Bir kurdu avcýlar fena halde sýkýþtýrmýþlar. Kurt ormanda oraya buraya kaçmakta, ancak peþindeki avcýlarý bir türlü def edemez. Canýný kurtarmak için deli gibi koþarken bir köylüye rastlar. Köylü elinde yabasýyla tarlasýna girmektedir. Kurt adamýn önüne
çöker ve yalvarmaya baþlar: "Ey insan ne olur yardým et bana, peþimdeki avcýlardan kaçacak nefesim kalmadý, eðer sen yardým etmezsen biraz sonra yakalayýp öldürecekler."

Köylü bir an düþündükten sonra yanýndaki boþ çuvalý açar, kurda içine girmesini söyler.
Çuvalýn aðzýný baðlar, sýrtýna vurur ve yürümeye devam eder. Birkaç dakika sonra da avcýlara rastlar. Avcýlar köylüye bu civarda
bir kurt görüp görmediðini sorarlar, köylü "görmedim" der ve avcýlar uzaklaþýr.
Avcýlarýn iyice uzaklaþtýðýndan emin olduktan sonra köylü sýrtýndaki torbayý indirir, aðzýný açar, kurdu dýþarý salar.
"Çok teþekkür ederim" der kurt, "Bana büyük bir iyilik yaptýn" "Önemli deðil" der köylü ve tarlasýna gitmek üzere yürümeye baþlar. "Bir dakika" diye seslenir kurt: Çok uzun zamandýr bu avcýlardan kaçýyorum, çok bitkin düþtüm, açým, kuvvetimi toplamam için bir þeyler yemem lazým ve burada senden baþka yiyecek bir þey yok."
Köylü þaþýrýr: "Olur mu, ben senin hayatýný kurtardým." "Yapýlan iyiliklerden, verilen hizmetlerden daha çabuk unutulan bir þey yoktur" der kurt. "Ben de kendi çýkarým için senin iyiliðini unutmak ve seni yemek zorundayým."
Bir süre tartýþtýktan sonra, ormanda karþýlarýna çýkacak olan ilk üç kiþiye bu konuyu sormaya ve ona göre davranmaya karar verirler.
Karþýlarýna önce yaþlý bir kýsrak çýkar. "Ne vefasý" der kýsrak, "Ben sahibime yýllarca hizmet ettim, arabasýný çektim, taylar doðurdum, gezdirdim. Ve yaþlanýp bir iþe yaramadýðýmda beni böylece kapýya koydu..."
Bir sýfýr öne geçen kurt sevinirken bir köpeðe rastlarlar. "Ben hizmetin deðerini bilen bir efendi görmedim" der köpek, "Yýllardýr sadakatle hizmet ederim sahibime, koyunlarýný korurum, yabancýlara saldýrýrým, ama o beni her gün tekmeler, sopayla vurur..."
Kurt köylüye döner, "Ýþte gördün" der. Köylü de son bir çabayla "Ama üç diye konuþmuþtuk, birine daha soralým, sonra beni ye" diye cevap verir. Bu kez karþýlarýna bir tilki çýkar.
Baþlarýndan geçenleri, tartýþmalarýný anlatýrlar. Tilki hep nefret ettiði kurda bir oyun oynayacaðý için keyiflenir. "Her þeyi anladým da" der tilki "Bu küçücük torbaya sen nasýlsýðdýn?"
Kurt bir þeyler söyler, tilki inanmamýþ gibi yapar:
"Gözümle görmeden inanmam..." Ýþin sonuna geldiðini düþünen kurt torbaya girer girmez, tilki köylüye iþaret eder ve köylü torbanýn aðzýný sýkýca baðlar. Köylü eline bir taþ alýr ve "Beni yemeye kalktýn ha nankör yaratýk" diyerek torbanýn içindeki kurdu
bir süre pataklar. Sonra tilkiye döner "Sana minettarým beni bu kurttan kurtardýn" der.
Tilki de "Benim için bir zevkti" diye cevap verir. O an köylünün gözü tilkinin parlak kürküne takýlýr, bu kürkü satarsa alacaðý parayý düþünür ve hiç beklemeden elindeki taþý kafasýna vurup tilkiyi öldürür.
Sonra da torbanýn içindeki kurdu ayaðýyla dürter: "Haklýymýþsýn kurt, yapýlan iyilikten daha çabuk unutulan bir þey yokmuþ..."

Yaptýðýmýz iyiliklerin unutulmamasý ve yapýlan iyilikleri unutmamak.