Pîrejinek biçûk ya qirmiçî xwe bêhode bextiyar hest kir dema zarokek şirîn dît ku her kesî dixwest wê nazdar bike û dilê wê xweş bike; afirandiyek delal bû zarok, bi xwe jî hindî pîrejinikê nazik û mîna wê bêdidan û bêpirç.
Û pîrejinikê xwe nêzî zarokê kir daku lê bibişire û kêfa wê bîne.
Lê zaroka bizdayî bi destkirina pîrejinika qenc ya hişkbûyî perpitî û xanî bi qîjîna xwe dagirt.
Hingê pîrejinika çê vegerrî bêkesiya xwe ya herherî, wê li kuncikekî rondik barandin û ji xwe re got: - Ji me rebenên pîr boriye ew dem ku me dikarî kêfxweş bikin - eger ne ti yên dî - hema dilpakan; û em ditirsînin wan biçûkokan jî yên em dixwazin jê hez bikin!
