2001

• oktober 2001: 3e editie Grote Prijs Edouard Pignon: De traditionele afsluiter van het Platte Tube-seizoen viel dit keer samen met het WK wielrennen in Portugal. Erg laat op het jaar, maar zowel het weer als de opkomst waren boven alle verwachting. Niet minder dan 17 dapperen namen de start in deze helleklassieker met start en aankomst te Hoeilaart. Vaste waarden zoals Pascal, Peter, Johan, Joris, Sander, Marco en Pieter, maar ook bekeerde mountainbikers zoals Carl, Frederik en Hans (op een schitterende Novy-racefiets-annex-frietketel uit de jaren 70) en een contingent van nog eens 7 toerfietsers aangevoerd door Henk van het Nederlandse ministerie van Economische Zaken. In Overijse werd de officiele start gegeven en meteen schoot het tempo omhoog. Na enkele kilometers zorgde de onverbiddelijke Smeisberg (17%) voor een eerste schifting. Na ongeveer 30 km hadden we een kopgroep van 6, met daarachter een pelotonnetje van 6 en daarachter nog enige koppige eenzaten. In de kopgroep probeerde Sander op te boksen tegen de EZ-overmacht en hield een whisky zwetende Johan als enige Belg nog een klein beetje de vaderlandse trots hoog. De tegenwind op de hoger gelegen plateaus en de zware kasseistroken aan het einde zorgden voor een geweldige afvallingskoers. Gelukkig hadden we net voor de start Sander lid gemaakt van de Platte Tube, want zo wonnen we uiteindelijk deze Grote Prijs, ex aequo met Peter van de EZ-club. Ook een andere EZ'er werd achteraf onderscheiden voor zijn totaal eigenzinnige parcourskeuze, die maakte dat hij nog na Pascal, die een 'jour sans' kende, arriveerde. Na afloop trokken we met coureurs, volgers en supporters naar het Hoeilaartse klasse-etablissement Het Lindeke, waar na het verjagen van de stamgasten het WK op de weg gevolgd en uitgebreid becommentarieerd werd. Het falen van Tsjmil en Dekker werd weggespoeld met naarstig aangesleept Belgisch bier en tenslotte met Lasagne en Spaghetti Bolognese dichtgemetseld. Gezellige boel dus en met recht aan het eind een trofee voor de prachtige organisatie en omkadering door Pascal en de zijnen.
  
  
• 2 augustus 2001: De beklimming van de Mont Ventoux!!!
  Op donderdag 2 augustus was het dan zover. De Platte Tube beleefde de voorlopige apotheose uit haar bestaan. Vandaag werd de reus van de Provence, de legende aller legendes, de Mont Ventoux beklommen. De week tevoren had medelid Pascal de berg reeds verkend, hij had de beklimming vanaf Malaucene tot een goed einde gebracht en ons daarvan tijdens de afdaling op de hoogte gebracht met de GSM. Op die manier was het slapende monster van de Ventoux al gewend geraakt aan ons rood-zwarte shirt, hoopten we.
  En dus troffen Stijn, Joris, Bart, Johan en Pieter, waar van toepassing vergezeld door vrouwen, vriendinnen en kinderen, mekaar voor een gezamelijke vakantie in Lavilledieu in de Ardeche. De eerste dagen moesten we er ons warmrijden in een moordende hittegolf (37 graden Celsius in de schaduw), ondanks de smeekbeden van Pieter om niet op het heetst van de dag te vertrekken. Arme (?) Stijn werd intussen door een zieke baby Berten aan onze vakantievilla annex zwembad gekluisterd. Hij zou dus niet meedingen naar de hoogste eer.
  De dag van de waarheid brak aan, we werden gewekt door een sadistische Johan om 5u30 's ochtends. We propten wat Frosties naar binnen en namen de auto richting het zuiden. Tegen half negen kwamen we in de buurt van Carpentras. Volledig vlakke streek, rustig gelegen tussen de wijngaarden. Toen draaiden we een bocht om en zagen opeens in de verte, heel hoog in de lucht, een massieve schaduw hangen. De Killimanjaro? Een reusachtige Chinese Muur? Onze adem stokte in onze keel. HIJ was het. Joris sprak de historische woorden: "Een geluk dat ik net geweest ben, anders had ik het nu in mijn broek gedaan."
  We reden door tot Bedoin om vandaar de zuidelijke beklimming, die zoveel historie kent en waar vorig jaar nog Armstrong en Pantani een schitterend duel uitvochten, aan te vatten. Het begon langzaam op te warmen. Het gezoem van de gevreesde vliegen in het bos op de Ventoux leek al hoorbaar. Zelfs Inge, Eva, Aaron en Juna, die ons tijdens de klim zo prachtig moreel en fysiek zouden ondersteunen, werden er stil van. 21 Kilometer klimmen naar 1912m hoogte... Maar laten we de protagonisten nu zelf aan het woord voor hun eigen, hoogstpersoonlijke relaas van de feiten:
  
  Johan: "Sofismes als "Een berg wordt in bed beklommen" horen misschien wel thuis in de slaapkamer van Pavarotti, maar waren echt niet aan mij (en anderen) besteed. De dagen voor de uiteindelijke beklimming van de Mont Ventoux probeerde ik zoveel mogelijk klimkilometers te sprokkelen om toch al een zeker tempo in de benen te krijgen. Die strategie had nog een ander en waarschijnlijk belangrijker resultaat; namelijk de vaststelling dat mijn versnellingen eens moesten afgesteld worden. Tijdens de mooie maar niet al te zware beklimming naar Fressenet in de Ardeche, kon ik het 'verlies' van mijn 39/28 nog compenseren maar ik huiver bij de gedachte dat dat mij op (of liever aan de voet van) de Mont Ventoux was overkomen. Een tochtje van 50 kilometer, een luttel etmaal voor de Dag des Oordeels, samen met Bart, bracht uitsluitsel: de fiets en ik waren er klaar voor. Aan de voet van de Mont Ventoux, op het stuk vals plat, werd een eerste, nochtans bijzonder fotogenieke, poging om een beetje groepsgevoel te creeren, remkundig in de kiem gesmoord. Die mogelijkheid om elkaar toch nog een beetje te helpen, was definief verloren na het stuk vals plat. Iedereen zette door op het eigen tempo. Eenmaal het bos in, was het zwoegen de eerste 6 kilometers, al stak ik geregeld anderen voorbij die ik met een vrolijk "ca va?" probeerde op te beuren (al moet ik bekennen, ik had iedereen de kop ingeslagen die dat met mij zou hebben gedaan). Na kilometer 12 kon ik eindelijk een beetje recuperen en zag ik tot mijn verbazing dat die voorbijsnellende auto vol gillende kinderen geen hallucinatie was. Daar kwam die verse drinkbus dus vandaan, waarvoor eeuwige dank ondanks mijn knorrige interpellaties. Tot 3 km voor Le Chalet Reynard was ik te druk bezig geweest de vliegen van me af te slaan, of mueslibars proberen door te slikken, om ook maar iets te merken. Voorbij Le Chalet Reynard ging het heel goed, maar ben ik doelbewust op de rem gaan staan om te vermijden dat ik door zelfoverschatting een scheet voor de meet zou sneuvelen. Een taktiek die loonde vermoed ik, zeker tijdens de laatste 4 winderige kilometers. Klokslag 2 uur na vertrek zette ik voet aan de grond op de top van de Mont Ventoux en voelde mij eigenlijk nog vrij goed. Pas na het overschouwen en het onderkwijlen van het worstenkraam, de afdaling en de eerste twee pintjes op het terras in Bedoin, voelde ik mijn achterwerk (maar dat kan ook aan de stoeltjes gelegen hebben). Klaar voor het duizelingwekkende duo de Madeleine en Alpe d' Huez zou ik zo zeggen."
  
  Bart: "Knikkende knieen, bevende handen, een stille blik omhoog. Na vijf maanden analyseren was het ogenblik aangebroken. De Mont Ventoux zou er aan geloven, of moest ik er eerder aan geloven... Met tips van kenners in het achterhoofd begon ik zeer rustig aan de beklimming. Het plan om de 6 kilometer vals plat tesamen met de andere Platte Tubers af te leggen werd door Pieter vakkundig gesaboteerd. Telkens wanneer Joris, Johan en ik de remmen dichtknepen deed Pieter dit 100 meter achterop ook. Dus die heb ik pas teruggezien op de top van de Ventoux. Na Km 6 begon het echte klimwerk. Al snel moest ik Johan laten gaan en zocht ik naar een goed ritme om toch maar zeker niet te snel te ontploffen. De eerste bevoorrading (Km 7, de goede zorgen van Eva, Inge , Aron en Juna) kwam nog te vroeg. Ik voelde me goed en had nog voldoende drank om door het beruchte bos te geraken. De weg door het bos duurde lang. Het professioneel aangereikte eten (Km 10) werd na twee happen weggegooid. Veel drinken en vervelende (maar minder dan gevreesd) vliegen uit het gezicht houden hielden me naast het fietsen bezig. En toch ging het beter dan verwacht. Chalet Reynard kwam sneller dan gedacht en met de top in het vizier werden de laatste 6 km vol goede moed aangevat. De kilometers 'vlogen' voorbij, een korte knik bij de gedenksteen van Tom Simpson en de laatste zware kilometer werd aangevat. Met de wind op kop heb ik nog enkele lijken opgevist om voldaan te top te bereiken na 2u05. Een geslaagde onderneming en al bij al voelde ik me nog opmerkelijk fris (of was het gewoon koud) op de top."
  
  Pieter: "Ik had me goed voorbereid en mijn zadelhoogte tot in de perfectie afgesteld. Uiteindelijk heb ik gekozen voor een 39x28 om de beklimming mee te doen, maar tijdens de steilste stukken was ik wel jaloers op de tripel van Bart en Joris. Ik ben de enige die pasta gegeten heeft 's morgens vroeg en dat heeft me een morele voorsprong gegeven op de anderen. De eerste zes kilometer vals plat heb ik me bewust weggestopt om niet kapotgereden te worden door die tempobeulen. Vanaf km 6 zit je in het bos op de steile berghelling. Kilometer 7 tot 10 zijn meteen de steilste en de ergste van de hele klim, daar ben ik zwaar van geschrokken en dus ben ik halverwege, op 10,5km, even gestopt om wat te rusten en te eten. Ook op km 15 ben ik samen met Joris eventjes gestopt om te eten. Na Chalet Reynard was ik zeer goed en verbeterde zienderogen. Waar "Pantani" op de weg gekalkt staat heb ik Joris achtergelaten en nog enige wielertoeristen opgeraapt. Vanaf het Simpson-monument tot het einde was het met volle tegenwind nog beestachtig afzien maar ik heb het gehaald. Ik sta bovendien erg mooi op de video die Eva van het gebeuren heeft gemaakt. Geheel volgens plan ben ik als laatste aan de klim begonnen en als derde geeindigd in een tijd (incl. rust) van 2u25. Ik ben tevreden over mijn prestatie en zal de volgende keer trachten beter te doen."
  
  Joris: "Waarom zou een mens zich gaan uitsloven op zo een berg, wanneer hij zich net zo goed zachtjes kan laten vollopen met pastis (desnoods zelfs met Kronenbourg !) languit op een matras in een zonovergoten zwembad, mijmerend over Chinese schranspartijen? Vooral dan als dezelfde mens in geen twee maand voor zijn vakantie zijn fiets nog heeft aangeraakt. En al helemaal als hij al moeite genoeg had met de bescheiden hoogteverschillen in de Ardeche. Het enige antwoord dat ik kon bedenken was: om nadien terug naar beneden te rijden. Tot die Ventoux dan in zicht kwam, opdoemend uit de ochtendnevel. Toen werd alles duidelijk: die berg moest ons zijn mythische verhaal vertellen, voorbereid of niet. Ik zou het rustig aanpakken en wel zien hoe ver ik zou raken. Het was natuurlijk behoorlijk zwaar, maar telkens op het juiste moment stonden de miekes daar, met bevoorrading en morele steun. Ik geneerde me dan ook niet om telkens voet aan de grond te zetten, en het nodige in ontvangst te nemen. Al bij al ging het verbazend goed. Tot de laatste twee kilometer. Een brede (buiten)bocht naar links, en dan die wind vol op kop krijgen. Het was alsof de wind alleen voor mij blies, want iedereen fietste me voorbij, behalve een paar nog grotere sukkelaars. De gedenksteen voor Tommy Simpson bood me nog een laatste excuus om even een half minuutje te rusten, hetgeen vooral voor mijn onderrug welgekomen was. Daar keek ik even naar de mensen om me heen. Ik zag verdorie niks dan freaks, met daartussen aan aantal midlifers in duidelijke crisis. Mensen waarmee ik me niet direct wou vereenzelvigen. Mijn oorspronkelijke vragen en bedenkingen staken weer de kop op, en werden steeds existentieler. Ik besloot dat ik geen excuses meer nodig had om af en toe nog even te rusten, hetgeen ik nog tweemaal deed in de laatste anderhalve kilometer. Ik ging soswieso wel boven raken, waarom zou ik me nog haasten? Bovendien is het tegen mijn godsdienst om trager dan 7 Km per uur te fietsen. En waarom zou ik de laatste twintig meter niet te voet afleggen? De tevredenheid was er niet minder om. De afdaling bracht wat ik ervan verwacht had (eens die mottige Ollander in zijn caravan me had laten passeren): toch wel een kickje. Alles bij elkaar vond ik het voor herhaling vatbaar, maar volgende keer proberen we het in 1 ruk."
  
  Stijn: "De mont ventoux is voor mietjes"
  

• juli 2001: Route des Legendes: Bart, Johan en Pieter reden eind juli dit tochtje van zo'n 60 km met start en aankomst in Remouchamps. Over de eerste 55 km valt nauwelijks iets te melden. Maar op het einde van de dag stond de Cote de la Redoute op het programma en daar moeten we het toch even over hebben. In de aanloop naar de Redoute werd immers duidelijk dat de moraal van Bart niet zo goed was. Hij zat te klagen en te zagen op zijn fiets. Of probeerde hij de anderen gewoon zand in de ogen te strooien? Of op te jutten? Johan en Pieter hielden zich uiterlijk kalm, al reed Johan van de zenuwen nog even een verkeerde straat in. Op slechts 1 week voor de Ventoux was dit natuurlijk een uiterst belangrijke test.
  Aan de voet van de Redoute zaten de drie Platte Tubers nog naast elkaar, al was het wiel van Bart ietsje achter op dat van zijn kompanen. De smiecht was duidelijk wat van plan. Dan, bij het naderen van de gedenkplaat voor Luik-Bastenaken-Luik, net voor de steilste stukken, schakelden we terug en begon het echte werk. Johan nam meteen een tweetal meter voorsprong, Pieter volgde. Bart kwam daarachteraan. Zoals hij achteraf toegaf, wachtte hij op een kans om van achteren weg te springen. Hij had een prestatie a la VDB of ten minste toch a la Bartoli in gedachten. Maar het werd integendeel een prestatie a la Tom Steels: teleurstellend over de hele lijn! Naarmate de helling vorderde, verachterde Bart meer en meer. Zijn loze zweet gutste van hem af. Was dit nu de bedwinger van de Oude Huls? Hij kreeg zijn klein verzetje met moeite rond. Uit zijn hele aanblik sprak leegte en onmacht.
  Toen we eindelijk hijgend bovenaan la Redoute stonden werd er niet veel gesproken. Voor de eerste maal was Bart als laatste boven gekomen. Dat hoeft niets te betekenen, leek hij te willen zeggen, maar zijn dof neerhangende oogleden vertelden een ander verhaal. Toen besefte iedereen de onontkoombare waarheid: Beire Beton bleek te zijn gebouwd op drijfzand! Het is twijfelachtig of hij tegen volgende week van deze coup de moral hersteld zal zijn. In elk geval een belangrijk nieuw gegeven met het oog op de Ventoux...
  

• juli 2001: Weekendje Vogezen: Het weekend van 7 juli werden de Vogezen belaagd door drie Platte Tubers, vergezeld van kroost (al dan niet geboren), vriendinnen, echtgenotes, zussen van vriendinnen, dochters van zussen van vriendinnen etc. Deze aanhang hadden we de taken toebedeeld de tenten op te zetten, het kampvuur brandende te houden, voedsel te verzamelen, de rennerskuiten te masseren en in te wrijven met zelf geplukte kruiden en intussen sjamaansgewijs de regen af te wenden. Vooral dat laatste gebeurde met wisselend succes.
  Bij aankomst op Camping Les Sources respectievelijk het Maison Familiale des Vacances in Wattwiller werden de violen gelijkgestemd en besloten onze drie helden meteen de elementen te trotseren en, na vrouw en kinderen van onderdak voorzien te hebben (in de gietende regen met een onbekende en weerbarstige tent, die leek te komen van de Planeet Bizarro), terstond een eerste tochtje te plegen. Zo werd na een uiterst korte opwarming Le Vieil Armand veroverd en kan deze helling (ca. 600m klimmen over 10 km) zich met trots erop beroemen tot het Platte Tube-palmares te behoren. De gedenkplaat is onderweg. Even aarzelden we om er snel Le Grand Ballon bij te lappen maar van die strategie werd snel afgezien. Een wijze beslissing zou de volgende dag blijken. Het feestmaal 's avonds was zonder weerga. Vegetarische hapjes en beboterde pellepatatten waren ons deel en het gesmak was niet van de lucht, net als de opmerking 'Tiens, hier zitten toch veel Denen'.
  Na een natte nacht was het op zondag tijd voor het betere werk. Gesterkt door de gedachte dat vrouw en kinderen op ons zouden wachten op de top werd de beklimming van Le Grand Ballon ingezet met een shot heard throughout the world. Bart had duidelijk zijn nieuwe blitse bandjes te sterk opgepompt want net na de eerste afdaling gaf zijn achterband de nogal luide geest. Daar werd zonder een spier te vertrekken aan verholpen, maar enige vertraging was er dus al. Dit excuus werd veelvuldig ingeroepen toen onze helden vele uren later, na de uitputtende beklimming van Le Markstein (ca. 700m klimmen over 14 km), de top van Le Grand Ballon (op 1325m hoogte) kwamen opgekropen. Om het lange wachten van de dames goed te maken stapte Pieter gezellig bij hen in de volgwagen. De afdaling naar Wattwiller van Bart en Johan verliep in ware Dukes of Hazard-meets-Gejaagd door de wind -stijl maar zonder klapbanden dit keer.
  Na nog wat Kronenbourg en Heineken werd het weekend afgesloten en keerden we terug naar het noorden, contradictorisch genoeg weer een stapje dichter bij de Mont Ventoux.
  

• juni 2001: Twee Ardennenritten: De raad van andere grote fietsers indachtig, is de Platte Tube onlangs begonnen met een doordachte voorbereiding op de bestorming van de Mont Ventoux. De bergjes in het Leuvense en de uit de kluiten gewassen molshopen van de Amstel Gold Race hadden pijnlijk duidelijk gemaakt dat de klimmer in hen nog niet echt wakker geschud was. Integendeel , hij leek wel a la danseuse in slaap gewiegd (de techniek is er dus wel). Na een grondige documentatie en soms hardhandige ondervraging van kenners (waarbij felle lampen, gloeiende sigarettenpeuken en de sokken van Bart niet geschuwd werden), zijn de galjoenen van het grootste gedeelte van de roodzwarte Armada aan hun helse taak aangepast. Pieter en Johan doorklieven het sop nu met een 39x28, Bart (bijgenaamd de sissy-boy) koos voor drie mountainbike-kamwielen vooraan. Om hun nieuwe speelgoed te testen, zijn Bart en Johan op 10 juni de eerste maal de Ardennen in getrokken. Een toertje van 30km rond Remouchamps met enkele middellange beklimmingen leerde hen al snel dat een onverdroten en krachtpatserige rijstijl (waar ze beiden nogal bedreven in zijn), resulteert in hoofdpijn, kortademigheid en een tong tussen de spaken. Op het einde waagden ze het zelfs om La Redoute te bestijgen. Beiden moesten echter voet aan de grond zetten met krampen en een leeg lichaam. Hun les was getrokken: behandel de bergen met respect en let niet op snelheid maar op tempo.
  Deze lessen werden naarstig rondgespuid zodat op een tweede Ardennenrit twee weken later iedereen als een gewaarschuwd man aan de meet verscheen. Op het trainingsprogramma stond nu een rit van 70 km ten zuiden van Tilff, een mooie bosrijke route met veel lange klims. Ideaal om de Mont Ventoux te doorgronden dus. De groep, bestaande uit Pieter, Stijn, Bart, Johan, Sander, Marco, Gert en Carl, was de grootste sinds lang en de Ardennen hebben het geweten ook. Bij de eerste pitsstop na 25 km was iedereen lovend maar moesten keuzes gemaakt worden. Enkelen splitsten zich af om een verkorte versie van de verkorte versie te doen, anderen bouwden een veiligheidsnet van stopplaatsen op om afgevallen renners de kans te geven weer aan te sluiten. Sander en Marco twijfelden er even aan om een uitgebreide tour van 100 km te doen, maar gelukkig voor de anderen verkeerden zij in een minder dagje (wat absoluut relatief is in vergelijking met de rest van de Platte Tube). Bij aankomst in Tilff vervoegde men de reeds gearriveerde berggeiten op een terrasje en kon men terugkijken op weerom een geslaagde trainingsrit. Daarbij werden de volgende conclusies getrokken: 1. Indisch voedsel de avond voordien stimuleert het darmstelsel meer dan de prestaties (op La Redoute was het bijna zover, in Ouffet zijn er wel degelijk bladeren op een onnatuurlijke manier gebruikt); 2. Tempo telt, niet snelheid; 3. Er zijn geen klimmers meer Sire; 4. Er is nog veel werk aan de winkel om de Ventoux te bedwingen maar we zijn op goede weg!
  

• mei 2001: Limburgs Mooiste (NL): Aangezien de exploten van de Platte Tube in de Frans Verbeeck Classic van dit jaar beter met de mantel der liefde bedekt worden, maken we meteen een sprong naar eind mei en de Toerversie van de Amstel Gold Race. Een goede gelegenheid om de fysieke en psychische gesteldheid, halverwege de voorbereiding voor de Mont Ventoux in augustus, in te schatten. We kwamen aan de start in de nieuwe Platte Tube truitjes. Een Rode Armada die opzien baarde, we werden enthousiast binnengehaald door de speaker als het eerste team dat de eindmeet van Limburgs Mooiste overschreed! Tot hij merkte dat we een beetje verlaat waren en nog aan de tocht moesten beginnen.
  123 kilometer later (105 volgens de grapjassen van de organisatie) kon de balans worden opgemaakt. Stijn, 300 km op de teller dit jaar, heeft zijn postuur van vele jaren geleden teruggevonden, maar het ontbreken van materiaalposten op de Ventoux zou hem zwaar kunnen opbreken. Verder heeft hij de perfecte klimmerszit van een Escartin, dat kan alleszins geen probleem zijn. Over Joris kunnen we kort zijn: zit te veel in het buitenland en draait een veel te zwaar verzet om ooit boven te komen. In de afdaling zal hij echter niet bij te houden zijn. Pieter, 600 km op de teller en nog steeds in progressie, zou wel eens de verrassing van de Ventoux kunnen worden, als hij niet teveel op kop gaat rijden tenminste. Te gul met de inspanning is nooit goed. Johan, 1000 km per maand, is dan weer een natuurtalent, maar heeft de onbedwingbare neiging om af te stappen op de beslissende momenten. De Frank Vandenbroucke van de Platte Tube. En eens hij terug werkloos is, zal zijn trainingsarbeid er ongetwijfeld zwaar bij inschieten. Zetten we dus ook geen geld op in. Dan is er tenslotte nog Bart. Geen intelligente coureur, verre van, zo wist hij na afloop van Limburgs Mooiste niet eens meer hoeveel kilometer hij gereden had of om hoe laat hij was aangekomen. Maar wel een beest zoals hij zich de Oude Huls ophees, pure vegetale kracht sprak uit heel zijn optreden (hebben we ons laten vertellen). Wij zagen Jean-Francois Bernard voor ons geestesoog opdoemen. Zo'n stoemper met de blik op oneindig. Die in 1987 de tijdrit won in de Tour, met aankomst op ... de Mont Ventoux.
  
  
• april 2001: Ronde van Vlaanderen: Tot grote vreugde van de organisatoren was de Platte Tube ook dit jaar aanwezig en dan nog wel met een uitgebreide bezetting. Naast de routinés Pieter en Joris waren nu ook de Rondebroekjes Bart, Sander en Johan van de partij. Van heinde en verre kwamen zij samen te Ninove. Bart had zijn Brusselse stee verlaten, Joris en Johan waren vanonder hun Leuvense stenen gekropen en Pieter en Sander hadden zich vanuit Delft een weg gebaand doorheen de MKZ-wegversperringen van de Belgische en Nederlandse douane.
  Met enige vertraging was iedereen stipt op tijd en kon, na het nog even verbroederen met autochtoon Gert die het terrein 's ochtends al verkend had, de tocht van 70 kilometer aangevat worden. Om de stramme spieren wat op te warmen en de bij sommigen nog alcoholbewasemde hoofden te verluchten, werden de eerste tien kilometertjes vlot doch beheerst afgehaspeld. Naarmate we vorderden werd de groep een eerste maal opgesplitst. Pieter besloot wijselijk de benen even stil te houden, als habitué zich terdege bewust van de verschikkingen die ons nog te wachten stonden. Joris, nog zo een ervaren Ronderot, trad hem later bij en wachtte hem op aan de eerste bevoorradingspost. Bart en Johan waren echter overmoedig genoeg om de Beul van de Delfgauwseweg te volgen over de verschrikkelijke Zottegemsesteenweg met zijn hellend karakter en de wind op kop (voor die ene keer dat Johan er niets mee te maken had), om maar te zwijgen van het kasseidal juist voor de controlepost .
  Het echte werk begon pas na St-Kornelis-Horebeke met direct huppekee de Leberg die verrassend vlot werd genomen door allen. Vijf kilometer verder was daar evenwel het zwarte beest genaamd Berendries waar men de top moest proberen te bereiken al slalommend tussen renners, bussen en ander plebs. Tenbosse op kilometer 44 was even leuk, zij het wel dat Sander het daar beu was om Bart en Johan op sleeptouw te nemen en aansluiting zocht bij een bende Italianen die duidelijk meer kaas (no pun intended Sander) hadden gegeten van fietsen dan van persoonlijke hygiene en de verzorging van faciaal haar. Een sik om u tegen te zeggen (of is het voi in dit geval ?) met name. Bart en Johan poogden Sander nog bij te halen maar een groep fietsers gevolgd door een konvooi nukkige en vrij agressieve automobilisten, verleenden hen een excuus om daar niet in te slagen.
  De Muur-Kapelmuur lonkte ondertussen verleidelijk naar Bart en Johan, nadat het stof dat Sander bij zijn doortocht had doen opstuiven allang weer pauselijk de grond had gekust, en leek nog wel mee te vallen maar daar zal diens reputatie wel veel mee te maken hebben. Bart is met maagdelijk schone zolen boven geraakt maar Johan heeft voet aan de grond moeten zetten wegens 'slecht spoor' (jaja). Vermeldenswaardiger is de heroiek waarmee Pieter de Muur bedwongen heeft. Na een valpartij vlak voor hen, moesten Joris en Pieter op het steilste stuk van de Muur de schoenen uit de pedalen klikken maar Pieter is hierop weder afgedaald naar de voet van de Muur om in zijn tweede beklimming glansrijk te slagen. Joris, duidelijk intelligenter, is gewoon verder gewandeld om zijn zadel iets hoger weer tussen zijn dijen te knellen.
  Na een blikje Red Bull, dat verwonderenswaardig genoeg als sportdrank blijkt gepromoot te worden, lag onze suikerspiegel op K2-niveau zodat we zeker de laatste 15 kilometer en de Bosberg aankonden. Een laatste schifting deed zich voor op die Bosberg maar grote tijdsverschillen waren er bij de respectievelijke aankomsten niet te bespeuren (wat is nu een uurtje...). Nieuwe afspraak op de Frans Verbeeck!
   

2000

• september 2000: 2e editie Grote Prijs Edouard Pignon. Als afsluiter van het Platte Tube-wielerseizoen organiseerde Pascal wederom de Grote Prijs Edouard Pignon in en rond Hoeilaart. Het deelnemersveld bestond dit jaar uit Stefaan, Peter, Stijn, Sander, Auke en Pieter. Het parcours was een pak zwaarder dan vorige keer: 80 km, met o.m. de meedogenloze Smeisberg, gruwel van weduwen en wezen, en een afzichtelijk naamloos kasseigedrocht dat iedereen, op Sander na, te voet beklom. Een heel mooie tocht wel, al was dat niet steeds te zien vanwege de zwarte vlekken voor de ogen. Positief was ook dat we dit keer motor- en autobegeleiding hadden dankzij Yves, Conny en Pascal. Sander kwam eerst over de meet, gevolgd door Pieter, Auke en Stijn. Stefaan en Peter deelden de vijfde plaats. Op de Druivenfeesten achteraf kwam nog een dozijn andere leden en sympatisanten zich bij ons voegen voor bier, frieten en de Clement Peerens Explosition. Het betere Belgische werk, zeg maar.
  
  
• juni 2000: Limburgs Mooiste (NL). Na een zeer rustig voorjaar trekt de Platte Tube zich op gang voor het betere werk. De toerversie van de Amstel Gold Race leek ons hiervoor een mooi begin. Bart en Pieter lieten zich uitdagen door onze twee Nederlandse vrienden Marco en Sander. Zo begon de Platte Tube in Landgraaf bij Heerlen samen met een slordige 10.000 andere wielertoeristen vol goede moed aan de lus van 105 km. Zonder Marco en Sander weliswaar, want die leken op het laatste moment toch schrik gekregen te hebben voor de confrontatie. Typische Hollandse grote bek! De eerste 35 km wisten we niet wat we zagen: prachtige panorama's, maar ook nauwelijks een meter vlakke weg en gedurig wind op kop. Bij de eerste bevoorrading na 45 km kwamen bij onze zevende rozijnenkoek Marco en Sander aanfietsen. Ze waren een kwartier na ons alsnog vertrokken maar hadden ons hier bijgehaald. Typische Hollandse overmoed! Samen terug vertrokken, maar al snel werd Pieter, gekweld door een aanval van hooikoorts waar zelfs Tony Rominger niet van terug zou hebben, door de groep in de steek gelaten. Bart volgde wel goed mee maar moest op zijn beurt lossen na 80 km. Marco en Sander gingen alleen door. Typisch Hollands asociaal gedrag! Sander liet ook nog Marco achter zodat we na 105 km met duidelijke intervallen over de meet kwamen. Daarna werd er op typisch Hollands-Belgische wijze verbroederd rond een pak friet/bak patat. Een absoluut uitputtende tocht was het, met vooral de Cauberg, Ravensbosch en de Wacheldeberg als kwelduivels, maar wel heel mooi. Dutch mountains, we will be back!
  
  
• mei 2000: Frans Verbeeck Classic. In ideaal fietsweer legde de Platte Tube de lus van 85 km met start en aankomst in Tremelo af. We kunnen met trots zeggen dat al onze deelnemers hun prestatie van vorig jaar behoorlijk wisten te verbeteren. Stijn (in een 10 kilo lichtere versie) kreeg opnieuw een inzinking op het wel erg valse plat voor Meensel-Kiezegem (het blijft voor hem een zwarte gemeente), maar moest tenminste niet meer op zijn sokken de bergen opkruipen. Pascal reed na de Chartreuseberg verloren zodat we hem pas aan de meet terugzagen, maar viel tenminste niet meer op zijn bek. Bart viel weliswaar op zijn bek, maar wist de laatste 15 km toch nog heelder zwermen wielertoeristen voorbij te steken. Joris had weer een kater, maar kon deze keer toch tot het einde mee. En Pieter speelde wel weer de wieltjeszuiger, maar slaagde er in de laatste 50 meter nu toch eens in om dit impopulair gedrag in een sprintje te verzilveren. Op de barbecue na afloop stemde de Platte Tube tijdens de Eurovisie Songfestival-televoting overigens op Duitsland. Tevergeefs, het werd de slappe prostaatrock van Denemarken. Men kan naar het schijnt niet alles hebben.
  
  
• april 2000: Ronde van Vlaanderen. De dag voor de echte Ronde rijden Joris en ik (Pieter) de Ronde van Vlaanderen voor wielertoeristen. Aangezien we samen dit jaar amper 90 km op de teller hebben staan en allebei met een hevige kater geplaagd zitten, besluiten we de kleine lus van 70 km te rijden. Dus tegen 1 uur bleekjes en met koppijn richting Ninove.
  De eerste 30 kilometer peddelen we rustig richting Brakel. Onderweg doen we de naam en de statuten van onze geliefde wielerploeg eer aan door ons enige reservebandje af te staan aan een gestrande wielertoerist. In Sint-Kornelius-Horebeke krijgen we de Haaghoek, een kasseistrook van ongeveer 2 km, voorgeschoteld. Dat doet een eerste keer pijn en de champagne, wijn, porto, gin en pils van afgelopen nacht laten weten dat zij nog steeds aanwezig zijn. Daarna gaat het snel naar de Leberg. Maximale stijging 16%, maar dat blijkt belachelijk goed mee te vallen. Ik sprint Joris voorbij naar de top en voel me Van Petegem in het kwadraat. Bij de Berendries wil ik dit kunststukje overdoen, besluit ik. Door mijn gebrekkige dalerskwaliteiten kom ik met minstens 200 meter achterstand op Joris aan de voet van deze helling. In mijn overmoed begin ik aan een forse remonte. En zowaar, ik steek een tiental andere wielertoeristen voorbij en aan het begin van het steilste stuk (14%) heb ik Joris in het vizier. Ik ga recht op de trappers, haal de nietsvermoedende Platte Tuber in en laat hem ter plaatse! Het laatste stuk van de 900 meter zit ik echt te forceren maar in mijn euforie steek ik nog een tandje bij en kom triomferend boven.
  De gevolgen laten zich echter snel voelen en even later snijdt de beklimming van de Tenbossestraat me de benen af. Weg euforisch gevoel, na Brakel ben ik zo lam als wat en denk met stijgende angst aan de Muur die we zometeen opmoeten. Gelukkig wacht Joris me op bij het binnenrijden van Geraardsbergen en samen rijden we zenuwachtig naar de berg der bergen, die geen van ons beiden al ooit in het echt heeft gezien. Op de vesten voelen mijn benen iets beter en ik vat weer moed. Dan draaien we de Muur op... Een idioot in een minibus verspert de weg en vloekend moeten we in de remmen, het voetpad op. Slecht begin. Verdorie, die kasseien liggen slecht en het is hier ook veel smaller dan ik me had voorgesteld. We komen aan het steilste stuk (20%), waar Johan Museeuw misschien morgen zijn aanval plaatst. Doorgaan. Doodgaan. De mensen moedigen ons aan: komaan jongens, nog 100 meter! Maar het gaat niet, ik krijg de trappers niet meer rond en ontgoocheld moet ik afstappen. Voor mij zie ik Joris van de ene kant van de weg naar de andere zwalpen, de borduur raken en voet aan de grond zetten. Twee omstaanders duwen hem weer in gang. Zo haalt hij toch mooi de top. Mijn pijp is nu helemaal uit en slechts met heel veel afzien haal ik wat later de top van de Bosberg. Ik steek tot mijn verbazing tijdens de klim zelfs nog twee renners voorbij: hoe kan iemand hier nog trager rijden dan ik?
  In Meerbeke komt Joris ruim als eerste over de streep. En morgen? Vainsteins, besluiten we. Als hij vanavond niet op café gaat, natuurlijk.
  
  
• januari 2000: Wielerzestiendaagse van Antwerpen. Men kan zich het volgende inbeelden:
  Doorheen de vette ochtendmist wurmt zich een gestaag aanzwellend jambisch ritme. Het evolueert van een tikkend geluid tot een ferme cadans wat uiteindelijk de krachtige voetstappen blijken te zijn van een voorlopig nog niet nader gekend aantal forse manskerels, maar aanschouwt verworpenen der aarde... ! Daar doorklieft reeds het eerste gestroomlijnde onderbeen de door de adem van een ruw ontwaken draak gevormde nevel. Men vangt nog snel een glimps op van een Kuit (hoofdletter K inderdaad alsof het een opperwezen betreft) of daar doemt vanuit een andere hoek al een buitengewoon ontwikkelde dij op, en daar een atletische arm, hier een Hellenistische torso en ginder een neus die niet zou misstaan in een Egyptisch profiel. Ergens zweven er een koppel bovenmaatse oren, grijze haren gaan je rakelings voorbij, een Breugheliaanse onderbuik komt uit het niets op je af, en kijkkijkkijk...
  Vijf atleten zijn opgestaan, gepuurd uit de Vlaamse zoden en zompen, met slechts 1 doel voor ogen. Als we die blik volgen, terwijl ze aan ons voorbij draven waarbij ze hun gespierde ruggen en dito achterwerken openbaren (achterwerken die volgens de legende aan ene Mario C. de uitroep " Che forza Flandria!!" zouden hebben ontlokt), verrijst daar uit de grond de Plaats des Oordeels, de Arena der gevleugelde voeten, het Hippodroom van de wilde pedalen, het Purgatorium van de veelspakigen: Het Sportpaleis van Antwerpen waar naar aloude gewoonte de Wielerzestiendaagse wordt gehouden.
  Lees de rest van dit epische heldendicht hier.

1999

• september 1999: De Grote Prijs Edouard Pignon. De eerste uitgave van deze Grote Prijs, door Pascal georganiseerd, trok slechts een handvol wielertoeristen. Het deelnemersveld was wel van internationale allure, met naast Stefaan, Pascal en Pieter twee Nederlanders aan de start: Sander en Marco. Het parcours leidde over ongeveer 65 kilometer landelijke wegen rond Hoeilaart en Overijse.  De eerste helft had een hoog toeristisch gehalte en werd samen gereden. Aan de Zoete Waters in Oud-Heverlee hielden we pauze. Die viel zo gezellig uit dat we er bijna niet meer weg geraakten. De tweede helft van de Grote Prijs had een iets heuvelachtiger karakter en werd op individueel ritme verreden. Het was stoempen, trekken en beuken tegen de wind. Onze twee Nederlanders leken uit de Rabobank-pot gesnoept te hebben want ze waren niet bij te houden. Uiteindelijk haalden alle deelnemers toch in een behoorlijk tempo de eindmeet.
  Na de rit was er een bezoek voorzien aan de Hoeilaartse Druivenfeesten en het plaatselijk rockfestival Nerorock. Daar doken plots heel wat meer Platte Tube-leden op. Met de zoete klanken van Gorki, Tom Robinson en de Kreuners op de achtergrond werden de plastic bekers dan ook meermaals geheven ter ere van de Grote Prijs Edouard Pignon, een gloednieuwe klassieker.
  
  

• augustus 1999: Het Belgisch Kampioenschap voor Belgacompersoneel. Binkom, 22 augustus. Een groep van veertig renners stond aan de start van het BK voor Belgacompersoneelsleden 1999. De meeste onder hen waren ervaren rotten en konden teren op vele voorgaande kampioenschappen. Slechts twee renners deden voor het eerst mee: Platte Tubeleden Stijn en Bart. Hun gebrek aan ervaring wilden ze compenseren met hun enthousiasme.
  Onmiddellijk na de start werd de beuk er ingezet. Een gemiddelde van 42km/h was voor enkele deelnemers reeds een tikkeltje te snel. Stijn en Bart nestelden zich mooi in een kopgroep van om en bij de 25 man. Deze groep bleef samen tot bij de eerste beklimming van de Langestraat. Deze beklimming was niet zo steil maar was vreselijk lang. Na een nieuwe versnelling op deze kuitenbijter moest Stijn de rol lossen. De met hooikoorts geplaagde Stijn slaagde er niet meer in om de kopgroep bij te benen. Na de eerste ronde was de kopgroep uitgedund tot 20 man. De volgende rondes kon het enige in koers gebleven lid van de Platte Tube toch rekenen op één supporter: Stijn. Bart volgde rustig mee in de groep. Alles bleef samen tot ze opnieuw de Langestraat gingen beklimmen. Een spervuur van demarrages trok de groep uiteen. Bart trachtte nog het wiel te pakken van één van de koplopers maar een onwillige derailleur besliste er anders over. Volledig uit zijn ritme moest hij de kopgroep twintig meter laten voorgaan. Even hoopte hij dat de kopgroep zou stilvallen boven op de heuvel maar de anderen hadden gezien dat één van de medefavorieten in moeilijkheden was gekomen en trokken door. Terugkeren was haast onmogelijk. Met nog drie andere kompanen probeerden ze nog de kloof te dichten maar het was te laat, het kampioenschap was verloren!!
  In de volgende ronde moest een teleurgestelde Bart zijn drie kompanen laten gaan op de Langestraat. Nog twee rondes bleef hij hangen op 20 sec. Maar dan was de koers over. Met een gemiddelde van 35km/h kan hij net als Stijn tevreden terugblikken op het BK voor Belgacompersoneelsleden.
  Vijf rondes later (de volledige koers bedroeg ongeveer 61 km) werd een onbekende na een millimeterspurt met vier Belgacom kampioen. Zijn gemiddelde bedroeg 37,5km/h. Stijn en Bart werden uiteindelijk 15de en 8ste in hun categorie. Niet slecht voor een eerste deelname...
  

• juli 1999: De Scheldeprijs in Schoten. Over vlakke wegen raceten Saskia, Bart, Joris, Stijn, Els, Eva en Pieter door Schoten, Brasschaat en omstreken. Ondanks het familiekarakter van de uitstap werd geen enkele beproeving uit de weg gegaan. De aanblik van talloze miljonairswoningen, het moordende autoverkeer langs het parcours, de nabijheid van het hoofdkwartier van Pater Versteylen en de doortocht door de Hel van Pulderbos, niets hield ons tegen. Bart won een tumultueuze eindsprint en waande zich even Peter Van Petegem bij zijn doorbraak in 1994.
  
  
• mei 1999: De Frans Verbeeck Classic. Een wielertoeristenrit van zo'n 85 km met start en aankomst in Tremelo ter ere van Frans Verbeeck. Frans Verbeeck werd een beetje onsterfelijk tijdens de Ronde Van Vlaanderen in 1975, toen hij tientallen kilometer zat te sterven in het wiel van Eddy Merckx en aan de meet toch de spurt niet kon winnen. Na de koers verzuchtte hij tegen reporter Fred De Bruyne: "Fred jongen, hij rijdt vijf kilometer te rap voor ons". Voor deze 'Campagnolo Classic' had de Platte Tube alle registers opengetrokken, ook al omdat er een trofee voorzien was voor 'grote' ploegen. Niet minder dan 7 leden en sympathisanten waren aanwezig: Stijn, Stefaan, Pascal, Bart, Zeger, Joris en Pieter. Al snel werden de Platte Tube-rangen echter gevoelig uitgedund. In een steile afdaling gebeurde de angstdroom van elke daler: het voorwiel van Zeger kwam los uit zijn vork en hij maakte een doodsmak op het asfalt. Gelukkig zonder erg bleek achteraf maar hij moest wel voor de veiligheid naar het ziekenhuis. Ook Joris keerde voortijdig naar huis terug en zo haalden slechts 5 Platte Tubers, over het hele deelnemersveld verstrooid, de eindmeet. Ondanks de problemen was dit een heel aangename, zonnige rit door het glooiende Oost-Brabant, goed gepijld en met enkele strategisch geplaatste kuitenbijters. Hier komen we zeker nog terug!
  
  
• januari 1999: De Wielerzestiendaagse van Antwerpen. Willem, Stijn, Johan en Pieter namen deel aan dit geweldige evenement op de piste. We hadden het de renners wel een paar maanden tevoren live zien doen op de Zesdaagse van Gent. Het leek toen niet al te moeilijk zoals ze daar zonder handen helemaal bovenaan in de piste reden en zelfs een Mexican Wave uitvoerden. In het echt bleek het jammer genoeg toch niet zo evident en de dappere Platte Tubers bibberden van de schrik. In het begin durfden we in de bochten zelfs de houten baan niet op, wat tot hilariteit en gevloek leidde bij de andere renners en toeschouwers. Na een tijdje begon het beter te gaan, we leerden hoe je moet snelheid maken en scheef hangen in de bochten. Enkelen werden zelfs nog overmoediger en gingen lekker hoog de steile bochten door. Die hoogmoed werd natuurlijk gestraft. Vijf minuten voor het einde probeerde Pieter de bovenste rand van de bocht te bereiken, ongeveer op de plaats waar de legendarische Stan Ockers decennia geleden dodelijk verongelukte achter een derny. Pieter haalde niet genoeg snelheid, raakte met zijn pedaal de baan en knalde naar beneden. Zonder veel erg maar hij beweert wel dat sindsdien de geest van een groot pistier in hem is gevaren.

1998

• september 1998: De Ronde van Zoetermeer (NL). Dit was onze eerste deelname aan een georganiseerd evenement, en meteen een internationale uitstap. Een toerrit van de plaatselijke wielertoeristenvereniging, lekker vlak langs het water ("de Rotte Meren") en tussen de serres door. Johan, Bart, Pieter, Pascal en Stefaan namen deel en hielden er mooie trofees aan over, die weliswaar zelf gekocht moesten worden.
  
  
• augustus 1998: Omloop Het Volk. Op een fantastische zonnige dag in augustus legden Zeger, Pieter, Johan, Els, Bart, Stijn, Katrien en Katrien een deel van het parcours van Omloop Het Volk af. We beklommen o.a. de Berendries, de Valkenberg en de Molenberg en ook de Paddenstraat moest eraan geloven. Een geweldig mooie uitstap, met onderweg nog wat geplons in een openluchtzwembad en bezoek aan enkele karakteristieke herbergen.

1997

• juni 1997: Weekend der Wielersport. Het weekend der wielersport van de Platte Tube begon met een toeristische tocht van zo'n 55 km door de Denderstreek en het Pajottenland. Het was onze eerste familieuitstap, hetgeen daarna een jaarlijkse traditie werd. Johan, Katrien, Zeger, Bart, Stijn en Pieter waren van de partij, Eva en Els kwamen we later nog tegen. Het vertrek was heel toepasselijk in café De Wilskracht in Hofstade (Aalst), waar een plaatselijke Safir Pils werd gedegusteerd. Het ging immers om een gastronomische tocht. Onze rit begon over het mooie jaagpad dat naast de Dender van Aalst naar Ninove loopt. In Ninove bezochten we taverne Kontrast bij Michel en Werner. Een Witkap Pater of Slag Pils stond op het programma, maar het werd noodgedwongen een Cara Pils. In een lelijke regenvlaag reden we daarna het Pajottenland binnen langs Okegem, Pamel (waar we de gevreesde Leberg-berg beklommen, thuisbasis van Jantje Nevens), Strijtem en Onze-Lieve-Vrouw-Lombeek. Daar bezocht de Platte Tube de windmolen van kapitein Zeppos. In afspanning Den Haas, temidden van de velden, werd halt gehouden voor een partijtje bollen op een authentieke aarden bollenbaan en een Brabantse Palm. Via het glooiende Gooik en Lennik werd uiteindelijk het kasteel van Gaasbeek bereikt, het meest imposante van de kastelen uit de oude verdedigingsgordel rond Brussel. Daar wachtten een echte Gueuze en boterhammen met plattekaas, radijsjes en pijpajuin. Een mooie en leerzame tocht.
  De volgende dag begaven we ons naar Alsemberg, waar we een goed door zijn ploeg gedragen Tom Steels Belgisch kampioen zagen worden. Ook Wilfried Peeters, Frank Vandenbroucke en een onbekende renner genaamd Ludo Dierckxens maakten die dag indruk.

terug