<< back to home

Tagos sa dibdib ang kalabog ng tambol. Maingay at nagkakagulo sa entablado. Habang lumalalim ang gabi sa UP Fair, dumarami ang tao sa paligid ko.

Ilang tao ang nakausap ko sa gabing iyon. Sari-sari at madalas katakot-takot ang mga porma nilang pinagpipyestahan ng titig ng SSB. Itinanong ko sa mga punks, emo, at ilang rock stars kung ano ang masasabi nila sa kasalukuyang rock scene sa Pilipinas. Sari-sari ang kanilang sagot. Marahil, katulad ko, hindi rin nila nakikilala nang lubos ang bagong mukha ng Pinoy rock.

Ang Himig Natin
Unang narinig ng mga Pilipino ang rock sa radyo ng mga Amerikanong sundalo sa mga base militar noong 1950s. Nakahiligan ng mga Pilipino ang tugtugin nina Elvis Presley, Johnny Cash, at iba pa.

Uso noon ang lantad na pangongopya ng kultura. Hindi sumisikat ang mga artistang Pilipino kung walang kahalintulad na Amerikanong modelo. Kabilang sa unang Pinoy rock icons sina Victor Wood at Eddie Mesa na tinaguriang Tom Jones at Elvis Presley ng Pilipinas.

Taong 1960 sumibol ang ‘golden age’ ng Pinoy rock nang angkinin ng kabataang Pilipino ang hiram na kultura at musika upang sumalamin sa sariling karanasan, tulad ng simpleng pagsakay sa jeepney at pakikipagbunuan sa mga kinatatakutang guro. Ipinauso ng bandang Juan Dela Cruz at Sampaguita ang pagkanta sa wikang Filipino. Samantala, ‘Freaks’ ang tawag sa kabataang Pilipinong sumunod sa kanluraning kulturang hippie.

Ang bawat pagbabago sa kulturang rock ay tugon at madalas pagtatakwil sa kaayusan ng lipunan. Ang malaya at mapayapang pilosopiya ng hippie ‘flower power,’ halimbawa, ay reaksyon laban sa karahasan ng Vietnam War.

Noong 1972, nakagawian ng mga sundalo ang magpatigil ng mga jeepney at sapilitang gupitan ng buhok ang mga pasaherong long hair upang umangkop sa Bagong Lipunan. Sa represibong kondisyon ng Batas Militar umusbong ang bagong mukha at tunog ng Pinoy rock.

Napalitan ang iconic peace sign ng mga freaks ng tatlong letrang A na nakapaloob sa bilog—Against All Authority-- na naging simbolo ng punks. Sumalamin sa karahasan at kawalang katiyakan ng panahon ang radikal na mga porma. At dahil sapilitang pinatatahimik, natutong sumigaw ang kabataang Pilipino. Mulat sa mga isyung panlipunan ang mga kantang inilabas ng The Wuds, Philippine Violators, at iba pang bandang sumikat sa panahong ito.

“Magulong musika para sa magulong lipunan,” komento ng punk na si Alex na nakilala ko sa UP fair na lumaki sa panahong iyon.

Ang Inyong Awitin
1990s ang sumunod na pagbabago ng Pinoy rock sa pagpasok ng MTV Pilipinas at malalaking record label. Sa pagturing sa musika bilang negosyo sa halip na sining, kinamkam ng mga kumpanya ang palabang kamalayan ng kabataan, ginawang mas matimbang ang imahe ng mga banda, at naging radio-friendly ang mga kanta. Makikita ito sa popularidad ng mga bandang mistulang ‘boys next door’ tulad ng Eraserheads at Rivermaya, bagaman nagawa pa rin ng mga bandang ito na ipagsanib ang sining sa komersya. Nagpatuloy ito sa taong 2000, sa pagsikat ng ‘pogi rock’ na pinangunahan ng bandang Hale at Spongecola.

Sapagkat laging hinahanap ng kabataan ang kanilang tinig, direktang binabangga ng mga nagsulputang independent labels ang malalaking kumpanya. Dala ng murang teknolohiya, nabigyan ng pagkakataon ang karaniwang musikerong magpasya sa lalamanin ng kanilang mga kanta.

“It’s better now,” sambit ni Francis Reyes, gitarista ng beteranong bandang The Dawn, tungkol sa kasalukuyang mukha ng Pinoy rock. “The kids are doing their own thing. They do what they want. That’s what rock is supposed to be.”

Samu’t saring tugtugin ang lumalabas dahil sa indie scene. Lumalawak ang saklaw ng Pinoy rock sa pagdami ng mga bandang ska, blues, o reggae. Dahil din dito, muling naririnig ang mga progresibong tugtuging tumutuligsa sa kaayusan ng lipunan.

“What else can we sing about?” tanong ni Paolo Gonzales-Peralta, gitarista ng post-punk na bandang El Mercurio nang inusisa ko kung bakit may ‘OUST Gloria’ sa lyrics ng kanilang kanta. “Ano ba ang nakikita sa paligid?” sambit niya.

Sa Langit ng Pag-asa
Ngayon, muling ginagaya ng kabataang Pilipino ang usong musika sa Amerika.

Marami sa mga nakausap ko sa UP fair ang nagsabing emo sila. Mainit ngayon ang salitang ‘emo’ na galing sa genre na emotional hardcore. Tulad ng mga naunang freaks at punks, may sariling tunog at istilo ng pananamit ang mga mahilig sa emo.

Isa sa kanila si Paolo na aminadong emo ngunit kabilang sa ‘Punx ng Taguig.’ Tulad niya, makikitaan ang mga emo ng itim at masikip na t-shirt, hapit na pantalon, usong rubber shoes, at buhok na may bangs. Maingay at pasigaw ang mga kantang madalas ay tungkol sa sawing pag-ibig. Dalawa sa pinakasikat na bandang emo sa Pilipinas ang Typecast at Chicosci.

Pinuna ko ang kasuotan at piercing sa mukha ni Paolo, tinanong kung ganito rin ang itsura niya sa paaralan o bahay. Hindi raw. Sa paaralan, naka-uniporme siya at walang gel ang buhok. Sa bahay, bihis normal.

Sa ‘totoong buhay,’ normal na kabataan si Paolo. Mayroon siyang problema sa pera, eskwela, at pamilya. Ngunit nahahanap niya ang kakarampot na kalayaan sa piling ng barkada at musikang kinahihiligan niya. Sa labas ng kanyang pagiging emo, kabilang si Paolo sa napakaraming kabataang Pilipinong pinatatahimik ng lipunang ginagalawan niya. “’Pag concert lang (ako) ganito,” sabi niya.

Tulad ng naunang freaks at punks, pinipintasan ang mga emo dahil umano wala silang modo at magulo. Hindi sila umaayon sa batayan ng ‘normal’ sa lipunan at maraming hindi nakaiintindi sa musika nila.

Ang pagkakaiba ng emo sa mga naunang subkultura ay ang kanilang mistulang pagkalito at pagkaligaw. Sa paraan nila ng pananamit, maiisip na tulad ng mga punks, nais nilang banggain ang sistemang nagdidikta kung ano ang normal. Subalit tatak-American Boulevard ang mga t-shirt nilang may mukha ni Che Guevarra. Sa panahong nangangailangan ng mga kantang tumutugon sa kabuktutan ng lipunan, pinipili nila ang mga himig tungkol sa pansariling hinagpis tulad ng naunsyaming pag-ibig.

Pagkalito ang primaryang boses ng mga emo. Kahit malalaking kumpanya, nakikisali sa kanilang mosh pit, sa mga concert na itinalagang espasyo para sa malakihang pagkonsumo. Samakatuwid, nakakulong pa rin sila sa kaayusang tinatangka nilang banggain, sa pamamagitan ng balisang tinig.

Lumalalim ang gabi sa UP fair. Nang maglaon, iniwan ako ni Paolo para sa barkada niya at pumaloob sa gitna ng mosh pit habang tumutugtog ang paborito nilang banda. Sa presyo ng entrance ticket, nabili nila ang ilang oras ng kalayaan mula sa dikta ng mga magulang, guro, pulis, at estado. Pagsikat ng umaga, huhugasan ni Paolo ang gel sa buhok at magpapatangay sa bawat sumpong ng lipunan.# Philippine Collegian

<< back to home