alsof het niets was, en bij iedere tempoversnelling of lichte helling moest ik onverbiddelijk passen.
Bij het naderen van het laatste kruispunt alvorens linksop naar de finish aan de sporthal van Harelbeke te rijden werd het mij opeens allemaal duidelijk. Het zand in de ogen strooien van Johan , het expres verloren rijden, ... die extra kilometers die we hadden gedaan deden mij nu de das om !!! Knarsentandend, het rood voor de ogen en schuddend met de benen liet ik mij een 6 tal meter uit het wiel van Johan zakken ... ik schakelde en zette mij na het kruispunt links van de weg recht uit het zadel. Johan verrast en Novy-star als eerste over de finish ! Enfin, zoals de wereldberoemde filosoof S. Cornips al zei: 'De bloemen worden uitgedeeld aan de meet en parcourskennis is de beste saus', daarmee lijkt mij bij deze de E3-prijs voor amateurs 2002 nog het best samengevat. Volgend jaar nog een keer en met meer!
PS: P. Van Petegem ... respect !
Lees hier de verslagen van 1997-2001Terug naar de homepage van De Platte Tube
Verder naar de pagina met Foto's