Bide min xilingîna xwe ya mestker û leza xwe ya nerm,
xwişîna xwe ya şevîn ya di Ewropaya ronkirî re dimeşe,
ey trêna şeng, û bide wê muzîka diltengker
ya di bersifkên te yên pîstzêrrîn ve dihurme
dema li pişt qerraseyên zîvîn yên giran yên deriyên maliştî
milyoner dinivin.
Bi nehwirîn li korîdorên te dilezînim,
meşa te ber bi Viyana û Budapeştê,
dengê xwe dikim nav koroya sedhezaran dengên te,
ey çengetrênê!
Yekem car pê hesîm, çend xweş e bijîm
di vagonên Trêna Lezgîn ya Bakur de, li navber
Wirballen û Pihlakovayê.
Em di nav mêrgan re dilezîn, li cihê li bin
komên darên gir yên dişibîn giran
pîstê mihan yê pîs û xav li şivanan bûn...
(Saet heştî spêdeyek payizê, û stranbêjek bedew,
ya çavbinefşî, li pişt dîwarê min distrî.)
Ey pencereyên mezin, yên tê re min dîtiye li paş dimînin Sîberya
û çiyayên Samnium,
Kastîlyaya bêqulî rût û deryaya Marmara li ber baranê!
Bidin min, ey Trêna Lezgîn ya Rojhilat û Raya Başûrê Brennerê,
bidin min xilingîna xwe ya xuloleyî xerîb
û çîzînên xwe yên çivîkane;
bidin min henaseya sivik û livên narîn yên lokomotîvên bilind û hilû,
yên lokomotîvên trêna lezgîn
yên bêzehmet çar vagonên tîpzêrrîn dikêşin
tenêtiya çiyayên Sirbistanê
û paşî di Bulgaristanê re ya ku tijî sorgul e...
Ax, bikevin nav helbestên min, deng û liv, û bibêjin
ka çi ye jiyana min ya nayê şirovekirin, jiyana zarokekî
yê naxwaze ti bizane
lê tenê her û her tiştên nediyar xeyal bike.
