รู้สึกจะปล่อยให้เศร้ามาหลายวันแล้ว มาอัพเดทซะหน่อยดีกว่า แล้ววันนี้ก็มีแฟนไดอารี่ท้วงติงมาว่าไม่ยอมอัพเดท คึ คึ แอบดีใจอยู่ลึก ๆ แต่เสียใจอยู่ลึก ๆ ทำไมต้องเป็นคนแก่ว้า จิ๊

ช่วงนี้ก็กลับดึกเป็นกิจวัตร ออกจากเอแบคสองทุ่ม บางทีก็สามทุ่ม ถึงบ้านก็สี่ห้าทุ่ม กลายเป็นเด็กกลับบ้านดึกไปแล้ว แต่ก็ดีน่ะดูเป็นเด็กกิจกรรมดี แต่ความจริงนุ่นก็กลับอย่างนี้ตั้งแต่อยู่เอซีซีแล้วน่ะ เพียงแต่ว่ามันจะไม่ถึ่เท่านี้ พี่ ๆ เขาก็คอยบอกว่าให้สู้ ๆ ช่วงนี้ก็เหนื่อยหน่อย พี่ป่านบอกเดี๋ยวพอบูมเสร็จจะเหงาเพราะไม่มีอะไรทำ มันก็จริงแฮะ ถ้าเรากลับอย่างนี้ทุกวันแล้วอีกหน่อยได้กลับเช้า เหง่าตาย

วันนี้เรามีเรียนตอนสิบเอ็ดโมงแล้วเลิกบ่ายโมงเลย เป็นวันที่ตารางดีที่สุด แล้วเรียนอยู่ตัวเดียวด้วย สบายไปเลย ตอนนี้วิชาที่กังวลอยู่ก็คือวิชา ฟิสิกส์ กับ คอม ตอนนี้คอมเรียนเขียน c++ เรียนแล้วก็งง ๆ แบบเขาจะให้เราเขียน structure ของโปรแกรม แต่แบบตั้งแต่ชั่วโมงแรกอ่ะ ใคร๊จะไปทำได้ ส่วนฟิสิกส์ก็ไม่มีพื้นฐานมา แต่วันนี้โชคดีพี่บอยเขาเปิด class ติวฟิสิกส์ให้ ก็รู้สึกรู้เรื่องขึ้นน่ะ ดีจัง พี่ ๆ น่ารักดี เราเคยถามพี่เขาว่าจะไปติวที่ไหนดี พี่เขาบอกคณะเราไม่ต้องเสียตังหรอก เดี๋ยวพี่เขาก็เปิด class สอน น่ารักเนอะ

พอตอนเย็นหกโมงครึ่งก็อยู่ดูสไลด์รับน้อง รวมรับน้องของพี่ ๆ ด้วย ฮาดี มีรูปพวกพี่วินัยตอนที่ยังเป็นพวกสันทนาการด้วย ฮามาก แล้วก็มีพี่เอี่ยว พี่นัท พี่เก่ง บรรยายรูป บางรูปไม่มีอะไรก็พูดให้ฮาได้ เก่งอะไรปานนั้น

เออ เมื่อวานวันเกิดมาสเตอร์ที่เอซีซีใช่ม้า พอเราเลิกบูมเสร็จก็ให้เพื่อนมารับ จะได้ไปกินด้วย เพื่อนมันนั่งรถเพื่อนอีกคนมาเพื่อที่จะไปเอารถที่ตึกร้าง (ตึกที่เพิ่งมีเด็กเอแบคโดดตึกน่ะ) ตอนแรกมันก็จะไม่ให้เราขึ้นไปเอารถด้วย แต่เราก็อยากเดินไปเป็นเพื่อนเพราะดูน่ากลัว น่ากลัวจริง ๆ น่ะ พอขึ้นไปปรากฎว่ารถมันแบตหมด แถมประตูฝั่งคนขับยังไม่ได้ล็อคอีกต่างหาก เสียวเลย ก็เลยเรียกรถเพื่อนให้ขึ้นมาเติมแบต ตอนแรกเราอยู่กับเพื่อนอีกคนก็รู้สึกหวั่น ๆ เหมือนกันแต่มันเป็นผู้ชายก็เลยยังอุ่นใจ แต่พอเพื่อนอีกสองคนมาเราหมดความกลัวเลยแฮะ เพราะเขากลัวกว่าเราอีก เหอ เหอ แล้วที่ขำอีกอย่างตลอดเวลาที่เร่งเครื่องรถ เติมแบต บีบแตร ไม่เห็นเงาหัวยามเลยน่ะ แต่พอขับลงมายามเดินมาเก็บตัง ให้มันได้อย่างนี้สิ

Ver 1

Ver 2