Vietnam 2003

Ooit heeft een vers in te zweren lid van de Platte Tube zijn motivatie ter toetreding van dit (toendertijd) selecte clubje omschreven als "het streven naar de maatschappelijke concretisering van het fietswiel van Duchamps". Nodeloos te zeggen dat deze persoon zelf niet wist wat hij eigenlijk bedoelde, naar aloude persoonlijke gewoonte.

Het was daarom uiterst pijnlijk dat jaren later deze Platte Tuber moest erkennen dat zijn motivatie geldig en gerealiseerd bleek te zijn tijdens zijn fietstochtje in Vietnam. Een beknopte bewijsvoering vindt U alhier. Voor een ampele verslaggeving raden wij U aan persoonlijk met dit heerschap contact te nemen, liefst vergezeld van een goede fles whiskey en een portie noedels.

"Het streven naar":
- Er is behoorlijk gestreefd tijdens dde tochtjes van auteur dezes: naar water, naar voedsel, naar het bereiken van de volgende kilometer, naar het ontwijken van voorbij-jagende vrachtwagen en bussen op Highway 1 tijdens de ongeplande en dus redelijk verrassende oversteek van de Hai Van Pass, naar het vinden van degelijke accommodatie, naar het beschermen van have en goed vastgebonden op de fiets en naar het vinden van een nieuw hoofddeksel na het wegvliegen (oh ironie !) van een origineel Sabenapetje op een bijzonder zonnige en warme dag.
- We wensen niet op de ontleding van oonze motivatie vooruit te lopen maar willen wel, getrouw aan de kunstfilosofie van Dhr. Duchamps en lotgenoten, te signaleren dat het verschil tussen "streven" en "sterven" enkel de surplace van welgeteld 1 letter bedraagt. Got the picture?

"De maatschappelijke concretisering":
- Onderweg in Vietnam komt men wel deggelijk met de volledige maatschappij in aanraking. Zo wordt een fiets bijna gestolen door de plaatselijke bende, hoewel gezegd moet worden dat ze naast sympathiek ook weinig intelligent genoemd kunnen worden.
- Mensen van allerlei slag komen naastt je rijden (zij op de motor of in de wagen natuurlijk) en wensen een praatje te maken, in het Vietnamees helaas, waarin mijn spitante replieken weinig respons vonden.
- Kinderen roepen tot in den treure Heello en "Where you from?". In elke zichzelf respecterende reisgids wordt beweerd dat men dit doet om het Engels te oefenen, hoewel na x aantal kilometers en een kwadratisch aantal "hello's" het idee in mijn hoofd begon te rijpen dat men dit enkel doet om gekke westerlingen mentaal uit te putten.
- Onderweg eet en men drinkt men de pllaatselijke kost, die gelukkig eenvoudig en lekker is. Wegrestaurantjes zijn legio, net als variaties in prijzen. Deze rangeren van spot- naar supergoedkoop afhankelijk van het humeur van de keukenprinses.

"Van":
Veel voorkomende meisjesnaam in Vietnam wat veelvuldig hilariteit veroorzaakte bij het opgeven van mijn familienaam.

"Het fietswiel van Duchamps":
- Een nieuwe mountainbike van Vietnameese makelij kost bitter weinig ($ 28.00), de prijs-kwaliteitverhouding is navenant correct, en een surrealist als Magritte zou trots zijn op de verwezenlijkingen van de Vietnamese fietsfabrikanten:
- Versnellingen maken meer lawaai dan de bel die er overigens niet is.
- Een ketting dient met de hand verleggd te worden, zeker op momenten waar stilstaan niet aangewezen is.
- Pedalen leiden een eigen leven en heebben de tendens om elke vorm van kadans in de kiem te smoren door spontaan al slingeren een tango te plegen.
- Pedalen dienen af en toe terug op huun plaats geschopt te worden.
- Enkel de linkerremmen werken, wat niiet verwonderlijk kan zijn in de Socialistische Republiek Vietnam. Dit "werken" mag trouwens ook volgens hetzelfde socialistische discours en waardenpatroon bekeken worden.
- Enkel het zadel is kapitalistisch geeinspireerd: veel te breed.
- Attributen als spatborden, drankbidoons, snelbinders en stapikkels zijn verfrissend nutteloos en onbetrouwbaar.

Om bij wijze van slot te bewijzen waarom deze reis in het kader van de filosofie van de Platte Tube en mijn persoonlijke motivatie zo een succes was, kan ik enkel het volgende meegeven: Op verschillende momenten werd ik vies bekeken omdat ik verdacht werd van het volgende te zijn:
a) weer zo een decadente Westerse gek die kilometers maalt uit plezier terwijl de Vietnamezen weliswaar zelf veel de fiets gebruiken maar dan enkel om van de bakker naar de beenhouwer te gaan, en dan nog enkel indien die in dezelfde straat gevestigd zijn (wat gezien de grootte van de dorpen meestal geen probleem is)
b) Een Amerikaan annex health freak die zijn eigen fiets heeft overgebracht en een camionette vol catering achter zich aan rijden heeft.
Op punt a) moet ik wellicht schuldig pleiten maar van zodra dat men zag dat ik een Vietnamese fiets gebruikte en dat er een rugzak op vastgebonden zat met een rafelig stuk touw, sloeg de stemming direct om in mijn voordeel, licht geholpen door mijn uitdelen van sigaretten onder het uiten van Vietnamese stopwoordjes waarvan ik hoop dat geen enkel "hoerenjong" of iets van die orde betekende.

Het lijdt geen twijfel dat, dankzij de fiets, ik het vriendelijkste en meest Platte Tube-achtige gezicht van Vietnam heb gezien. Cam on Marcel en xin chao!