เมื่อยุคสมัยผ่านไปความเปลี่ยนแปลงก็เกิดขึ้น ความล้าสมัยกับความก้าวหน้าสองมุมมองที่แตกต่างกัน เมื่อโลกหมุนไปสัตว์ต่าง ๆ ก็ยังคงดำเนินชีวิตตามวิถีทางที่ธรรมชาติกำหนดมาให้พวกมัน แต่มีเพียงมนุษย์ที่ไม่ยอมหยุดนิ่ง ไม่เดินทางตามรอยที่ธรรมชาติกำหนดมาให้ มนุษย์พยายามที่จะฝืนกฎของธรรมชาติ ในหลาย ๆ ครั้งที่ประสบความสำเร็จ หลาย ๆ ครั้งที่พบกับความล้มเหลว แต่ความล้มเหลวหาได้ทำให้ความทะเยอทะยานของพวกมนุษย์ลดน้อยลงไปไม่ แต่กลับเหมือนเป็นการเพิ่มเชื้อไฟให้แก่กองเพลิง

เรื่องนี้อาจจะเกิดขึ้นในอนาคตอันใกล้ ไม่สิบางทีเรื่องนี้อาจเกิดขึ้นในตอนนี้ ขณะนี้ที่คุณกำลังอ่านเรื่องนี้อยู่ บางทีคุณอาจไม่รู้ว่าซักมุมหนึ่งของโลกกลม ๆ ใบนี้ มีพวกนักวิทยาศาสตร์หัวก้าวหน้ากำลังคิดค้น ทดลองอะไรบางอย่างอยู่

ดำเด็กชายอายุ 15 ปี เขาต้องย้ายไปเรียนอยู่ต่างจังหวัดห่างไกลพ่อแม่ตั้งแต่เขายังเล็ก โดยมีผู้ชายคนหนึ่งซึ่งดูเหมือนว่าจะเป็นคนคุมหอพักเป็นคนดูแลเขา ซึ่งเขามักจะเรียกผู้ชายคนนั้นว่า ดร. เขาเคยคิดสงสัยและถาม ดร. หลายครั้งเกี่ยวกับตัวพ่อแม่ของเขา ว่าพ่อแม่ของเขาอยู่ที่ไหน ทำอาชีพอะไร เพราะว่าเขาอยากให้มีพ่อแม่มาอยู่ใกล้กับเขา แต่เวลาที่ผ่านไปก็ทำให้ใจของเขาเริ่มแข็งกระด้างจนกระทั่งในตอนนี้เขารู้สึกไม่สนใจกับการที่เขาไม่มีพ่อ แม่มาอยู่ใกล้ ๆ เขาเคยได้เจอกับพ่อของเขาประมาณ 2 - 3 ครั้ง เมื่อตอนที่พ่อมาเยี่ยมแล้วพาเขาออกไปเที่ยว เพื่อนของพ่อเขา มักทักว่าเขาและพ่อหน้าตาคล้ายคลึงกันมาก ส่วนแม่นะเขาก็ยังไม่เคยจะได้เจอหน้าเลย

"กริ้ง ๆ" เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น ดำตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย บิดขี้เกียจ แล้วก็ลุกจากเตียง เดินไปล้างหน้ากินข้าวดังวันปกติที่ผ่าน ๆ มา

หลังจากที่ดำล้างหน้ากินข้าวเสร็จดำก็เดินทางไปโรงเรียนตามปกติเช่นเคย โรงเรียนที่ดำเรียนอยู่เป็นโรงเรียนที่จะว่าอยู่แถบบ้านนอกก็ว่าได้เพราะห่างไกลตัวเมืองอยู่ถึง 80 กม. ถึงแม้ว่าจะอยู่ห่างไกลตัวเมืองอยู่มากก็ตาม แต่โรงเรียนที่ดำไปเรียนก็เป็นโรงเรียนอย่างดี ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาเอางบประมาณในการสร้างโรงเรียนมาจากไหนทั้งที่โรงเรียนอยู่ออกจะแสนไกลจากตัวเมืองขนาดนี้

"ดำ เฮ้ยเป็นไงบ้างวะ ดูหน้าแกไม่ค่อยสดชื่นเลยนี่หว่า" เก่งหยอกล้อดำเล่น เก่งเพื่อนสนิทของดำซึ่งพักอาศัยอยู่หอพักของ ดร. เหมือนกับดำ

"เฮ้ย ไม่เป็นไรหรอกวะ เพียงแต่เมื่อคืนอ่านหนังสือหนักไปหน่อยเท่านั้นเอง เพราะว่าเรากังวลว่าจะอ่านหนังสือเตรียมสอบไม่ทัน" ดำตอบกลับไป แล้วทั้งดำและเก่งก็เดินไปยังโรงเรียน

โรงเรียนของดำเป็นโรงเรียนที่ค่อนข้างแปลก เพราะแม้จะอยู่ห่างไกลตัวเมือง แต่อุปกรณ์ที่ใช้ในการเรียนการสอนค่อนข้างจะทันสมัย อุปกรณ์อำนวยความสะดวกบางทียังจะดีกว่าบางโรงเรียนในตัวเมืองเสียอีก นักเรียนแต่ละคนก็เรียนเก่ง ๆ กันทั้งนั้น เคยมีการส่งนักเรียนไปแข่งขันปรากฏว่าได้ที่ 1 ของจังหวัด แต่ด้วยสาเหตุใดก็ไม่รู้ ที่ทำให้ไม่มีการส่งไปแข่งต่อในระดับประเทศ

"กริ้ง ๆ" เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้นทุกคนต่างเดินทางกลับที่พักของตน ซึ่งก็คือหอพักของดร. นั่นเอง

"เฮ้อ เบื่อจังเลยวะ วันนี้เรียนไม่ค่อยรู้เรื่องเลย อีกอย่างก็ไม่รู้จะเรียนไปทำไม จบมาก็ไม่เห็นจะได้ใช้ประโยชน์อะไรเลย เราว่าเสียเวลาเปล่า ๆ พวกที่จบมาก็เห็นออกมาเป็นพวกชาวนา ชาวสวนบ้างไม่เห็นจำเป็นต้องไปเรียนให้มากเลย" เก่งบ่นให้ดำฟัง

"แต่…เราคิดว่า เรานะอยากไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยวะ " ดำพูดขึ้น

"มหาวิทยาลัย? คืออะไรหรือวะ?" เก่งถามด้วยความสงสัย

"อ้อ เออ…เราลืมเล่าเรื่องนี้ให้นายฟัง คือว่าเราได้รับจดหมายจากที่แจ็คที่เขาแอบหนีออกไปจากหอเรานะ เขาแอบไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัย เขาเขียนมาบอกเราว่า ถ้าเราสามารถเรียนจบที่นั่นได้ เราจะมีงานทำที่ดีกว่านี้ ไม่ต้องมาเป็นชาวไร่ ชาวสวนอย่างนี้นะ" ดำอธิบายให้เก่งฟัง

"พี่แจ็ค หรือว่าเป็นคนที่ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตเมื่อปีที่แล้วเนี้ย" เก่งถาม

"เออ ใช่แล้ว แต่…." ดำพูดขึ้นอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็เงียบไป

"แต่ อะไรหรือวะพูดให้จบสิ" เก่งซักไซร้ให้ดำพูดต่อ

"อ้อ ไม่มีอะไรหรอก" ดำตอบ

ดำคิดอะไรบ้างอย่างอยู่ในใจซักครู่หนึ่งด้วยความกังวล แล้วจึงหันไปถามเก่ง

"เก่งเรื่องที่เราเล่าให้นายฟังเกี่ยวกับมหาวิทยาลัยนะ นายปิดเป็นความลับได้หรือเปล่า"

"ได้ ไม่มีปัญหาก็เราเพื่อนกันอยู่แล้วนี่ เราจะไม่ไปบอกใคร เราสัญญา" เก่งตอบรับด้วยความมั่นใจ

วันคืนผ่านไปดูเหมือนจะรวดเร็วมากจนกระทั่งวันหนึ่ง เรื่องเลวร้ายก็มาเยือนดำ

"ดำ ดำอยู่ไหน หรือเก่ง" ดร.ถามเก่ง

"เอออยู่ในห้องอ่านหนังสือครับ ดร." เก่งตอบพร้อมกับมองไปที่ใบหน้าของ ดร. ที่ดูเหมือนจะตื่น

เต้นจากเหตุการณ์อะไรบางอย่าง

ดร.ไม่รอช้ารีบเดินไปหาดำเพื่อแจ้งข่างบางอย่างแก่เขา

"ดำคือ ดร.มีข่าวร้ายมาบอกกับดำนะ คือ…." ดร.พูดแล้วหยุดไปซักครู่

"อะไรหรือครับมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือครับ" ดำถามด้วยความสงสัย

"คือ พ่อเธอที่อยู่ต่างจังหวัดประสบอุบัติเหตุนะ" ดร.บอกด้วยสีหน้าไม่ค่อยจะสู้ดีนัก แล้ว ดร.ก็พูดต่อไปว่า "คือ ดร.ว่า ดร.จะพาเธอไปเยี่ยมพ่อของเธอในคืนนี้ เธอเก็บของเตรียมเดินทางเลยนะ"

แล้ว ดร. ก็เดินจากไปเพื่อไปเตรียมรถที่จะใช้ในการเดินทาง

ดำไม่รอช้ารีบกลับไปที่ห้องเพื่อเก็บของ ในใจหนึ่งของเขาก็ดีใจที่จะได้เจอหน้าพ่อของเขาที่เขาไม่ค่อยจะได้เจอหน้าบ่อยนัก อีกใจหนึ่งก็เสียใจกับการที่พ่อของเขาประสบอุบัติเหตุ

"เฮ้ย ดำจะเก็บของทำไมวะ จะไปไหนของแกนะ" เก่งถามด้วยความงุนงง

"เออ คือพ่อเราประสบอุบัติเหตุนะ เรากับดร.จะเดินทางไปเยี่ยมท่านหน่อยนะ" ดำตอบแล้วก้มหน้าลงเก็บของเตรียมเดินทางต่อ

"ดำ.. ยังไงก็ขอให้โชคดีละกันนะ เดินทางโดยปลอดภัยละ เราคงคิดถึงนายวะ อีกอย่างถ้ากลับมาอย่าลืมซื้อของมาฝากด้วยละ อิจฉานายวะตั้งแต่เกิดมาเรายังไม่เคยได้ไปต่างจังหวัดเลย" เก่งพูด

"เฮ้ย นี่เราไปเยี่ยมพ่อเรา เราว่าไม่นานเราก็คงเดินทางกลับ อย่าคิดมากเลยนะ ส่วนเรื่องของฝาก เราจะซื้อมาฝากละกัน" ดำพูดเพื่อให้เก่งรู้สึกสบายใจขึ้น เพราะในหอพักแห่งนี้ เพื่อนของดำก็มีเพียงเก่ง และเพื่อนของเก่งก็มีเพียงดำเท่านั้น

เวลาแห่งการจากลาได้มาถึง เก่งเดินไปส่งดำที่รถเพื่อบอกลาเพื่อนที่จะเดินทางไปเยี่ยมพ่อ

"เฮ้อ ดำ เราคงคิดถึงนายมากวะตอนที่นายไม่อยู่ที่นี่ ขอให้โชคดีวะเพื่อน เรารักนายนะ" เก่งพูดพร้อมกับโบกมีลาเพื่อนที่นั่งรถจากไปไกลจนลิบตา

การเดินทางเข้าตัวเมืองนั้นค่อนข้างจะลำบาก เพราะถนนหนทางยังไม่ค่อยจะดีนัก แต่พอเริ่มเข้าถึงตัวเมืองถนนเริ่มจะดีขึ้นมาหน่อย ระหว่างการเดินทาง ดร.ก็ชวนดำคุยถึงเรื่องต่าง ๆ ซักพักหนึ่งดำก็รู้สึกเมารถ เพราะว่าดำไม่คุ้นเคยกับการเดินทางไกล ๆ แบบนี้ซักเท่าไหร่นัก

"ดร. ครับ คือผมเริ่มอยากอ้วกนะครับ ผมคิดว่าผมคงเมารถนะครับ" ดำถามดร.เพื่อให้หยุดรถ

"อ้อ ไม่มีปัญหา ลองดมยาดมนี่สิคงช่วยได้" ดร.พูดแล้วหยิบยาดมส่งให้ดำ

"ขอบคุณครับ ดร." ดำหยิบยาดมจากมือของดร.แล้วดมยาดมนั้น ซักพักดำก็รู้สึกง่วงนอนแล้วเคลิ้มหลับไปโดยไม่รู้ตัว

ดำตื่นมาอีกทีก็รู้สึกเหมือนว่าตนเองกำลังนอนอยู่บนเตียงที่ไหนซักแห่งหนึ่ง มีกลิ่นของน้ำยาฆ่าเชื้อคละคลุ้งไปหมด ตอนนี้มือข้างขวา และขาทั้งสองของดำรู้สึกว่าชามากจนขยับไม่ได้

"ดร. ครับ ดร." ดำเรียกหาดร.

"อ้าวตื่นแล้วเหรอดำ" ดร. ถาม

"ดร.ครับ ทำไมแขนและขาของผมถึงรู้สึกชาไปหมดก็ไม่รู้สิครับ" ดำถาม ดร.

"อ้อ ไม่เป็นไรเดี๋ยวก็คงหายเองแหละ" ดร.ตอบแล้วเดินผ่านม่านกั้นไปยังเตียงข้าง ๆ

"เป็นไงบ้างครับ สบายดีหรือยังครับ" ดร. ถามคนที่นอนอยู่เตียงข้าง ๆ ของดำ

ดำพยายามหันไปมองดูว่า ดร.คุยอยู่กับใคร แต่ว่าเนื่องจาก มีม่านกั้นระหว่างสองเตียงเขาจึงมองไม่เห็นว่าใครที่นอนอยู่เตียงข้าง ๆ ของเขา เขาทำได้เพียงแค่ฟังว่าสองคนนั้นพูดอะไรกันเท่านั้น

"เออ ก็ค่อนข้างจะดีขึ้นมากเลยละครับ ต้องขอบใจ ดร.จริง ๆ นะครับ ที่มาส่งทันเวลาพอดีเลย" คนที่นอนอยู่เตียงข้าง ๆ ตอบ เสียงนั้นเป็นเสียงผู้ชายที่คุ้นหูเหมือนกับว่าดำเคยได้ยินมาก่อน

"ผมบอกแล้วไงละครับ นี่ละข้อดีของการที่คุณโคลนนิ่งตัวคุณไว้" ดร.ตอบชายคนนั้นแล้วเดินจากไปยังโต๊ะ หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาแล้วเขียนข้อความลงไปว่า

"ถึงเก่งเพื่อนรัก

เราหวังว่านายคงสบายดีนะ เราก็สบายดีเหมือนกัน ตอนนี้พ่อของเรานะไม่เป็นไรมากแล้ว อยู่ที่นั่นเป็นไงบ้าง ตั้งใจเรียนให้มาก ๆ ละกันนะ เหงามากไหมเพื่อน ถ้านายเหงาเราอาจต้องขอโทษนายด้วยนะ เนื่องจากว่าพ่อของเรานะ เขาตัดสินใจที่จะให้เราอยู่ที่นี่ เพื่อเรียนต่อในมหาวิทยาลัย ซึ่งถ้าเราจบจากที่นี่ไปเราจะมีงานทำที่ดีกว่าเดิม รอเราซักพักนะเพื่อน ถ้ายังไงเมื่อถึงเวลาของนาย นายคงจะได้เดินทางมาศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยบ้าง

จาก ดำ"

หากคุณสนใจจะส่งบทความ เรื่องสั้น หรือนิยายของคุณมายังเรา โปรดอ่านรายละเอียด ที่นี่เลยครับ