1e rit: La Paute - Col d'Ornon - Bourg-d'Oisans (+/- 25 km)
730 m - 1373 m - 717 m

Als openingsetappe beklimmen we een col van tweede categorie. De gemiddelde stijging van de Ornon is 5,5%, met verschillende stevige stukken van boven de 7% tot maximaal 8,5%. Niet superzwaar dus deze rit van ongeveer 30 km, waarvan 25 km wedstrijd. Maar er is iets speciaals aan de hand: de aankomst ligt niet op de top van de col, maar bij het binnenrijden van de camping. Dat betekent dat de dalers vandaag een slag kunnen slaan en wie weet een kans voor Bart, die om zijn roekeloosheid in deze discipline bekend staat. Het weer is fris en nat, wat nog een extra element aan de etappe van vandaag toevoegt.

Bij de afslag van de N91 in La Paute ligt de start en ja hoor, het spel zit direct op de wagen. De eerste aanvaller in de Tube de France is tot ieders verbazing Pieter, die er meteen na het startsein vandoor gaat.

Zelfs de marmotten op de berghelling houden hun adem in als de beide titanen langskomen. De beklimming langs deze kant blijkt een terechte aanrader van medelid Sander. Bart en Carl hebben echter geen oog voor het schitterend decor van bossen, alpenweiden en watervallen, dat vandaag met wolkslierten omgeven wordt. Na het eerste moeilijke stuk wordt het wat vlakker in het dorpje tot de Pont des Oulles. Meteen daarna komt het lastigste deel en hier verzamelt Carl zijn krachten om zijn meesterschap te bewijzen. Het lijkt te lukken: hij weet een gat te slaan van enkele meters...

Maar de topfavoriet heeft de vorige avond niet goed opgelet bij de briefing. Hij aarzelt: hoe ver is het nog? Zal ik doorgaan of niet? Uiteindelijk durft hij het niet aan en Bart komt terug! Op de top van de Ornon geven ze elkaar geen millimeter toe, maar Carl keert het snelst en begint aan de gevaarlijke afdaling over het natte wegdek. Bart, gehinderd door een weerbarstig regenjack, heeft zich laten verrassen en moet er in zijn bekende kamikazestijl achteraan.

Een schitterende strijd ontvouwt zich waarin waaghals Bart Carl weet in te halen en achter zich te laten. Op het vlakke stuk naar Bourg d'Oisans gaat het tegen 40 per uur hard tegen onzacht, maar het mag niet baten, de favoriet is geklopt! Bart neemt triomferend geel, gevolgd door Carl. Pieter en Pascal, die beiden een behoorlijke tijd rijden, eindigen derde en vierde.

2e rit: Bourg-d'Oisans - Croix de Fer (41,5 km)
717 m - 2064 m

Vandaag rijden we de koninginnenrit van de Tube de France. De deelnemers fietsen in totaal 83 km, waarvan 41,5 km wedstrijdkilometers.

In een fantastisch mooi Alpendecor hijsen we ons langs twee stuwmeren naar het dak van deze Tube de France, om bij de aankomst te genieten van een schitterend uitzicht. De gemiddelde hellingsgraad van de Croix de Fer is 5%, maar daarin inbegrepen zijn zowel twee stukjes afdaling als zeer steile stukken van dik boven de 10%. Deze lange, afwisselende en zware col verdient daarom het predikaat buiten categorie. Vandaag is bovendien de hitte doorgebroken, wat alles niet makkelijker zal maken.

Na het aansluiten van Wout die we op de camping hebben leren kennen, zijn we vandaag met vijf deelnemers. Het is een lange en zware rit en de onderlinge krachtsverhoudingen worden hier dan ook in alle duidelijkheid geopenbaard. De kilometers voor het dorp aan gemiddeld 10% putten de renners behoorlijk uit, de ultrasteile stukken halverwege de klim, net na de afdalingen, snijden de benen gewoon aan flarden en de verraderlijke slotklim met wind pal op kop maakt de dodelijke klus af.

De gevolgen van dit alles zijn verschrikkelijk. Pascal verliest letterlijk uren op de andere deelnemers, Pieter en Wout moeten verschillende keren afstappen, Bart heeft de kracht niet om Carl bij te houden, en deze laatste triomfeert dus. Een waardige konninginnenrit die voor een ware slijtageslag heeft gezorgd. Zo gaan we met een ex aequo aan de top de eerste rustdag in...

3e rit: Lac du Chambon - Les Deux Alpes (9 km)
930 m - 1652 m

We vliegen er na de rustdag opnieuw in met Les Deux Alpes, een col van eerste categorie. In totaal fietsen we vandaag slechts 18 km, waarvan 9 wedstrijdkilometers. Aankomst is op de top van dit bekende skistation, dat ook enkele jaren als aankomstplaats in de Tour functioneerde. Gemiddelde stijgingsgraad van de etappe is 6,5%. Het steilste stuk is een gemene 11,1%.

Na een verkenning van de aanloop naar Les Deux Alpes besluiten we wijselijk om met de auto naar de voet van deze col te rijden. We kunnen overigens iedereen aanraden om zoveel mogelijk dit lastige en gevaarlijke stuk van de N91 te mijden. De eigenlijke beklimming van Les Deux Alpes is dan weer wel leuk omdat het een beknopte, vrij gelijkmatige en goed geasfalteerde col is, wat je noemt een lopende col.

Meteen na de start slaat de vlam in de pan. Onze beide leiders vliegen er samen vandoor. Carl op kop, Bart met een verbeten trek in zijn wiel. Bart moet wachten, duizend doden sterven en dan Carl op een minder steil stuk of helemaal op het einde trachten te kloppen. Carl als betere klimmer daarentegen moet resoluut voor de aanval kiezen. Hij heeft niet voor niets een petje van Ludo Dierckxens opgezet om diens drieste aanvalswoede te kunnen overnemen.

En dat doet hij ook. Na enkele kilometers plaatst Carl een splijtende demarrage. Maar wat niemand durfde te hopen gebeurt: Bart bijt zich terug. Geen nood, even recupereren en daar komt de tweede demarrage. Het wordt rood voor zijn ogen maar Bart klampt aan. En ook een derde demarrage weet hij te pareren! De ongerustheid maakt zich nu van Carl meester. Zou de meester van de combine ook hem ertussen genomen hebben? Hij kijkt Bart aan. Deze vertoont toch duidelijk tekenen van vermoeidheid. Nog maar eens versnellen? En dan is het toch plots gebeurd en moet Bart passen, Carl rijdt van hem weg en komt in een tijd van 38 minuten aan op de top. Bart finisht op nauwelijks twee minuten, daarna Wout en Jan, dan Pieter (50 min) en Pascal (1u20), die beiden voor hun doen een zeer goede beklimming gereden hebben.

De stemming is zeer gemengd bij het terugkeren: Pieter en Pascal zijn allebei tevreden, hoewel men de angst voor de slotrit begint te voelen. Carl is euforisch, en besluit om er tijdens de tweede rustdag nog even de Telegraph en de Galibier te gaan bijlappen. Bart is dan weer zwaar ontgoocheld en moet nu in de tijdrit alles op alles zetten...

4e rit: Bourg-d'Oisans - Alpe d'Huez (tijdrit) (13 km)
717 m - 1838 m

De afsluitende rit is de legendarische klimtijdrit naar Alpe d'Huez, col buiten categorie. De deelnemers fietsen in totaal 26 km, waarvan de helft wedstrijdkilometers. Ze vertrekken om de 5 minuten, in omgekeerde volgorde volgens hun plaats in het klassement. Opdracht is de beroemde 21 bochten zo snel mogelijk af te leggen. Vooral de eerste kilometers zijn erg zwaar. De stijgingsgraad ligt praktisch steeds rond de 11%, en bereikt maximaal 12,7%. Daarna wordt het nauwelijks gemakkelijker, zodat deze beklimming gemiddeld 8,5% steil is!

De zenuwen voor de slotetappe zijn tot het uiterste gespannen. Bewijs: de avond ervoor is de enige avond waarin nauwelijks geapertitiefd is en die niet is ontaard in een bacchanaal. De deelnemers en zelfs hun vrouwen slapen slecht die nacht. 's Ochtends vertellen ze over onheilsdromen vol slechte wielerkoersen en mislukte examens.

In de ochtend, als er nog weinig auto's afdalen van Alpe d'Huez, is dit een heerlijke beklimming: niet te warm, nog niet te druk, fantastische uitzichten op de bochten onder je, een heel goed wegdek, en niet te vergeten die vlakke bochten waar je telkens wat kan uitrusten. Een perfecte afsluiter voor de Tube de France.

Voor Pascal wordt het echter een tegenvaller. Hij neemt een slechte start en zal niet verbeteren. Zijn doel wordt niet gehaald; 2u27 heeft hij nodig voor de beklimming. Pieter rijdt erg behoudend, voor hem valt het goed mee. Hij gaat nooit in het rood en komt na 1u36 nog fris boven. Jan doet het beter dan hij verwacht had: 1u12, een verbetering van zijn persoonlijk record.

Dan de twee kemphanen. Ze geven zich ten volle in de eerste kilometers. Ze kennen geen tussentijden en gaan als een razende te keer. Alle andere klimmers, en dat zijn er nogal wat, worden voorbijgestoken. Halverwege begint men een verschil te merken. Ondanks zijn triple lijkt Bart wat zwaarder, wat moeizamer te trappen dan Carl. Dan wordt een tussentijd bekend: Carl is bijna twee minuten sneller dan Bart. Dat haalt de spanning uit de wedstrijd. Toch zal Carl Bart niet bijhalen, want ze rijden beiden een schitterende tijd (1u02 en 1u05).

Op de top van Alpe d'Huez kan iedereen terugkijken op een geweldige 1ste editie van de Tube de France. Carl trekt als eindoverwinnaar de gele trui aan en wordt op passende wijze gehuldigd.