เมื่อวานได้คุยกับกิ๊ฟตอนกลางคืนหลายเรื่องมากไม่รู้สรรหาอะไรมาคุย ก็เริ่มคุยตั้งแต่เราอาบน้ำเสร็จ เราเริ่มอาบน้ำก็ตอนทองประกายแสดจบ เราอาบน้ำก็ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมง ก็ประมาณสี่ทุ่มได้ ก็คุยกับไอ้กิ๊ฟไปเรื่อย ๆ จนมันทักขึ้นมาว่าเฮ้ย กี่โมงแล้ว ก็หันไปดูนาฬิกาเที่ยงคืนแล้ว โห คุยนานมาก คุยแบบไม่รู้เรื่องรู้ราวเลย แถมคุยแบบติดพันอีกต่างหาก คือคนหนึ่งยังพูดไม่ทันจบฉันก็พร้อมมีเรื่องใหม่แทรกได้ทันที นาน ๆ จะได้คุยมันส์ ๆ แบบนี้ซักทีก็ดีเหมือนกัน

เรื่องหนึ่งที่คุยกับกิ๊ฟก็คือเราใช้เงินเก่ง อืม ส่วนมากเงินเราจะหมดไปกับการซื้อหนังสือน่ะ ส่วนเรื่องเสื้อผ้านี่ไม่ค่อยมี แต่เดี๋ยวนี้เริ่มเป็นสาวแล้ว อิฮั้นก็หันมาซื้อของแบบผู้หญิงบ้าง แต่ก็ยังไม่มากก็เริ่มประเดิมไปด้วยแค่รองเท้ากับกระเป๋าอย่างละหนึ่ง

แต่เวลาที่เราซื้อหนังสือนี่ถึงเราไม่ได้อ่านหรือว่าไม่ค่อยสนุกเราก็จะเฉย ๆ น่ะ แต่ถ้าเป็นเสื้อผ้า รองเท้า หรือกระเป๋า เนี่ย ถ้าซื้อมาไม่ถูกใจอย่างโดนรองเท้ากัดเนี่ย ก็จะรู้สึกเสียดายเงินมาก แบบโอ๊ยฉันไม่น่าซื้อมาเลย เปลืองจริง ๆ แต่กับหนังสือนี่ไม่เคยคิดเลย ซื้อมาก็อ่าน ๆ

หนังสือส่วนมากที่ซื้อก็จะเป็นพวกวรรณกรรมเยาวชน อย่างของโรอัลด์ ดาลห์ นี่จะชอบเป็นพิเศษ เพราะเขาเขียนได้สนุกดีส่วนมากเรื่องราวก็จะเป็นพวกแม่มด การผจญภัย เราจะชอบหนังสือที่มีเด็กเป็นตัวเดินเรื่องน่ะ สนุกดี หรือไม่ก็อย่างราโมนา นี่ก็สนุกเรื่องราวของสองพี่น้อง เรื่องนี่ก็จะเน้นไปที่ราโมนาน้องสาวคนเล็ก ซึ่งก็จะมีเรื่องมาป่วนพี่สาวที่แสนจะเจ้าระเบียบกับพ่อแม่สม่ำเสมอ เด็ก ๆ เราอ่านราโมนาแล้วก็สนุกดี แต่พอโตขึ้นมาอ่านอีกที โห ราโมนานี่เหมือนศรีวิตาเลย แบบอ่านไปเออเป็นฉันเจอเหตุการณ์อย่างนี้นุ่นก็คงทำเหมือนราโมนาเหมือนกัน

แล้วก็จะชอบบินแหลกของอีแร้งอ่านมาหลายเล่มแล้ว อีแร้งจะเขียนออกคาว ๆ หน่อย แต่แหมก็ชอบน่ะ ตลกดี บางทีอ่านไปก็ วู้ว แล้วก็นักเขียนอีกคนที่ชอบมากเป็นพิเศษก็เห็นจะเป็นพี่โน๊ต เชิญยิ้ม ไม่ใช่ โน๊ต อุดม แต้พาณิช ต่างหาก แต่รู้สึกมุขตะกี้จะแป้ก แหะ แหะ ที่ชอบอ่านเป็นพิเศษก็จะเป็นพวกไดอารี่ของเขา แต่จริง ๆ ก็อ่านทุกเล่มที่เขาเขียนแหล่ะ

แต่พวกที่ไม่ค่อยหยิบขึ้นมาอ่านก็คงเป็นของพวกนักเขียนอย่างปราบดา หยุ่น หรือของคมสัน เพราะอ่านแล้วไม่รู้เรื่องเลย ไม่ใช่ว่าพี่เขาเขียนไม่ดีหรอกน่ะ แต่เวลาเราอ่านแล้วมันรู้สึกเหมือนต้องปีนกระไดอ่าน แบบอ่านไปก็รู้สึกทรมานอ่านแล้วต้องพยายามทำความเข้าใจ โอ๊ยไม่ไหว ให้ไปอ่านขายหัวเราะยังดีกว่าอีก