วันนี้ตื่นด้วยอารมณ์ตื่นเต้นเพราะเราจะเดินทางไปรับน้องกับมหาลัย เฟรชชี่ เฟรชชี่

ไปถึงตอนเช้าที่เอแบคประมาณเจ็ดโมงกว่าก็ไปนั่งรอพี่ ๆ เขาเช็กชื่อแล้วก็ฟังระเบียบการต่าง ๆ เสร็จแล้วก็เดินทางไปขึ้นรถ ตอนนี้ก็เริ่มเจอเพื่อน ๆ แล้วล่ะ เจอผู้หญิงคนหนึ่งน่ารักดี ชื่อหนิง เราก็คิดในใจท่าทางคนนี้นิสัยดี จะต้องเอาเป็นเพื่อนสนิทให้ได้ เพราะไอ้กิ๊ฟมันสอนเราไว้ว่าถ้าเราไปเจอเพื่อนใหม่แล้วคุยกันถูกคอ ให้เกาะไว้เลยน่ะ เพราะไม่งั้นเขาจะไปเป็นเพื่อนสนิทของคนอื่นแล้วจะมาเสียใจทีหลัง ซึ่งอิฉันก็จำแม่นเลย

ตอนนั่งรถไปกัน อ้อ ลืมบอกไปเลยเราจะไปที่จังหวัดสระบุรี อ.มวกเหล็ก ชื่อค่ายชัยปิติล่ะ ตอนที่นั่งรถไปน่ะค่ะ ก็สนุกมากพี่ ๆ สรรหาเพลงจากไหนก็ไม่รู้มาให้ร้องตลอดมันส์ดี แถมท่าเต้นก็สุดยอดแบบหลับไม่ลงเลยอ่ะ หัวเราะไปตลอดทาง

พอไปถึงค่ายพี่ ๆ เขาก็ให้พวกเราเข้าแถวเพื่อเดินเข้าค่ายกัน เราก็งงเหมือนกันน่ะว่าทำไมไม่ให้รถเข้าไปจอดในค่ายว่ะ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ก็คิดว่าอาจจะมีเกมส์ให้เล่นหรือเดินทางไกล อะไรอย่างนี้ พอไปถึง

บัดนั้นเองก็มีชายฉกรรจ์เกือบสิบคนใส่แว่นดำแต่งตัวเหมือนเด็กเทคโน มาตะโกนใส่พวกพี่ ๆ ของเรา ซวยเลยกู เอแบคมีพี่ว้ากด้วยอ่ะ เรานี่งงไปเลยใครจะไปนึกถึงมหาลัยหรู ๆ แบบเอแบคมีพี่ว้ากอ่ะ โห งงโคตร พวกพี่ว้ากเขาก็เรียกพวกพี่ปีสองซึ่งเป็นคนรับหน้าที่ดูแลพวกเราโดยตรงออกไปทำโทษแล้วก็บอกว่าที่ทำโทษเพราะช้าอะไรอย่างนี้ ผู้ชายก็ให้วิดพื้นส่วนผู้หญิงเขาก็ให้ลุกนั่ง แล้วพอเริ่มช้าเขาก็สั่งหมอบทุกคนต้องลงไปนอนกับพื้นเลยอ่ะ

พวกเรายังนั่งอยู่ใต้ร่มไม้ก็หัวเราะกันแล้วก็บอกว่าดูพี่ดิ ทำโทษรุ่นพี่ขู่พวกเรา ก็หัวเราะกันไปมา แล้วพอพี่ว้าก อ้อ ที่คณะนุ่นเขาเรียกพี่วินัย งั้นต่อไปนุ่นจะเรียกพี่วินัยน่ะ พี่วินัยเขาก็ถามพวกรุ่นพี่ของเราว่าถ้าดูแลพวกเราไม่ได้จะให้เขาดูแลแทนได้มั้ย พวกพี่ ๆ เขาก็ตอบว่าได้กัน แต่มีพี่คนหนึ่งใครไม่รู้อ่ะ บอกว่าไม่ โห ฉากนี้ซึ้ง แต่แล้วพี่วินัยเหล่านั้นก็เข้ามาดูแลพวกเราจนได้ เราก็โดนเหมือนที่รุ่นพี่เหล่านั้นโดนเลยอ่ะ ผู้ชายก็วิดพื้นผู้หญิงก็ลุกนั่ง แต่ถ้าถามว่าทำโทษเรื่องอะไรก็จำไม่ได้แล้วแบบเรื่องมันก็เรื่องทั่วไป ระหว่างที่ทำโทษกันไปมาก็มีคนล้มเรื่อย ๆ เป็นลมบ้าง บาดเจ็บบ้างนุ่นก็คิดในใจกะเอาตายเลยเหรอเนี่ย แต่ตอนนั้นนุ่นก็ยังไหวอยู่น่ะ แบบเออเอาสิว่ะ ตายก็ตายกันไปข้าง แล้วก็ทำไปเรื่อย ๆ แรก ๆ ที่โดนทำโทษน่ะ พอพี่เขาสั่งอะไรก็จะช้าอย่างให้ลุกให้นั่งให้ทำท่าเตรียมวิดพื้น ก็จะไม่พร้อมกัน หลัง ๆ น่ะเริ่มรู้คิว พร้อมกันเด๊ะ พี่เขาสั่งลุกยืนหรือนั่งทีน่ะ โห พรึ่บพรั่บ พร้อมกันเด๊ะ

ก็มีบางคนเขาไปพักน่ะแต่วันนั้นนุ่นไม่ได้พักเลยก็ชื่นชมตัวเองเหมือนกันน่ะเนี่ย พอพี่เขาให้ไหว้เจ้าที่เสร็จก็เป็นอันหมดหน้าที่ของพี่วินัยสำหรับวันนี้ โอย แทบขาดใจ พวกพี่เทก(หรือพี่ปีสองนั่นแหล่ะ) เขาก็เข้ามารับแล้วก็พาไปดื่มน้ำอะไรทำนองนี้แล้วก็เริ่มขนย้ายของเข้าที่พักกัน ที่สยองที่สุดก็คือทางที่จะเดินไปที่พักของเราต้องผ่านบ้านพักของพี่วินัยอ่ะ เราเนี้ยไม่กล้ามองเลย เดี๋ยวโดนลูกหลง ก็ไปอาบน้ำอ้อแล้วก็ไปฝึกร้องเพลงคณะด้วย พวกพี่วินัยเขาให้เราร้องเพลงคณะให้ได้ โชคดีมีพี่โอ้ก มาช่วยฝึกร้องให้ ขอบคุณค่า ก็นั่งร้องกันมีคนมาร่วมร้องเต็มเลย เสร็จก็ไปอาบน้ำกินข้าว กินข้าวไม่ค่อยลงเลยอ่ะ แบบจุก ๆ เลยกินไปได้นิดเดียว เออแต่ดีน่ะพี่เขาก่อนกินก็ให้เราสวดขอบคุณชาวนา แล้วก็ป้อนคนซ้าย ป้อนคนขวา คนหน้า คนหลัง แล้วก็ป้อนรุ่นพี่ อยากป้อนใครก็ป้อนเลย นี่ทุกมื้อเขาให้ทำอย่างนี้ น่ารักดีเนอะ

พอช่วงกลางคืนก็มีให้ผจญภัยหรือที่เราเรียกว่า Advanture เดินกันตอนกลางคืน มีเทียนให้สองเล่ม เออลืมเล่าไปว่าที่นี่เขาให้แบ่งเป็นบ้าน ๆ มีทั้งหมดหกบ้าน นุ่นอยู่บ้านสามล่ะ ก็เดินกันไปเรื่อย ๆ พอเจอฐานก็ต้องแก้ปัญหาของฐานนั้นให้ได้แล้วจะได้ RC บางด่านก็ให้เราไปหา RC ในเขาวงกต(กระดาษหนังสือพิมพ์มัดเชือก) แล้วก็อะไรเยอะแยะ นี่ก็ข้ามไปล่ะกันน่ะค่ะ เพราะรู้สึกว่ามันยาวมากยังมีอีกตั้งสองวัน

สรุปก็คือบ้านนุ่นโดนด่าเละเลย ทั้งเรื่องความไม่สามัคคี การไม่วางแผนอะไรล่วงหน้า ผู้ชายไม่ดูแลผู้หญิง เพื่อนหายไปไม่รู้เรื่อง(รุ่นพี่เป็นคนดึงไป) นุ่นก็โคตรจะกดดันเลย ตั้งแต่ตอนบ่ายแล้ว ตอนบ่ายก็มีร้องไห้เหมือนกันเพราะพี่วินัยเขาจะว่าเราแบบแรง ๆ มาเจออันนี้อีกโห สุดทน ความจริงพี่เขาก็ว่าบ้านอื่นด้วยน่ะ แต่บ้านนุ่นโดนหนักที่สุด

ทีนี้พี่เขาเห็นบ้านสามเครียดกันมากก็เลยเรียกเรามาคุยหลังจากที่เขาปล่อยให้ไปนอน เขาก็ให้เราออกไปพูดว่าใครมีอะไรจะพูดพูดได้เลย นุ่นก็เลยยกมือแต่พอจะพูดก็พูดไม่ออกน้ำตามันไหลเลยอ่ะ ก็เลยเดินหนีเข้าห้องน้ำก็มีพี่เขาเดินตามแล้วให้ไปคุยกัน นุ่นก็เลยบอกว่าที่ไม่ได้หาเพื่อนน่ะเพราะรู้ว่าพี่ดึงไปก็เลยไม่หาทั้ง ๆ ที่ตอนแรกเราก็หากันอยู่แล้วมีเพื่อนบ้านอื่นบอกว่า เพื่อนเขาถูกรุ่นพี่ดึงตัวไปก็เลยเลิกหา

นุ่นก็รู้สึกว่าตัวเองบ้าเปล่าว่ะเรื่องแค่นี้ต้องร้องไห้ แล้วดันมาร้องต่อหน้าคนเยอะ ๆ แถมเป็นรุ่นพี่ใหม่ด้วย แต่ไม่รู้สินุ่นรู้สึกว่าเรื่องเพื่อนสำคัญกับนุ่นมาก ใครมาบอกว่านุ่นไม่ห่วงเพื่อนนี่มันจี๊ดเลยน่ะเนี่ย จากนั้นพี่เขาก็ปล่อยให้พวกเราไปนอน ก่อนนอนยังไปแอบร้องไห้อีกด้วยอ่ะ จะว่าไปนี่ก็เป็นครั้งแรกที่มาเที่ยวแล้วอยากกลับบ้านมากที่สุดอ่ะ ตอนกลางคืนนอน ๆ ก็หวั่นเหมือนกัน หวั่นว่าพวกรุ่นพี่วินัยเขาจะมาปลุกเราตอนกลางคืนหรือเปล่า นอนผวาทั้งคืนเลย เจอกันพรุ่งนี้ค่ะ