RIT 2: Gudvangen – Fresnik 109 km
Oh Ironie! U bent een strenge porseleinenkast voor olifanten! Het onweer tijdens de proloog had blijkbaar een aantal landverschuivingen veroorzaakt in het gebied waardoor we moesten fietsen, met als gevolg dat de eerste rit omgeleid moest worden. Deze omschakeling gaf al een eerste idee van de machine achter deze tour en hoe goed ze geolied was… Kortom, een lange boottocht bracht ons naar de andere kant van de fjord waar we logeerden zodat we de klim naar Nalfarhogdi (“Sneeuwweg” brrrr) van de andere kant moesten doen. Dit vergalde natuurlijk het plezier van de Platte Tube, niet enkel omdat zo het voordeel van de verkenning op de dag van aankomst teniet werd gedaan, maar vooral omdat men koud een pokkeklim van ongeveer 26 km kreeg voorgeschoteld. Nu moet gezegd worden dat de laatste 10 km gemeen vals plat (is er eigenlijk een ander soort vals plat?), maar ook niet meer dan dat. Memorabel waren de twee lekke banden van Kim die alsdus op achtervolgen en de goodwill van de plaatselijke fietsenmaker-met-dollartekens-in-de-ogen-bij-het-zien-van-zulk-een-hulpeloos-wezen was aangewezen; een T-Mobilekluns die in Johans achterwiel reed; maar vooral de magistrale wijze waarop Bart VT Bart VDB piloteerde in de kopgroep (waarvoor hij later overigens volop felicitaties kreeg). Deze rit drukte de Platte Tube echter nogmaals frontaal met de neus op de feiten: hier moet écht wel geklommen worden!

RIT 3: Aurland – Ovre Ardal 159 km
Wéér diezelfde berg op! Ondanks de vele waarschuwingen op de website bleven ook nu de schapen weg. Vreemd hoe snel het woord zich in het peloton en omstreken verspreidt dat Johan zijn botten meegebracht had…Hoe saai wordt het overigens allemaal: klim, afdaling en … pech voor Kim! Dezelfde kamikaze T-Mobile was na Johan aangereden te hebben, blijkbaar van taktiek veranderd en gooide zich vandaag op een onverdacht moment voor de wielen van Kim met als gevolg dat diezelfde onfortuinlijke fazant (waarvoor hij overigens later nog een onderscheiding heeft gekregen) ten val kwam en opgelapt moest worden door de dokter van het Brits paraolympisch team. Moeten we daar een teken in zien? Een beetje later werd hij gelukkig aan de tegen dan ranzig geurende boezem gedrukt van enkele andere Platte Tubers, waarna de verdere rit – de afstand indachtig- voorzichtig werd afgewerkt, zeker in de met ronduit gevaarlijke tunnels bezaaide afdaling. Dat bleek uiteindelijk een goede zaak te zijn geweest, aangezien de bagage van de overgrote meerderheid van de groep nog enkele uren op zich liet wachten. Weet U nog: de machine en de olie?

RIT 4: Ovre Ardal – Lom 128 km
Een fantastisch mooie rit in het Land van Bizarro ! Vanuit Ovre was er eerst een geneutraliseerde rit waarin we tot 1300 meter stegen, dan linksaf in Turtagro en de afdaling naar Skjolden, om vanuit Skjolden in tegenovergestelde richting en in wedstrijd te vertrekken, met eerst een flutspurtje (vraag maar aan Willem en zijn ‘gangmakers’) en dan hups terug omhoog naar Turtagro om daar boenk rechtdoor te fietsen naar Sognefjellshytta. Loodzwaar en gigantisch mooi met bovenaan de top ongelooflijk uitzicht op de gletsjers! Om van te snoepen en de Alpen meer dan waardig in alle opzichten. Vergis U echter niet, daarna waren er nog een 60 km te doen, gelukkig bijna allemaal in dalende lijn naar Lom en zijn houten katholieke barak en flitsgrage Japanners. Dankzij de zwaartekracht werd dit traject behoorlijk snel afgelegd, waarbij enkelen zelfs als een volleerde vaars de kolder in de kop kregen. Ooit al een vaars een afstraffing zien krijgen? Gelijk heeft U, het is geen zicht.

RIT 5: Lom – Geiranger 105 km
Dé rit van de Platte Tube! Eerst een relatief ‘vlak’ stuk van ongeveer 10 km, dan een geaccidenteerde zone van een 20 km, dan terug ‘plat’ en dan een deftige klim; ideaal voor powerbrokers en mensen die kunnen rouleren. Daarenboven niet te steil, niet te lang. Graag had auteur dezes daar ‘niet te snel’ aan toegevoegd maar helaas… er werd aan een onnoemelijk hoog tempo gestart. Het was bijten om bij te blijven of om terug te komen, gelukkig kalmeerde het tempo na een halfuurtje, of zeg maar een kilometer of 20-25… zodat er ergens orde geschapen werd waarbij er zich zelfs af en toe een Platte Tuber in de voorste gelederen liet zien, als waakhond voor de kopman of als ontsnapper zelfs! Helaas was de bourgondiër in vele Platte Tubers te sterk om de bevoorrading aan zich te laten voorbijgaan Daarna konden ze zich dan weer wel uitleven in het aanleren van de grootste nationale trots sinds het sigarettenrollen van Werviks Vrië Grovven: “der Belgischer Kreisel” (zoals een Duitser hen verzekerde dat het aflossen in groep in Vierkantesnorrenland officieel bekend staat)!!!!
De anderen hadden duidelijk geen kaas gegeten van ellebogengezwaai, op de zijkant fietsen, onder de oksel kijken en dergelijke; maar onder de deskundige supervisie van de Platte Tube en de bedreiging van een nacht in een geluidsversterkende kamer met Willem, hadden ze het toch relatief snel door en kon de achtervolgende groep lekker doorfietsen. Helaas bestond de finale uit een gemene klim van 5 km op onverharde weg aan pakweg 12%…. Joepie, maar de Platte Tube had zich wél laten opmerken! Hadden ze nu maar allemaal PT-truitjes aangehad…

RIT 6: Geiranger – Andalsnes 85 km
Levensbelangrijke rit want hier zou de eindzege betwist worden tussen Harald den Duits en Geir de Noor, wat ertoe leidde dat Harald (na de demonstratie van rit 5) de hulp van de Platte Tube kwam vragen voor de tussenspurt. Uiteraard gaf dat, zelfs tijdens het kaarten, aanleiding tot verhitte discussies over “voor de Mof rijden of niet?”, zeker nadat de PT de Sauerkrauters schrik had aangejaagd door te zeggen dat ze hun eigen kans gingen wagen én ze hen moreel hadden gekraakt simpelweg door in dezelfde kleine besloten ruimte te overnachten. Helaas drijft olie boven, ook nu speelde de platte Tube als groep enkel mee in de eerste helft maar moest de meerderheid eraf na de tussenspurt (waar we dus geen lap konden doen…). Toch nog een zeer mooie eindklim en dito afdaling langs de Trollentrappen met zijn haarspeldbochten, feeërieke watervallen en weerom prachtige uitzichten. Alleen spijtig van het weer, maar ja, de voorbije 6 dagen was het al constant 30° geweest, wat zelfs de meest dooraderde Noor als uniek had bestempeld. Op dat vlak, zeker geen klachten dus.
Pastaparty als afsluiter ’s middags, dan een prijsuitreiking de KAV waardig, snel bier inkopen en nog iets eten en de avond ingaan als ware kampioenen.
De volgende dag was er een bus voorzien vanuit Andalsnes naar Auraland waar onze Vivaro (nog steeds zonder trekhaak) vertrekkensklaar stond. De PT-kopman én eerste Belg in het klassement werd er in Goteborgh uitgegooid (ja zo gaat dat in grote ploegen, de kopman mag als beloning gaan sjarelen in Zweden) terwijl het voetvolk in één ruk naar België terugreed zonder noemenswaardige voorvallen en aldaar na de geleverde veldslagen doodmoe in de armen viel van vrouw, eigen bed en/of wasmand, respectievelijk met weinig, veel en stinkend succes.