Tube de France IV
18-25 augustus 2007

"The Chase is Better Than The Catch" (Lemmy Kilmister)

De Ritten

De Tube de France IV speelde zich af in het uiterste zuiden van de Franse Alpen, het rustige Parc National de Mercantour, dat doorsneden wordt door enkele spectaculair mooie Gorges. Deze afgelegen streek was bij uitstek het terrein van de legendarische Rondes van de jaren '30, met als laatste uitloper en hoogtepunt de passage van de Tour van 1950. In het verloop van deze laatste tour kunnen wij niets dan veelbetekenende voortekens zien voor de Tube de France IV.

De Tour van 1950 werd volgens de annalen gekenmerkt door de strijd tussen de middeleeuwse pilaarbijter Bartali, de mooie huilebalk Bobet (zie foto), de achterbakse maar tragische Stanneke Ockers en de sexueel geobsedeerde, halfgekke daler Ferdy Kübler, die tot ieders verbazing de eindoverwinning behaalde. Evenzeer stond deze Tour in het teken van verzengende hitte, drankmisbruik en desoriëntatie, een combinatie die de ontsnapte Abd-El-Kader Zaaf na een dronken middagdutje deed terugkoersen richting peloton. Het kon dan ook niet anders of de vierde Tube de France zou een verrassende, zware, bloedhete, in prachtige natuur verreden wedstrijd worden, met een krankzinnige en geile winnaar en vele bacchanalen. In realiteit was de verzengende hitte er niet bij, maar verder werden alle historische wetmatigheden gerespecteerd.

Wat onze deelnemers vooraf verwachtten leest u hier. Voor de A-ploeg was de in de Maratona dei Dolomiti en de Marmotte uitmuntende Carl de gedoodverfde winnaar, met Bart als schaduwkandidaat (maar die had nu eenmaal zijn Poulidor-imago tegen) en Kim en Johan als verwachte runners-up. Voor de B-ploeg was het koffiedik kijken: Stijn was na een sterke Grote Prijs Matthijs eerder favoriet, des te meer nog vanwege een naar verluidt spectaculair geheim wapen. Maar ook naar de doorbraak van de jonge garde, onder aanvoering van Aron, werd reikhalzend uitgekeken, en zelfs Pieter beweerde sterk te staan in een jaar zonder training maar ook zonder blessures. Bovendien kwamen Joris (met nieuwe fiets), Willem (met enkel nog natuurlijke doping) en Pascal (met nieuwe Peugeot) uiterst gemotiveerd aan de start en misschien zou ook de jonge Pieter S zijn debuut maken. De verrassingen zouden elkaar echter in hoog tempo opvolgen...

1. Sospel - Col de Turini

Een lange, lopende col van 24 kilometer door de schitterende Gorges du Piaon, met een maximum van 9,6%. Naar het schijnt is deze col ook het beroemdste onderdeel van de autorally van Monte Carlo. In de Tour van 1950 kwam de gebochelde karaktermens Jean Robic hier als eerste boven. Favoriet voor vandaag: valse trage Johan.

De Tube de France stormt uit de startblokken met deze prachtige klim, die in de eerste helft met vele stukken van 5-6% en veel vlakke bochten op maat gesneden is van de machtsklimmers en in de tweede helft met langere en steilere stukken van 7-8% de 'echte' klimmers aanspreekt. Van in de eerste hectometers geeft Carl authoritair het tempo aan, daarmee elke hoop van een B-renner op een kortstondige virtuele gele trui prompt de grond in borend. De eerste helft van de Turini zijn hem echter minder op zijn lijf geschreven, en dat vertaalt zich al snel in een stevige versnelling van Johan, niet voor niks de favoriet voor deze rit. Als een woesteling doortrappend neemt hij ongeveer 300 meter voorsprong. Met Kim gaat het minder goed, hij hangt algauw aan de rekker van het A-pelotonnetje. Een duidelijk geval van teveel baby-bekommernissen bij het fijnbesnaarde trainingsbeest uit Kessel-Lo. Hij moet zelfs even afstappen en zal teleurstellend vierde worden in deze rit. Carl en Bart lijken zich dan weer in te houden achter de rug van Johan, ze willen hem grondig laten afzien alvorens hem terug te pakken en slagen daar ook in. Pas op een 5-tal kilometer voor de top halen ze de schuimbekkende reisleider in en laten hem ter plaatse. Nu is het moment gekomen voor Carl op zijn favoriete terrein. Hij haalt uit met twee splijtende demarrages op rij, maar Bart blijft koppig aan zijn wiel hangen. Blijkbaar zijn de klasseverschillen dan toch niet zo groot als gedacht? Maar dan blaast onze Cadel Evans toch zijn motor op, en moet simpelweg lossen. Carl neemt de rit en de gele trui en even lijkt het een voorspelbare Tube de France te worden...

In de achtergrond neemt Stijn resoluut de leiding van de B-ploeg. Hij heeft die ochtend zijn geheim wapen ontvouwd en voorwaar het is een magnifiek en angstaanjagend wapen, een psychologische meesterzet die hij beraamd heeft samen met zijn leermeester Petomanio Fuentes. Hierdoor gesterkt legt hij er 12 kilometer lang ongenadig de pees op. De eerder vertrokken Pascal en Willem worden zonder boe of ba voorbijgestoken, een zich overstijgende Joris wordt er na 6 helse kilometers afgereden. Aron en Pieter kunnen 12 kilometer lang geen moment aan kop komen en moeten moeite doen om bij te blijven. Dan komen echter de steile stukken en de IJzeren Maagd heeft haar beste kruit verschoten. Pieter versnelt en verrassend genoeg moet eerst Aron, en vervolgens ook Stijn eraf. Het is nog 10 kilometer angstig omkijken maar dan is ook deze schermutseling beslecht. Alle deelnemers halen de finish van deze lange en uitputtende col en dat is gezien de zeer wisselende trainingsniveaus een behoorlijke prestatie.

2. Sospel - Col de St-Jean - Col de Braus Oost - Col de l'Able - Col de l'Orme - Col de Braus West

Een historische dag want vandaag doen we 5 cols in 1 etappe van 44 km, te beginnen met de simpele Col de St Jean, en vervolgens de oostelijke beklimming van de Col de Braus. Meteen na de top slaan we rechtsaf om de Col de l'Able mee te pikken alsook de unieke Col de l'Orme (de enige col ter wereld die je altijd dalend passeert?), dalen af naar l'Escharène en eindigen met de gemene westelijke beklimming van de Col de Braus, die om het af te maken enkele stukjes tot 15% in petto heeft. Gino Bartali, de fietsende monnik, triomfeerde hier in 1938. Het belooft deze dag een prachtige en warme dag te worden met een schitterend en afwisselend parcours. Niet alleen de dalers zijn in het voordeel vandaag, ook de tactici kunnen hun slag slaan. Aangezien Bart beide aspecten als geen ander in zich verenigt is hij vandaag de favoriet. Carl moet proberen om de schade te bepreken, en in de steile slotklim een geweldige comeback te maken.

Maar verrassing alom als het Kim is die reeds in de eerste kilometer de debatten opent met een splijtende demarrage! En meteen ontvouwt zich een duivelse combine, want Johan springt gezwind mee, maar niet nadat hij eerst een overduidelijke blik van verstandhouding heeft gewisseld met Bart, die aan het achterwiel van Carl gekleefd blijft. Hier wordt hoog spel gespeeld om de topfavoriet in de tang te nemen, stuk te rijden, ja zelfs de Tube te doen verliezen... Carl laat zich ogenschijnlijk niet uit het veld slaan, hij blijft zitten samen met Bart, maar het kan niet anders of zijn hoofd is een maalstroom van aarzeling en paniek. Zo een coup is er in geen jaren gepleegd! Boven op de Col de Braus zitten Kim en Johan nog steeds vooraan en daarachter Carl met in zijn zetel Bart. Verblind door alle muizenissen ziet Carl niet dat de twee leiders op de Col de l'Able binnen handbereik zijn, terwijl Bart natuurlijk doet alsof zijn neus bloedt. Dan begint de afdaling en Bart gooit zich zoals verwacht als een steen naar beneden. In een mum van tijd is hij uit het blikveld van Carl, haalt Kim en Johan in en met zijn drieën razen ze, eendrachtig samenwerkend, tegen 60 per uur de berg af. Voor de gedesoriënteerde Carl gaat het nu van kwaad naar erger, zozeer zelfs dat hij halverwege de afdaling... de verkeerde col oprijdt!! Niet voor niets stond deze Tube de France dus onder de patronage van Abd-El-Kader Zaaf.. Om de historische gelijkenis compleet te maken keert Carl op de top van de col om en vat de rit aan in omgekeerde richting, tot hij uiteindelijk moederziel alleen de camping bereikt, onwetend van de zoektocht die in alle ravijnen en cafés langs het parcours naar hem georganiseerd zal worden.

Intussen zijn de eveneens onwetende koplopers aan de slotklim begonnen. Tijdens deze klim neemt Bart op overtuigende wijze de maat van zijn medevluchters en wint de rit. Johan wordt tweede en Kim derde. In de B-ploeg is het dan weer Aron die imponeert. Nadat Stijn, ditmaal van plan een tactische (in Tube-jargon dus een slinkse) race te rijden, voortdurend de leiding (en de binnenbochten) heeft trachten op te dringen aan Pieter, neemt de benjamin van het peloton een koene beslissing en trekt ten aanval op de wat steilere stukken van de oostelijke Col de Braus. Een serie van demarrages volgt, drie- ja zelfs viermaal schakelt hij een tandje bij en versnelt, we menen een reïncarnatie van Lucho "De Vlieg" Herrera aan het werk te zien, wat een leeuwenmoed! Pieter kan net volgen maar Stijn moet eraf en kan slechts dankzij sterk moreel oplapwerk van Pascal op een honderdtal meter aanklampen. Dit blijft zo tot na de Col de l'Orme. In de lange afdaling haalt gewicht het echter van kunde en zo kan Pieter voor het eerst in zijn carrière van iemand wegrijden als het naar beneden gaat. Hij houdt die voorsprong in de slotklim en wordt vierde, Aron vijfde en Stijn zesde. De renners die enkel het B-parcours hebben voltooid, met name Carl, Joris, Willem (die Pascal ziet rijden en prompt ook rechtsomkeert maakt) en Pascal, worden hierna geklasseerd, zodat Carl toch nog een zevende plaats krijgt toegewezen. Een vijfde eindoverwinning lijkt hij echter te mogen vergeten, en Bart en Johan bezetten nu de eerste twee plaatsen, sensatie alom!

3. Lantosque - Vallon de la Gordolasque

De Vallon de la Gordolasque is een lange en lastige beklimming van ongeveer 20 kilometer die kilometerslang tussen de 8 en 10,5% schommelt. Nog nooit waagde de Tour de France zich op deze onherbergzame maar pittoreske puist, met riviertjes en watervallen allerhande. Vooral het middenstuk is gedurende zeven kilometers razend steil, een Ventoux waardig. Het is zonder twijfel de zwaarste klim van deze Tube de France.

Het wordt een rit in het teken van kotsen, afzien en wantrouwen. Onder een kille, grijze hemel verplaatsen de renners zich per auto naar de startplaats. Aangezien Joris en Carl op de col de Turini hun kandidatuur stellen voor de autorally van Monte Carlo, moet dit slecht aflopen voor de maaglijders onder de Tubers. En ja, Kim moet op het randje van overgeven uit de auto springen, en Aron deponeert even later echt de restanten van zijn ontbijt over het autoportier. En tijdens de rit zelf zal een katerige Johan zo diep gaan dat ook hij het chauffeurschap van de porseleinen bus nabij is. Terwijl Kim echter door de maagproblemen wakkergeschud lijkt te worden (opnieuw plaatst hij de eerste versnelling van de dag), gaat Aron eraan ten onder, en dat in de steilste rit, die hem gewichtsmatig het best moet liggen. Of voelt hij juist het gewicht van alle combines die beschermheer Bart voor hem tracht te organiseren?

In elk geval wordt het een bewogen rit, met aanvallen, inzinkingen en afzien allerhande. Een herrezen Carl (eerste) en een steeds betere Kim (tweede) doen het zeer goed, terwijl achter hen de beide combineurs Bart en Johan een koekje van eigen deeg krijgen. Ze beginnen zowaar mekaar van allerlei listen te verdenken en verzeilen in een absurde, wantrouwige surplace waarbij Johan uiteindelijk de derde, Bart slechts de vierde plaats krijgt toebedeeld. Pieter komt als vijfde boven en stelt zijn overwinning in de B-ploeg veilig, een sterke Joris toont wat hij kan als hij eens met rechte wielen rijdt en eindigt als zesde, Aron als zevende. De andere Tubers nemen dichter bij huis een snipperdag en zelfs Pia rijdt per fiets een lokale berg op, maar dat komt wellicht omdat ze bovenop een col betere GSM-dekking heeft. In het klassement komen Kim en Carl dreigend opzetten, ze staan nu beiden op 2 punten van Bart en op 1 puntje van Johan. Arrogantweg onderstrepen ze ook hun vorm door op weg naar huis nog eventjes de Turini per fiets te doen! Op 1 rit van het einde is een Tube de France nog nooit zo spannend geweest...

4. Tijdrit: Sopsel - Col de Brouis

Een mooie, gelijkmatige en lopende col, met een twaalftal kilometer perfect voor een individuele klimtijdrit. Met nog vier kandidaten voor de eindzege komt alles aan op deze etappe. Tijdritspecialist Carl kan in het voordeel zijn maar dit parcours moet ook Bart en Johan zeker goed liggen.

Het zijn echter vooral Aron (die in de eerste kilometers als een razende omhoog vliegt) en Kim (die heel soepel enkele tandjes kleiner trapt dan de anderen) die in het begin van de tijdrit opvallen. Hier lijken verrassingen in de maak. Ook Carl rijdt beresterk, kan hij zijn mislukte Tube nog redden? Daarnaast maakt de piepjonge Pieter S een prachtig debuut, rijdt Pascal zijn snelste beklimming ooit en doet piep-piepjonge Matthijs even mee. Niet alleen de opvolging, ook de overweldiging van de oude generatie door de nieuwe lijkt nu wel echt verzekerd. Maar ook Bart, Johan, Pieter, Joris, Stijn en Willem houden hun eer hoog door als een stel hondsdolle bevers de berghelling op te snellen.

Boven op de top kan men een marmot horen klaarkomen als Katrien op haar onnavolgbare pronostiekwijze de uitstlag bekendmaakt. En opnieuw sensatie: Carl wint de rit met slechts een handvol seconden van Kim, voor Bart en Johan. Dat betekent dat Bart en Carl nu gelijk staan op de eerste plaats, met net daarachter Kim en Johan. De alom gevreesde en gewraakte Killer Bonus zal dus uitsluitsel moeten brengen over de eindoverwinning in de vierde Tube de France!

Als Killer Bonus worden de twee-en-een-halve kilometer van Sospel naar de camping uitgekozen. Kim en Johan geven niet thuis, Bart en Carl uiteraard wel. De meningen van de toeschouwers zijn verdeeld: het eerste stuk is vals plat, daar zal Bart Carl in de vernieling rijden - maar het tweede stuk is steil, daar zal Carl Bart oppeuzelen. Het sein wordt gegeven en de twee gladiatoren vertrekken. Carl neemt de kop om het tempo hoog te houden, maar met inzet van al zijn krachten plaatst Bart een aanval op het vlakke stuk. Vijf jaar Poulidorschap liggen samengebald in deze ene, dijenvernielende demarrage. En ja, Carl, de man met de ijzeren moraal, kraakt! Zo komt Bart met tien seconden voorsprong aan op de camping, en wordt door de dolle menigte gehuldigd als eindoverwinnaar van een ongemeen spannende vierde Tube de France.

De Eindstand

Het Reglement

Het klassement hangt af van de plaats die de deelnemer behaalt in elke rit. De eerste in de rituitslag krijgt als aantal punten het getal van het totaal aantal renners van de Tube de France. De tweede een punt minder etc. De deelnemers hoeven niet aan elke rit deel te nemen. Bij niet-deelname aan of niet-uitrijden van een rit krijgt men 0 punten voor die dag. De Killer Bonus Etappe is facultatief en levert de winnaar 2 punten op. Wanneer twee renners gelijk staan in de voorlopige eindklassering, zijn zij verplicht de KBE te rijden, anders verliezen zij alle tot dan toe verzamelde punten. De eindoverwinnaar is degene met het hoogst aantal punten. Er zijn geen nevenklassementen.

bronnen: cyclingcols.com, heersers van de tour