Paghatid Pauwi*

ngunit sa puntong ito,
sariwa sa alaala ko
na sa mga gabing iyon,
sa tuwing lalapag ang puwang
sa pagitan natin,
ang hamog ay nagiging
malambot na halik sa balat,
sipol sa umaga,
hawi sa buhok,
hagod sa likod
at punas sa luha.

hamog na yumayakap sa'tin
nang mahigpit,
hamog na tulad mo'y
nais kong maramdaman
nang paulit-ulit.

*Unang tula para kay Darwin D.
# Philippine Collegian

<< back to home

Pagbalikwas

Limang beses na akong lumulunok, tatlong beses nang tumingin sa malayo, pitong beses nang humawak sa labi. Nakatitig ka pa rin, naghihintay ng sagot. Nginuya ko ang humahaba nang mga kuko sa kaliwang kamay; mabilis mo itong pinalis pero di ka na bumitaw. Noon ko lamang napagtanto kung gaano kaliit ang espasyong kayang suyurin ng paningin. Di ko maiwasang mahagip ang matulis mong titig.

Umupo siyang bigla sa tabi ko, binubutingting pa rin ang gitara mo. Saglit niyang inangat ang tingin, hinuli ang mata kong lumingon sa direksyon niya, at bahagyang ngumiti bago ibinalik ang titig sa kwerdas ng luma mong gitarang namana pa sa lolo. Hindi ko namalayang nawala na pala ang pagkakakapit mo sa kamay ko. Nginuya kong muli ang kuko sa daliri ng kaliwang kamay. Di mo na ako pinansin.

Nasa hinliliit na ako nang ipatong niya sa mesang pumapagitan sa atin ang gitara't itulak sa direksyon mo. Kinuha mo ito't nilakbay ng daliri ang nagpipingas nang kahoy at ang bagong-palit na mga kwerdas. Habang nakababa ang tingin mo, gumapang ang kamay niya papalapit sa kanang kamay ko sa ilalim ng mesa. Hindi ko ipinulupot ang mga daliri ko sa mga daliri niya, pero di ko iniwas ang palad nang maramdaman ang pagdampi ng kanyang palad. # Philippine Collegian

<< back to home

Uniform Fetish

Remember the day I asked you to partake
in my uniform fetish? When I asked you to
shed the grown-up garments, for the pasty
polo, the darling pair of pants that learned

the insides of your closet by heart for many
years. When the night came, we just laid in
bed, lazed like the behaved Catholic school
boys we once were. It was surprising, wasn’t

it? That I didn’t pounce on your lithe body
like you expected, that instead I asked you
to sway like the wind and live, delight in the
moment. Breathe. I forced my eyes close

for a second and felt something explode, explode
like fireworks that do not rush to the heavens
but befall on hearts instead. Remember the days
when our troubles were far simpler? When I

would pout for a silly hour when your eyes would
linger on someone else. You told me let go, we
don’t have a choice on the matter. But did I tell

you I miss it? I miss it like the horizon cries every sunset.
And for one primitive moment when the years are powerless
to show in our faces, you are mine, things are simple again
like black and white – a white polo, a black pair of pants.

# Philippine Collegian

<< back to home

Hindi dapat tayo nagkakilala

Simple lang naman.
Sa isang perpektong mundo,
hindi tayo magkakakilala.
Makikita kita’t hindi makikita.
Segundo lang ang ilalagi mo
sa aking gunita,
marahil mas mabilis pa.
Mas mainam naman siguro
na estranghero ka,
walang hubog,
walang alaala,
walang kahit ano pa,
at hindi ko na kailangang
isulat pa
kung bakit hindi dapat tayo nagkakilala.

Kaysa naman nagkatagpo tayo
dahil marahas ang mundo,
dahil sumapi tayo,
dahil kapwa natin tinatangkang gunawin ‘to,
at isang hapon nagkataong
pareho tayo ng patutunguhan.
# Philippine Collegian

<< back to home

Mga Tala sa Balarila

Paano nahahawakan ng mga labi ng lapi ang mga bagay na kaydulas sa
kamay? Paano nahuhuli ang diwa ng pandiwa, anong galaw? anong
pagkilos? anong pag-abot?

Paano inangkin ang Ngalan sa isang pangalan, paano ito naisilang,
naipakilala nang may buong kasiguraduhan, tawagin at amuhin, tawagin
at palapitin, tawagin at pasunurin?

At paano ito isinawalang-bahala, paano ginawang anonimo’t nawalan ng
mukha-katauhan-kaluluwa at ibinura ng mga kawalang-katiyakan, ng
mga bagay na panandalian, ng mga kinaligtaan at sa halip na malirip at
maalalala sa isang tabi sa isang silid ng isang gunita, ay ipinanghalip ng
palayaw ng mga pangkaraniwang pangngalan?

Bakit kaydami ng salitang Ito, ang Ito at ang mga Ito,
upang buong katiyakang ipanduro sa mga bagay na hindi naman
sigurado,
may bigat ang iyong bigkas na tila ba’y ika’y tiyak na tiyak.
At tatantiyahin ko ang mga Ito’t ito
Bilang ang aking Lahat: absoluto at ganap.
Uulit-ulitin ko ang mga salitang ito hindi dahil ito
Lamang ang mayroon ako, ngunit sa kayamanan
Ng mga pantig at sa karukhaan ng mga pintig
Itinatatatak ko sa iyong isip ang kalabisan ng titik,
Ang lubhang kalabisan ng pag-uulit-ulit.

Bakit kaylapit ng salitang halika sa halik?
Ngunit bakit sa tuwing ikaw ay tatawagin ko
Sa aking tabi, halika sa aking tabi,
Sapagkat nanginginig ang kama sa titig ng gabi,
Halika, sapagkat nais kong sabihin ang halika
Nang paulit-ulit, halika, halika, hayaang mapuno
Ng halika itong madilim na silid
Sasagot ka ng katahimikang bitbit ang buong daigdig
At tila isang uniberso ang pagitan ng ating mga bibig.
# Philippine Collegian

<< back to home

Serenata kay R

Gabi-gabi kung sunduin kita sa Ortigas.
Ibibigay mo sa akin ang iyong bag
at isusukbit ko ito sa aking balikat.

Subalit hindi kita masakbi-sakbibi
ng aking mga braso.

Batid mong tanggap ko
ang iyong kahapon.
Nang ihinga mo sa akin
ang iyong hinanakit,
sinalo ko ang iyong mga luha.
Subalit,
hindi mo naman maisapuso
ang aking pagkagiliw sa iyo.

Gabi-gabi kung sunduin kita sa Ortigas.
Gabi-gabi rin kung maglaho ka
sa aking tabi.
# Philippine Collegian

<< back to home

Hudyat ng Taglamig

Dito ko isisiwalat ang mga bagay na hindi ko masabi sa tuwinang aking tatangkain.

Mahal kita, sabi mo. Salamat, ang tugon ko.

Hindi na nasasabik ang mga labi ko upang salubungin ang sa iyo. Ayoko nang nararamdaman ang iyong braso sa aking balikat. Lagi ko nang inaayos ang buhok ko o anumang bagay na malapit--maiwasan lamang ang mga kamay mo na tiyak na kukunin ang sa akin. Sinasadya kong matulog nang mauna at nakatalikod sa iyo upang maiwasan ang mga bisig mong tiyak na ikukulong ako. Hinahayaan na lang kitang hagkan ang aking kahubdan nang paulit-ulit kahit pa wala na akong maramdaman.

Hindi ko na masabing nangungulila rin ako para sa iyo. Nagdadahilan akong abala kung magyayaya kang makipagkita. Hindi ko na pinagtitiyagaang makatulog nang hindi ibinababa ang telepono upang marinig kahit hininga natin kung tayo ay magkalayo.

Ni minsan hindi ka naging masama sa akin. Wala akong hinanakit sa iyo, ni walang dahilan upang magalit ako. Marahil, masyado ka ngang mabait, at ako, masyadong tanga. Siguro nasanay ako nang pinaglalaruan, tinatarantado. Sa kanilang lahat, ikaw na ang diyos.

Ang lahat ng ito, idinaraan ko sa iling at pagtingin sa malayo kung ika’y magtatanong.

May ilang kopya rin ng diyaryong ito ang sa iyo’y iniwan ko upang basahin ang mga akdang pinagpuyatan ko. Hanggang ngayo’y nakikita ko ang mga itong nakatambak sa sala ng bahay na halos hindi n’yo naman tinitirhan. Marahil, kapag nagkaroon ka na ng panahong basahin ang mga iyon, mababasa mo rin ang mga salitang ang tagal kong ninais sabihin sa iyo.
# Philippine Collegian

<< back to home