Tube de France III
6-13 augustus 2005

"Point de bonheur sans courage, ni de vertu sans combat." (Jean-Jacques Rousseau, 1762)

Inleiding

Geen betere omgeving denkbaar voor de derde Tube de France dan het meer van Annecy, decor van het leven van Jean-Jacques Rousseau, onze goeie oude antiklerikale en anti-authoritaire leermeester. Zijn werk leest als het verhaal van de Platte Tube zelf. "Il n'y a pas de véritable action sans volonté" is misschien niet wat het eerst in je opkomt bij de hardnekkige gewoonte van sommige Tubers om steeds met twee vingers in de neus te fietsen. Maar zijn vaststelling "Un corps débile affaiblit l'âme" past dan weer als een bus op de voorbereiding van sommige andere leden. En over onze avondlijke bacchanalen merkt Jean-Jacques met griezelige accuraatheid op: "L'excès du vin dégrade l'homme, aliène au moins sa raison pour un temps, et l'abrutit à la longue. Mais enfin le goût du vin n'est pas un crime ; il en fait rarement commettre ; il rend l'homme stupide et non pas méchant".

Was er vooraf een favoriet aan te duiden? Ook voor de Platte Tube is het post-Armstrong tijdperk aangebroken, alles lag dus open. Met Carl, nochtans tweevoudig ex-winnaar, was het na zijn zware nederlaag vorig jaar nog steeds meelijwekkend gesteld, hij ging enkel voor ritwinst. Johan, die dit voorjaar nauwelijks onder de boomgrens geweest is, gooide traditiegetrouw al voor de start de handdoek in de ring wegens 'niet explosief genoeg' (of diende die uitspraak enkel om de aandacht van de Staatsveiligheid af te wenden?). En nieuweling Willem zat van kop tot teen onder de betablokkers. Dit leidde ertoe dat Bart en Kim, die tesamen 6 deelnames en evenveel ontgoochelingen op hun naam hebben staan, zowaar als topfavorieten werden getipt. Dans le pays des aveugles, zou Jean-Jacques zeggen. Een gedetailleerd overzicht van de voorbereidingen, tactiek en doelstellingen van de deelnemers staat hier.

De Ritten

1. Eerste rit: Ugine - Col de l'Arpettaz (16,5 km)
Gem. 7,1% - Max. 9,5%
Profiel: klik hier

Startplaats Ugine ligt op 31 vlakke kilometers van de camping, wat een mooie gelegenheid bood om gezellig samen deze derde Tube de France in te rijden. De rit zelf bestond uit de klim naar de Col de l'Arpettaz, een heel rustige en mooie col. De eerste zes kilometer rijd je nog door een paar dorpjes, daarna verdwijnt elk teken van menselijk leven. De col heeft regelmatige stijgingspercentages van 7 tot 9 percent gedurende een groot stuk van de klim. Bijzonder is dat er maar liefst 43 haarspeldbochten zijn, en dat het slechte asfalt de afdaling behoorlijk gevaarlijk maakt.

Het ritverslag dan. Het is een natuurverschijnsel dat schromelijk genegeerd wordt door de Newtons, Hawkings, Derrida's, Munchausens, Von Danickers en uiteraard de Rousseaus onder ons: hoe is het mogelijk dat sommige "eerste keren" telkens opnieuw pijn doen? Elk jaar weer worden de deelnemers bij het begin van de zomerronde herleid tot een wanstaltig brokje meelijwekkend atleet, wiens verterende twijfel omtrent het vormpeil, de voorbereiding, het materiaal en de psychotische weerbaarheid, enkel overtroffen wordt door de atavistische angst van niet genoeg propere onderbroeken mee te hebben. Al tijdens de aanloop werd dit geïllustreerd, met als hoogtepunt Johans plaspauze waar zelfs de beste volbloedprijsstier niet naar zou kunnen kijken zonder pijn in de prostaat te voelen, laat staan Willem. Kortom, iedereen zenuwen, maar Bart, Kim en Carl wellicht nog het meest. Bart, omdat hij nu eindelijk de luxe van het chaletbestaan heeft afgeschud, omdat hij dit jaar reisleider is en omdat de wat minder steile bergen rond Annecy op zijn lijf moeten geschreven zijn. Het is nu of nooit voor Poulidor, na zijn vier opeenvolgende tweede plaatsen in de vorige zomerwedstrijden. Kim, omdat hij de status van te-wispelturig-om-de-top-te-halen eindelijk wil afschudden. Had zijn evenbeeld Jalabert niet precies in deze streek zijn grootste tour-triomfen gevierd? En Carl, de oude krijger, omdat niemand meer rekening houdt met deze ex-tweevoudig winnaar die vorig jaar in de Pyreneeën zo meedogenloos aan de kant werd gezet.

De eigenlijke rit verliep zonder noemenswaardige incidenten maar leek reeds een natuurlijke rangorde op te leggen aan de hoofdrolspelers. Dit in een bijzonder bucolisch kader met een woest slingerend wegdek door duistere bossen en mistige dalen, waar rondborstige nimfen met schaapachtige herdertjes dolden, en ogen in en uit de kassen rolden. In de voorste regionen zag Beta Boy Willem zich direct tegen een rij van achterwerken aankijken, terwijl onder het gebeuk van eerst Carl en dan Johan, het eerste slachtoffer viel in de gedaante van Bart, kort daarna gevolgd door Johan. Kim en Carl solden eerst nog even met elkaar zoals Ben Hur en Massala in volle homo-erotische stijl, waarbij Carl uiteindelijk boven kwam te liggen. Carl dus eerste, Kim tweede. Bart vond aansluiting bij Johan en kwam al spurtend nog als derde boven na een prachtig staaltje toneelspelen. Willem werd vijfde. Wat later kwam Pieter mooi bovendrijven. Hij had gehoopt op een rustige Tour maar zag zich opgejaagd worden door de veelbelovende koersfiets-debutant Nico. Deze laatste was vast van plan zich niet meer zoals vorig jaar in de luren te laten leggen, maar hij werd na een super-tactische race met verschillende slinkse tempoversnellingen toch nog zo verrast door de onvermijdelijke demarrage dat hij vergat te schakelen en naar adem happend achterbleef. Intussen reed Pia authoritair in haar eigen klassement van start tot finish onbetwist aan de leiding, en streed de door een ontstoken achillespees gekwelde Pascal moedig verder tot ook hij de steeds donker wordende onweerswolken mocht begroeten op de top.

2. Tweede rit: Vesonne - Col de la Forclaz - Col de Bluffy (19,5 km)
Gem. 8 % (F) - Max. 12,8% (F)
Profiel: klik hier (F)

Met start in Vesonne (op een tiental km van de camping) vandaag een korte rit met twee nijdige cols. De Forclaz is een bekende uit de tour. Hier reed Jalabert in 1997 in een rotvaart als eerste naar boven. De Forclaz is 8 km aan gemiddeld 8 procent, maar wel met heelder kilometers van boven de tien percent. Een aartslastige col precies door zijn onregelmatigheid. Boven heb je het mooiste panorama van de hele regio. Volgt een afdaling van 8 km en vervolgens de Bluffy, een soort van Ardense col die een tweetal kilometer lang is. Na een perfecte multimediale briefing op de voorgaande avond, kan en mag op deze etappe niemand verloren rijden, met uitzondering mischien van Johan en Carl: de eerste omdat die het nu simpelweg nooit zal leren, de tweede omdat die om zijn onverwachte ritoverwinning van de vorige dag te vieren, die avond het drankequivalent van een Ierse wake had binnengekapt.

De Forclaz viel bij velen, ook bij hen die hem met de wagen hadden verkend, flink tegen met zijn steile stukken afgewisseld met monsterlijk steile stukken. Na een eerste demarrage van Willem en Pieter stak Bart het vuur aan de lont maar opnieuw moest hij er in de kopgroep als eerste af. Onder het moordende tempo van "Demolition Man" Kim bezweek even later ook Johan, zodat Kim weerom de maat moest nemen van Carl (kwatongen beweren 12 cm in geprikkelde toestand), deze keer met meer succes dankzij de afdaling naar Bluffy die in de rit vervat zat. Nodeloos te zeggen dat dit een makkie was voor hem, aangezien het een publiek geheim is dat afdalingen Carl meer schrik aanjagen dan het vooruitzicht een avond in een hermetisch verzegelde ruimte door te brengen met Willem, de Verluchte Despoot van Chalet Pétard. Kim dus eerste in deze rit, en een gelijkstand aan de top van het algemeen klassement!

Dankzij een knappe remonte en een zoals steeds roekeloze afdaling werd Bart opnieuw derde, en de blijkbaar-op-natuurlijke-wijze-beta-blokkers-aanmakende Johan vierde. Willem had zich ondertussen al wat laten uitzakken en overschouwde de achterste gelederen. Hij raakte daarbij onder de indruk van Stijn, die zich ontpopte tot dé revelatie van de Tour door als een volleerde berggeit omhoog te fietsen zonder daarbij ook maar één keer "klodderhond" te roepen. Willem moest zich nog reppen om vijfde te worden, want naast Stijn kwam ook Nico, die met een knappe krachtinspanning had aangeklampt op de steilste stukken en vervolgens op een vlakker stuk ijzersterk van Pieter wegdemarreerde, opzetten. In de afdaling nestelde Stijn, die na 15 kilogram te zijn afgevallen wel gezwind naar boven gaat maar bergaf dan weer een stuk minder snelheid maakt, zich tussen Nico en Pieter in, tot grote ontreddering van Pieter die allerlei deja vu's kreeg van de Giro di Tubo 2003. In elk geval, de hevigste strijd van deze TdF speelde zich niet alleen voor de eerste maar nu ook duidelijk voor de zesde plaats af...

3. Derde rit: Annecy - Crêt de Châtillon N (17,4 km)
Gem. 6,9 % - Max. 10,5 %
Profiel: klik hier

De koninginnerit is de gevreesde en 'geheel ten onrechte nog niet legendarische' noordelijke beklimming van de Crêt de Châtillon. Ze is nog het meest bekend uit de Tour de France 1998, toen de tourrenners na een anti-dopingactie uit protest in een wandelgangetje naar boven reden, of durfden ze eigenlijk geen strijd te leveren op deze keiharde steenpuist? Het is een lange, slopende klim die in de laatste 9 kilometer steeds rond de 9% schommelt.

De Crêt zou alle verwachtingen inlossen en meer. Na de geneutraliseerde aanloop tot aan de start barstte de wedstrijd direct los met een demarrage van Willem, waarbij het peloton de benen stilhield in afwachting van het zwaardere tweede gedeelte. Bij aanvang van het echte werk zag Willem, die ondanks zijn carte blanche een eerlijk gezegd nogal matige voorsprong bij elkaar had gezwalpt, plotseling de andere renners als een roedel ziedende lemmings voorbij knallen met aan het hoofd opperknaagdier Carl. Iets voorbij Willem gaf Johan er de brui aan, die rustig bleef wachten op Willems Anschluss. Dit olijke duo vond er vervolgens niet beter op dan zich langs de kant van de weg te verstoppen in afwachting van Pieter en Nico, de protagonisten in de heroïsche broederstrijd om de zesde plaats. Een strijd die allengs de allure aannam van een Grieks drama, waarbij door Willem en Johan nu dus ook in het koor werd voorzien. Als volleerde saters treiterden ze de verbeten aan elkaar vastgeklonken Pieter en Nico hogerop, waarbij hun bokkenpoten af en toe een helpende hand toestaken om daarna staalhard effe langszij te komen met de vraag of er dan misschien straks echt gefietst kon worden.

Op de achtergrond vochten Pia en Pascal inmiddels een kamp uit met het eigen lichaam, die in het geval van Pascal overtuigend door zijn achilleshiel werd gewonnen. Vooraan moest opnieuw Bart de rol lossen waardoor de twee koele minnaars Kim & Carl zich weer met elkaar opgescheept zagen. Dit keer werd hun lenige liefdesspel door Carl in zijn voordeel beslecht. Met enkele volgehouden tempoversnellingen in de laatste kilometers gaf hij Kim de genadeslag. Een mooie overwinning van de koene Mortselaar, die met zijn ijzersterke prestatie hier een zware coup de morale uitdeelde. De contouren van zijn derde eindzege begonnen zich dan ook duidelijk af te tekenen daar bovenop de Crêt de Châtillon, in de radeloze blikken van Kim en Bart meenden wij zaken te lezen als 'zal het dan nooit lukken', 'ik ben niet voor het alfa-mannetjes-schap geboren' en 'had ik maar een chalet gehuurd'.

Na het binnenkomen van de inmiddels voor de hand liggende top-5 was het vervolgens bang afwachten wat de tweestrijd tussen de inmiddels tot op de draad moegestreden would-be-prof en dakwerker zou opleveren. Op 1.5 km van de top had Pieter nog een ultieme versnelling geplaatst die bij Nico letterlijk het voorwiel in afgrijzen deed steigeren, maar kon Pieter die bovenmenselijke inspanning volhouden, nadat Nico had gezien dat hij stilviel en alsdus terug begon te naderen? Het talrijke publiek keek vol spanning uit naar de aankomst van deze twee... Gelukkig werden de ogen van de kinderen echter net op tijd afgewend want de eindspurt waarmee Pieter de feitelijke ritoverwinning binnenhaalde, situeerde zich in de orde van mensonterende roofbouw waarmee hij nog maar eens zoveel jaar van zijn leven heeft vergooid, hoewel de inspanning nodig bleek te zijn want nog voor het levenloze en uitgeperste lichaam van Pieter neerzeeg en een belachelijk wolkje stof veroorzaakte, kwam aldaar reeds de rondbuikige Boeddha van de Fiets boven, zijn blozende wangetjes blootlachend en de kraaloogjes speurend naar het eerste pintje.

4. Vierde rit: Col de Leschaux- Crêt de Châtillon Z (tijdrit, 12,8 km) (+KBE)
Gem. 6,8% - Max. 12%
Profiel: klik hier

De slotrit was naar goede gewoonte een tijdrit, kwestie van de verzamelde fans een goede blik te gunnen op het individuele lijden van hun helden en heldinnen. Ze speelde zich af op de zuidkant van de Crêt de Châtillon, die een stuk gebruiksvriendelijker is dan de noordkant, maar toch voldoende in petto heeft voor een stomend gevecht. Het werd een rit om snel te vergeten, zeker niet uit onvrede met het niveau van de prestaties maar wel omwille van de collectieve kater die in het peloton rondwaarde, zij het bij de een wat meer dan bij de ander.

De uitslag was de logica zelve hoewel de volgende zaken wel het vermelden waard zijn:
1. De helft van het peloton werd belaagd door een Franse Spanjaard (of omgekeerd, whatever), die lustig bleef verderbabbelen ongeacht de omgeving, de hellingsgraad of de lege blik bij de PT'ers.
2. De belangrijkste uitslag was die van de kuitenkeuring, deskundig uitgevoerd door Inge met als klassement:
* Carl: beste tonus
* Willem: meest forse kuiten
* Johan: meest fijnzinnige kuiten
* De rest: klootjesvolk, niks specifieks te melden...
3. Opnieuw zagen we een buitenaardse Stijn. Watch out earthlings, he does not come in peace!
4. De opvolging is verzekerd. Aaron legde in een hellevaart de volledige afstand af en Juna beet zich succesvol vast in het laatste gedeelte. Er is nu al sprake van de Platte Tube aan de jeugd over te dragen en een seniorenafdeling "De Verduurden Tube" op te richten, zeker gezien de prachtprestatie van 'kleine' Pieter, de oudste telg van de familie S., die ondanks een vervloekte voornaam, toch op imponerende wijze omhoog reed tot aan de camping.

5. Killer Bonus Etappe

En jawel, voor het eerst in de geschiedenis van onze zomerronden zou een killer bonus uitkomst brengen over bepaalde betwiste plaatsen in het klassement. Tot afgrijzen van bedenker Pieter was uitgerekend hijzelf het slachtoffer van zijn sadistische uitvinding. Zelfs een derde overwinning op Nico in de tijdrit had daar niets aan kunnen veranderen. De tactische koers van stoorzender Stijn zat hier voor veel tussen. Die werd zelf ook tot een killer bonus gedwongen maar daar werd door een forfait van Pia niet veel woorden aan vuilgemaakt. Ook over de killer bonus tussen Nico en Pieter kunnen we kort zijn. Eigenlijk zouden we kunnen volstaan met volgende profetische woorden van Pieter op de web-pagina over de voorbereiding: "Grootste inzinking: ik denk dat ik een zware inzinking krijg als ik vanwege het nieuwe reglement de killer bonus zou moeten rijden en zij die er jaren over ge-emmerd hebben niet". En zo geschiedde. De killer bonus bestond uit anderhalve kilometer sprint omhoog naar de camping en Nico stoomde Mountainbike- en Revenge-gewijs in zulk waanzinnig tempo naar boven dat hij nog steeds aan het sprinten was toen zijn tegenstrever al lang uit het zicht was verdwenen.
En daarmee was de Tube de France III nu ook echt ten einde, en kon een herrezen Carl zijn plaats op het bovenste schavotje weer innemen. Het was een schone en leerrijke week geweest.

De Eindstand van de Tube de France III

Het klassement hangt af van de plaats die de deelnemer behaalt in elke rit. De eerste in de rituitslag krijgt als aantal punten het getal van het totaal aantal renners van de Tube de France. De tweede een punt minder etc. De deelnemers hoeven niet aan elke rit deel te nemen. Bij niet-deelname aan of niet-uitrijden van een rit krijgt men 0 punten voor die dag. De Killer Bonus Etappe is facultatief en levert de winnaar 2 punten op. Wanneer twee renners op minder dan 2 punten van elkaar staan in de voorlopige eindklassering, zijn zij verplicht de KBE te rijden, anders verliezen zij alle tot dan toe verzamelde punten. De eindoverwinnaar is degene met het hoogst aantal punten. Er zijn geen nevenklassementen.