Edouard Pignon 2004: leest u hier de dagboeken van...

Kim

Om te beginnen, veel kritiek over de pijlen, overwegend onterecht overigens en vooral een mooi voorbeeldje van externe attributie bedoeld om het eigen falen te verdoezelen. In de laatste rechte lijn bovenaan de klim stond wel nog een oude pijl naar rechts en daar is +-80% van de deelnemers (een 30-tal in totaal) naar rechts gereden, met alle gevolgen vandien want zo kwamen de ongelukkigen op het parcours van enkele jaren geleden terecht.
De resultaten vielen al bij al nog mee. Als ploeg werden we niet compleet weggereden. Carl en ikzelf hebben ons opgeofferd in het ploegbelang (door wat voorop te gaan rijden), Sander en Werner hebben het helaas niet kunnen afmaken. De Belgisch kampioen bij wielertoeristen heeft de sprint van de 5-man sterke kopgroep gewonnen met daarin ook Werner, Sander, Peter (Ndl) en Vincent denk ik. De sprint zou volgens de verslagenen niet volgens de regels van de kunst verlopen zijn (of net wel), waardoor de messen al voldoende geslepen lijken voor volgend jaar.
Carl is ergens voor mij en na de kopgroep geeindigd, al is hij wel nooit aan de arrivee gepasseerd. Iets voorbij Terlanen zijn Bart vdb en Willem mij in die volgorde voorbijgestoven (wat ook niet zo heel moeilijk was, aangezien ik +- geparkeerd stond), maar uiteraard veel te laat om nog vooraan te geraken. In een groepje na mij is Peter Perceval binnengekomen. Pieter en zijn broer hebben er een soort familieuitstapje van gemaakt met hier en daar wat sightseeing, moet kunnen he. En Pascal heeft er denk ik van genoten op de EP zelf nog eens te kunnen rijden. Om mij te treiteren beweert hij dat hij zelf bijna 1x verkeerd gereden is, maar daar geloof ik dus niks van.
De laatste man in koers, een van onze Nederlandse vrienden, kwam rond +-16u30 moe maar supervoldaan binnengereden op het erf van Pascal (nvdr: hij WERD binnengereden, de ongelukkige was zodanig misgereden dat hij met de auto uit het Walenland moest opgehaald worden). Ondertussen waren de kinderen druk bezig met de vernieling van de serres en wij met het verorberen van de heerlijke spijzen en dranken. Dit alles zonder ongelukken en in een steeds beter wordend herfstweertje. Een geslaagde dag vond ik zelf, een zoveelste uitgave van de EP waardig.

Werner

Op de Smeysberg bleef alles relatief rustig. In de afzink naar Ottenburg neemt Kim de benen om terug bijgehaald te worden voor de kasseien. Na de kasseien blijven we over met een kopgroep van zes of zeven, maar er wordt niet gereden. Een tweede groepje komt terug. Hieruit demarreert Carl in het bos van Heverlee. Carl houdt het vol tot in Leefdaal waar Vincent direct in de aanval gaat om gecounterd te worden door ondergetekende. Ondergetekende probeert het even alleen maar de Hollanders rijden het gat toe. In de beklimming naar Huldenberg spat de kopgroep uiteen en er ontstaat een kopgroep van drie : Sander, Buckler jongen en Werner. In de beklimming van de andere kant van de Smeysberg moet de Buckler jongen eraf en liggen Sander en Werner alleen op kop. Niet voor lang want uit de achtergrond komen Bart, Buckler jongen en Peter terug. op de kasseihelling trekt Peter door waardoor de Bucker jongen eraf moet. Hij komt echter in de afdaling op de N4 terug aansluiten. Net voor de top van de laatste helling demarreert Werner uit de kopgroep en neemt een kleine voorsprong. Driewerf helaas hij rijdt verkeerd doordat hij pijlen volgt van 2 jaar geleden. De rest van de kopgroep volgt hem en iedereen is dus verkeerd gereden. Even later komt Vincent ook die richting uit. Ook verkeerd gereden. Samen wordt er naar de finish gereden en in de spurt (die eigenlijk geen spurt was vanwege de verwarring) neemt Bart de maat van Peter en Werner. Bij deze wil ik Pascal bedanken voor de prachtige organisatie. Het was een prachtige koers alleen doodjammer van het einde in mineur. Die pijlen van 2 jaar geleden hebben mij genekt, al moet eerlijkheidshalve toegeven dat ik het waarschijnlijk toch niet gered zou hebben tot aan de finish, de tegenwind was sterker dan gedacht.

Bart T

Het weze duidelijk dat de afwezigen gisteren weer ongelijk hadden .. :) Deze editie van de GP Pignon was ondanks de chaotische laatste kilometers een echte voltreffer. Vanaf de eerste kilomters hebben we het ploegenspel proberen spelen (we waren uiteindelijk met 7), hetgeen tegen de lepe Hollanders en door het ontbreken van ploegtruitjes niet altijd even evident was. Na de openingsschermutselingen op de Smeysberg en de lange beklimming in Ottenburg was het wachten op de 1ste scherprechter van de dag. Die volgde vlak na de beklimming van Pecrot en bestond uit een kasseienstrook van een kleine kilometer. Het peleton brak er in een drietal stukken, onder impuls van ploeg Inseguitori (of Testa della Corsa, whatever). In het voorste deel zaten Jeroen, Vincent DeCorte, Jeroen Rijnders en ondergetekende, samen met de twee beste Nederlanders en de winnaar van vorig jaar. Niet zo ver hierachter volgde een groepje met Dieter B. & Bart Schollen. Even leek de schifting een feit, maar vanwege de mank lopende samenwerking (Holland wilde niet op kop komen, gaten werden niet toegereden, etc) besloten we na wat overleg zelf ook de benen stil te houden. Die Hollanders zagen er immers te leep en afgetrained uit om ze zomaar op sleeptouw te nemen..Door het beukwerk van Dieter & Bart in de achtervolging kwam er dan ook een hergroepering van groep 1 & 2. Tot deze laatste groep behoorde eveneens Kim Moeys.
We bereikten na wat omwegen ondertussen Oud Heverlee (Weertsebaan) waar Bart Schollen er een snok aan gaf in de achtervolging op Carl van Team Platte Tube. We zaten op die manier safe en het was aan de Hollanders om te werken. Dat deden ze echter maar met mondjesmaat.. De voorsprong van de twee koplopers schommelde continue tussen de 20 en 30 seconden. In de buurt van de baan op Bertem kwamen ze stilaan terug in het visier. De bij momenten stevige wind speelde hen in de open vlaktes parten. In de holle weg richting Leefdaal werd de hergroepering een feit, waarna de echte finale stilaan kon beginnen. De Belgisch kampioen WielerToerisme achtte het moment gekomen om een eerste bommetje te gooien, maar al snel werd duidelijk dat hij zijn beste benen niet had meegebracht. De groep kwam dan ook relatief makkelijk terug. Onmiddellijk werd de 'relais' overgenomen door Jeroen D., die samen met Werner eronder muisde op een stevige helling..Team Holland had echter nog een knecht in het vuur liggen, en offerde die op om de rest terug te brengen..In de kopgroep had op dat ogenblik Schollini af te rekenen met een breuk van het versnellingsapparaat, hetgeen hem alle kansen op de eindzege ontnam.
De spanning begon te stijgen met nog ongeveer een goeie 15km voor de boeg. In Leefdaal werd er opnieuw gedemarreerd door Jeroen & Jeroen, Werner (de winnaar van vorig jaar) en Sander (Team Holland). Samen namen ze een voorsprong van enkele honderden meters. Ikzelf was in eerste instantie niet mee, want 'k wilde de lepe Nederlander eraf rijden en in een ruk het gat toespurten. Helaas, dat was weer buiten de waard gerekend, want de Nederlander volgde relatief makkelijk, en ik had moeite om uiteindelijk nog tot bij de koplopers te geraken. Aan de kop moest Jeroen D even de rol lossen, waarna er nog vijf koplopers overbleven, die samen richting kasseistrook in Terlanen stoomden. Daar kreeg ook de andere Jeroen van ons team het bijzonder lastig. Boven op de steenweg werd er daarom even getemporiseerd, om zo de laatste rechte lijn (althans, dat bleek later) aan te vatten. Ikzelf gokte volledig op de spurt, want mijn bobijn was ver af. Jeroen diende de rol te lossen op de laatste beklimming, waarna we nog met twee Nederlanders & de winnaar van vorig jaar overbleven. In die laatste beklimming ontnapte Werner. In de achtervolging werd de forcing gevoerd door de lepe Nederlander die ik het meest vreesde. Drama echter toen we met zijn allen de verkeerde weg insloegen. Er bleken namelijk nog pijlen van de editie van twee jaar geleden op 't wegdek te staan, waardoor we collectief naar rechts afsloegen (terwijl we dus al in de laatste rechte lijn bleken te zitten)..
Consternatie dus, waarna Jeroen & Jeroen nog terugkeerden. Uiteindelijk kwamen we toch terug op de juiste weg te zitten en kon de eindspurt (zij het weliswaar een korte versie) alsnog aangevat worden.. De Hollanders maakten natuurlijk geen schijn van kans tegen mijn hoge trapfrequentie.. Jeroen Rijnders werd uiteindelijk vijfde, Jeroen D zesde, Vincent zevende (ware hij ook niet verkeerd gereden..) Over de uitslag van Dieter heb ik geen uitsluitsel, gezien de chaos (de helft van het deelnemersveld was verkeerd gereden, ploeggenoot Piet slaagde er met twee andere moedigenn zelfs in met 102km op de teller aan de arrivee te verschijnen . Ikzelf had 76 km op de teller..
Daarna nog wat liggen napilsen en maatjes happen, hetgeen me nadien nog verschrikkelijke buikpijn bezorgde. Al kan het ook wel aan de combinatie met de Wcups liggen.. In elk geval een schitterend wielerfeest, waar door de niet al te hoge snelheid vooral aandacht werd gegegeven aan koerstactiek en ploegspelletjes.. Alleen spijtig dat we nog geen truitjes hadden om het spel ten volle te spelen..Nu bleek soms de helft van de ploeg niet op de hoogte van het feit dat er een van de 'onzen' vooraan reed.. Volgend jaar dus een nieuwe , beter editie van GP Pignon , met goeie richtingaanwijzers (zo werd ons beloofd).