คำที่พูดพอถึงบ้านวันนี้แล้วเจอพ่อแม่ ก็คือ "ป๊า ม๊า ขอบคุณน่ะที่ไม่ทิ้งนุ่น"

วันนี้นุ่นไปมีทติ้งไดอาริสท์มาล่ะ ที่สถานเด็กอ่อนพญาไท ตอนแรกก็คิดว่าจะไม่ไปเพราะคงไม่มีใครไปด้วย แต่ไป ๆ มา ๆ ก็ไปลากเกด กับโอ มาได้ ดีใจจัง แล้วก็ไม่ผิดหวังด้วยเพราะสนุกแล้วก็มีความสุขมาก ๆ

เริ่มด้วยการตื่นเจ็ดโมงเช้าจากนาฬิกาปลุกแล้วก็กดให้ไปปลุกเจ็ดโมงครึ่งแทน จากนั้นก็ไปบ้านเกด เพราะเราจะไปซื้อของที่ Big C ก่อนล่ะ ซื้อขนมไปให้น้อง ๆ แล้วก็นั่งรถเมล์กันมาที่สถานีสุรศักดิ์เพื่อนั่งรถไปสถานีพญาไท แต่ไหง ๆ ไป ๆ มา ๆ ไปลงจตุจักรได้ไงก็ไม่รู้ ก็เลยหาข้าวกิน แล้วก็เรียกแท๊กซี่มาสถานเด็กอ่อน แท๊กซี่ก็พาหลง แต่ดีน้า ที่นุ่นฉลาด ความจำเป็นเลิศ จำแผนที่ได้ราง ๆ ก็เลยพาสองชีวิตมาถึงสถานเด็กอ่อนได้

มาถึงก็เจอเหล่าไดอาริสท์เลย แต่มาถึงเร็วไปก็เลยนั่งรอ ดีจังเลยน้าระหว่างที่รอมีเกดไปด้วยก็เลยไม่เขินมาก แต่พี่ ๆ ก็ดีมาชวนคุย ทำให้เรารู้สึกไม่ค่อยอึดอัด ระหว่างที่รอก็ไม่เห็นเด็กออกมาวิ่งซักคนก็สงสัยว่า เขาเอาเด็กไปซ่อนที่ไหนกันเนี่ย คนเริ่มมากันครบก็แนะนำตัว แล้วก็ไปหาเด็ก ๆ กันเล้ย

เด็กน่ารักมากแต่ขอแอบกระซิบว่าเด็กบางคนก็น่ากลัวน่ะ แต่พอเราคิดว่าชีวิตเขาน่าสงสารน่ะเราก็เลยลบความคิดนั้นทิ้งไปซ่ะ แล้วก็เล่นกับเขา ป้อนขนมให้เขากิน เด็กที่นี่ก็น่ารักมาก ๆ เลย กอดป่ายปีนเราตลอด พอเราวางเขา เขาก็จะร้อง ทำให้เราวางเขาไม่ได้เลยอ่ะ ซึ่งด้วยเหตุนี้กางเกงของนุ่นก็เปียกตลอดเลยอ่ะ ขอบอก

ตอนแรกก็ไปเล่นกับเด็กอ่อนก่อน พอบ่ายสามบ่ายสี่ก็ลงมาข้างล่าง เจอเด็กกลุ่มที่โตหน่อย เด็กกลุ่มนี้จะเป็นกลุ่มที่พูดรู้เรื่องแล้ว แต่บางคนก็ยังไม่รู้เรื่อง แต่ที่นุ่นสังเกตก็คือเราถามอะไรเขาก็ไม่ยอมตอบ ขนาดถามแค่ชื่อยังไม่ยอมบอกเลยอ่ะ ถามว่าอาหารที่นี่อร่อยมั้ย เขาก็ดูงง ๆ ว่า อร่อยมันแปลว่าอะไร แต่เหตุการณ์ที่ต้องจำก็คือ มีเด็กคนหนึ่งเกาะเกดอย่างเหนียวแน่น แต่นุ่นจำไม่ได้แล้วว่าเกดมันทำอะไรน้องเขาก็เลยงอน เขาก็เลยบอกว่า จะฟ้องแม่ พี่คนเลี้ยงเขาก็เลยบอกว่า"แหม เอาใหญ่ เอาใหญ่ แม่มึงน่ะใคร" เฮ้ย ทำไมเขาพูดงี้น่ะ ขนาดต่อหน้าพวกเราน่ะเนี่ย

แต่ก็เอาเหอะ ตอนที่จะกลับน่ะกลับไม่ลงจริง ๆ ในสนามเด็กเล่นตอนนั้นก็เหลือแค่นุ่น เกด แล้วก็โอ พี่ ๆ เขาก็ยืนคุยกันอยู่หน้า..เขาเรียกว่าหน้าอะไรน่ะ หน้าบ้านแล้วกันน่ะ บ้านที่เขาให้เด็ก ๆ นอนน่ะ เข้าใจน่ะ เด็ก ๆ ก็เลยมารุมนุ่นเพราะเหลือนุ่นคนเดียว ทีนี้ฉันก็หัวหมุนเลย จะไปโอ๋ใครล่ะเนี่ย พอถึงเวลากลับจริง ๆ โอ๊ย ไม่อยากเดินเลยอ่ะ น้องเขาร้องไห้แล้วก็จะตามเราไปด้วย โอ๊ย ทำใจลำบากจริง ๆ ตอนนั้นน่ะ แต่หน้าเขาตอนมองพวกเราจะจากไปเนี่ย ทำใจลำบากเหลือเกินอ่ะ หน้าเศร้ามาก ๆๆๆๆๆๆๆๆ แต่ก็แปลกน่ะ พอพี่เขาเรียกน้องก็หยุดแล้วก็หันกลับไปเล่นต่อเลย ขนาดเด็กที่ว่าติดเกดมาก ๆ แล้วยังยอมหยุดเลยอ่ะ แสดงว่าเธอมีอิทธิพลมากน่ะเนี่ย

ไดอารี่วันนี้ไม่มีอะไรซึ้ง ๆ หรอกค่ะ เพราะนุ่นก็คิดว่าทุกคนก็น่าจะเดาบรรยากาศในวันนี้ออก แต่ที่นุ่นอยากจะฝากบอกทุกคนก็คือ รักษาสิ่งที่เรามีให้ดีที่สุด อย่าปล่อยให้มันหลุดลอยไป เค้าอาจจะไม่มีค่าสำหรับเรา แต่เรามีค่ากับเขามากกว่าที่เราคิดเอาไว้