Bir gece genç bir kadýn havaalanýnda uçaðýnýn kalkmasýný bekliyordu. Daha epeyce zaman vardý. Havaalanýndaki dükkandan bir kitap ve bir paket de kurabiye alýp, kendisine oturacak bir yer buldu ve kitabýný okumaya baþladý.
Kendisini okumaya öyle kaptýrmýþtý ki, yanýnda oturan adamýn aralarýndaki paketten birer birer kurabiye aldýðýný paket yarýya geldiðinde fark edebildi. Görmezden gelmeye karar verdi. Gözü bir yandan da saatteydi, "kurabiye hýrsýzý" yavaþ yavaþ kurabiyelerini tüketirken. Her kurabiyeye uzandýðýnda adam da uzatýyordu elini. Sonunda pakette tek bir kurabiye kalýnca " Bakalým þimdi ne yapacak?" dedi kendi kendine. Adam yüzünde bir gülümsemeyle son kurabiyeyi aldý, ikiye böldü. Yarýsýný aðzýna atýp, diðer yarýsýný kadýna uzattý. "Aman Allah'ým , ne cüretkar ve kaba bir adam" diye düþündü kadýn. Hayatýnda bu kadar sinirlendiðini hatýrlamýyordu.
Uçaðýnýn kalkacaðý anons edildiðinde eþyalarýný topladý ve dönüp "kurabiye hýrsýzý"na bir kere bile bakmadan, çýkýþ kapýsýna yürüdü. Uçaða bindi, koltuðuna oturdu. Bitmek üzere olan kitabýný almak için çantasýný açtý ve çantanýn içinde duran bir paket kurabiyeyi gördü. Adamýn onunla kurabiyelerini paylaþtýðýný, özür dilemek için çok geç olduðunu anladý üzüntüyle. Kaba ve cüretkar olan "kurabiye hýrsýzý" asýl kendisiydi.

Mahkeme salonunda, seksenlerindeki yaþlý çiftin durumu içler acýsýydý. Adam inatçý bakýþlarla suskun, Nine'nin aðlamaktan iyice çukurlaþmýþ gözleri ve keskin çizgileriyle býkkýn bakýþlarý süzüyordu etrafýný... Ve hakimin tokmak sesiyle sustu uðultu ve tok sesiyle, sözü yaþlý kadýna verdi, hakim...
"Anlat teyze neden boþanmak istiyorsun...?" Yaþlý kadýn derin bir nefes çektikten sonra baþ örtüsüyle aðzýný aralayýp, kýsýlmýþ sesiyle konuþmaya baþladý... "Bu herif yetti gari, 50 yýldýr bezdirdi hayattan..."
Sonra uzunca bir sessizlik hakim oldu mahkeme salonunda... Sessizlik bu tür haberleri her gün manþet yapan gazetecilerden birinin flaþýyla bozuldu, kim bilir nasýl bir manþet atacaklardý, yaþanmýþ 50 yýlýn ardýndan... Çok sayýda gazeteci izliyordu davayý, kadýn neler diyecekti.. Herkes onu dinliyordu.. Yaþlý kadýnýn gözleri doldu... Ve devam etti...
"Bizim bir sedef çiçeði vardý, çok sevdiðim... O bilmez... 50 yýl önceydi.. O çiçeði bana verdiði çiçeklerin arasýndan kopardýðým bir yapraðý tohumlamýþtým, öyle büyüttüm.. Yavrumuz olmadý, onlarý yavrum bildim... Bir süre sonra çiçek kurumaya baþladý. O zaman adak adadým... Her gece güneþ açmadan önce bir tas suyla sulayacaðým onu diye... Ýyi gelirmiþ dedilerdi... 50 yýl oldu, bu herif bir gece kalkýp bir kere de bu çiçeði ben sulayayým demedi... Ta ki geçen geceye kadar... O gece takatim kesilmiþ.. Uyuyakalmýþým... Ben böyle bir adamla 50 yýl geçirdim... Hayatýmý, umudumu her þeyimi verdim... Ondan hiçbir þey göremedim.. Bir kerecik olsun, benim bildiðim görevlerden birisini yapmasýný bekledim.... Onsuz daha iyiyim, yemin ederim"
Hakim, yaþlý adama dönerek ; "Diyeceðin bir þey var mý baba" dedi.
Yaþlý adam bastonla zor yürüdü kürsüye, o ana kadar suçlanmýþ olmanýn utangaçlýðýný hissettiren yüz ifadesiyle hakime yöneldi.
"Askerliðimi, reisicumhur köþkünde bahçývan olarak yaptým, o bahçenin görkemli görünümüyle büyümesi için emeklerimi verdim... Fadime’mi de orada tanýdým... Sedefleri de... Ona en güzel çiçeklerden buketler verdim... O çiçeklerle doludur bahçesi... Kokusuna taptýðým periþan eder yüreðimi... Ýlk evlendiðimiz günlerin birinde boyun aðrýsýndan onu hekime götürdüm... Hekim çok uzun süre uyanmadan yatarsa boynundaki kireç sertleþir, kötüleþir dedi.. Her gece uykusunu bölüp, uyansýn, gezinsin dedi... Hekimi pek dinlemedi, bizim hatun... lafým geçmedi... O günlerde tesadüf bu çiçek kurudu... Ben ona gece sularsan geçer dedim.. Adak dilettim... Her gece onu uyandýrdým. Ve onu seyrettim... O sevdiðim kadýnýn yavrusu bildiði çiçekleri sularken seyrettim... Her gece o çiçek ben oldum... Sanki... Ona bu yüzden tapabilirdim..." dedi adam o yaþtaki bir adamdan beklenmeyecek ifadelerle...

"Her gece o yattýktan sonra uyandým... Saksýdaki suyu boþalttým... Sedef gece sulanmayý sevmez, hakim bey.. Geçen gece de... Yaþlýlýk.. Ben de uyanamadým.. Uyandýramadým... Çiçek susuz kalýrdý amma, kadýnýmýn boynu yine azabilirdi... Suçlandým.. Sesimi çýkartamadým..."

O an Mahkeme salonunda her þey sustu... Ertesi sabah gazeteler "Sedef susuz kaldý" diye yine yalnýzca neticeyi haber yaptýlar..

Ayný kalp rahatsýzlýðýyla ayný kaderi paylasan iki yaþlý adam ayný odayý da paylaþýyorlardý. Tek fark biri cam kenarýnda diðeri ise duvar dibinde yatýyordu. Cam kenarýndaki yaþlý adam her gün camdan bakarak arkadaþýna dýþarýsýný anlatýrdý.

"Bugün deniz sakin, yine de hafif rüzgar var sanýrým çünkü uzaktaki teknenin yelkenleri rüzgarla doluyor. Park bu sabah sakin, iki salýncak dolu iki salýncak bos, dünkü sevgililer yine geldi, ayný yere oturup konuþmaya baþladýlar, elele tutuþtular, ne kadar da yakýþýyorlar birbirlerine. Erguvan aðaçlarý ne kadar güzel açmýþ her yer mor bir renk almýþ, erik aðaçlarý da beyaz çiçekleriyle onlara eþlik ediyor. Denizin üzerindeki martýlar bugünkü yemeklerini arýyorlar, ne güzel de dalýyorlar suya"

Günler böyle geçip gidiyordu ta ki cam kenarýndaki yaþlý adam kalp krizi geçirene kadar, iste o anda duvar kenarýndaki adam düðmeye bassa kurtaracaktý arkadaþýný ama þeytana uydu, bunca zamandýr sadece dinleyebiliyordu, artýk görebilirdi de, iste bunun için düðmeye basmadý ve hemþireyi çaðýrmadý. Ayný kaderi paylaþtýðý kiþiyi ölüme gönderdi, ama o bunun haklý bir savunma olduðunu düþünüyordu.

Ertesi gün hastabakýcýlar ölen yaþlý adamýn yerine kendisini koymaya gelmiþlerdi. Hemen yataðýnýn yerini deðiþtirdiler, iþte o günlerdir bakmak istediði manzarayý nihayet görecekti.

Baþýný kaldýrdý ve pencereden baktý

"Simsiyah bir duvar

Uzakdoðu'da bir Budist tapýnaðý, bilgeliðin gizlerini aramak için gelenleri kabul ediyordu.

Burada geçerli olan incelik, anlatmak istediklerini konuþmadan açýklayabilmekti.

Bir gün tapýnaðýn kapýsýna bir yabancý geldi. Yabancý kapýda öylece durdu ve bekledi.

Burada sezgisel buluþmaya inanýlýyordu, o yüzden kapýda herhangi bir tokmak veya çan, zil yoktu.

Bir süre sonra kapý açýldý, içerdeki Budist, kapýda duran yabancýya baktý.

Bir selamlaþmadan sonra sözsüz konuþmalarý baþladý.

Gelen yabancý, tapýnaða girmek ve burada kalmak istiyordu.

Budist bir süre kayboldu, sonra elinde aðzýna kadar suyla dolu bir kapla döndü ve bu kabý yabancýya uzattý.

Bu, yeni bir arayýcýyý kabul edemeyecek kadar doluyuz demekti.

Yabancý tapýnaðýn bahçesine döndü, aldýðý bir gül yapraðýný kabýn içindeki suyun üstüne býraktý.

Gül yapraðý suyun üstünde yüzüyordu ve su taþmamýþtý.

Ýçerideki Budist saygýyla eðildi ve kapýyý açarak yabancýyý içeriye aldý.

Suyu taþýrmayan bir gül yapraðýna her zaman yer vardý.

Üst tegmen Faruk cepheye yeni gelen askerleri kontrol ediyor bir taraftanda onlarla laflýyordu nerelisin gibi sorular soruyordu. Bir ara saçýnýn ortasi sararmis bir cocuk gordu. Merakla "adin ne senin evladim" der. Çocuk "Ali" diye cevap verir. Nerelisin? der. Ali Tokat Zilede' nim der. "Peki evladim bu kafanýn hali ne?" Ali "anam cepheye gelirken kina yakti komutanim der.
Neden? der komutan. Ali "bilmiyorum komutanim" der: Peki Gidebilirsin Kýnalý Ali" der. O gunden sonra herkes ona Kýnali Ali der.
Herkes kafasindaki kinayla dalga gecer. Kisa surede cana yakin ve cesur tavirlariyla tum arkadaslarinin sevgisini kazanir Bir gun ailesine mektup yazmak ister. Ali'nin okuma yazmasi da yoktur arkadaslarindan yardim ister ve hep beraber baslarlar yazmaya. Ali soyler arkadaslari yazar "sevgili anne babacim ellerinizden operim ben burda cok iyiyim beni merak etmeyin" diye baslar. Kiz kardesini kendinden bir kucuk erkek kardesini sorar koyundekilerin burnunda tuttgunu yazdirir. Kendilerini merak etmemesini kendileri var oldukca dusmanin bir adim bile ilerleyemeyecegini yazdirir Gururla mektubu bitirir neden sonra aklina gelir ve yazinin sonuna anasina NOT duser: Alinin kendisinden hemen sonra askere gelicek bir kardesi daha vardir. "Anacagim kafama kina yaktin burda komutanlarim ve arkadaslarim benle hep dalga gectiler sakin kardesim Ahmete de yakma onlada dalga gecmesinler der ellerinden optum" diye bitirir.
Aradan Zaman gecer. Ingilizler kati netice almak icin tum gucleriyle Gelibolu"ya yuklenirler. Bu cepheyi savunan erlerimiz teker teker sehit dusmuslerdir. Bunlara takviye olarak giden yedek kuvvetlerde yeterli olmamis onlarin sayilarida epey azalmistir gelibolu dusmek uzeredir. Kinali alinin komutanida olayi gorup yerinde duramamaktadýr. Kendisinin bolugu henuz sicak temasa hazir degildir. Askerler yeni gelmistir ve onlari nsan bedeninin sungu ve mermilerle orak gibi bicildigi bu yere gondermemek çin dualar etmektedir. Komutanlarin bu dusunceli hali goren ve durumun ehametini bilen Kinali Ali ve arkadaslari komutanlarina yalvar yakar oraya gitmek istediklerini soylerler. komutanlari onlari olume gonderdigini bile bile caresiz gonderir.
Iste kalem bu anlari yazarken ne kadar caresiz ve aciz kaliyor. Bu insalarin bu kadar sevincle cigliklar atarak olume gittiklerine taniklik edenler yillar sonra yer kurede bir daha boyle bir olayin yasanamayacagini soylemislerdir. Kinali Ali'nin bolugunden kimse sag kalmaz hepsi sehit olmustur. Aradan zaman gecer. Kinali Ali'nin ailesine yazdigi mektubun cevabi gelir. Komutanlari buruk ve gozleri dolu dolu mektubu acip okumaya karar verirler.
Babasi anlatir Ali' nin. "oglum Ali nasilsin iyimisin gozlerinden Operim selam ederim dedikten sonra okuzu sattik paranin yarisini sana Yarýsýnýda cepheye gidecek kardesine veriyoruz simdi okuzun yerine tarlayi ben suruyorum zaten artik zahireyede fazla ihtiyacimiz olmadigi icin yorulmuyorumda siz sakin bizi merak etmeyin bizi dusunmeyin der koyu akrabalarini anlatir ve mektubu bitirir ali ananinda sana bir sey var" Anasini anlatir: " oglum ali yazmissinki kafamdaki kinayla dalga gectiler kardesimede yakma demissin kardesinede yaktim komutanlarina ve rkadaslarina soyle senle dalga gecmesinler bizde 3 seye kina yakarlar

1- Gelinilik kiza gitsin ailesine cocuklarina kurban olsun diye
2- Kurbanlik koca ALLAH'A kurban olsun diye
3- Askere giden yigitlerimize vatana kurban olsun diye.....gozlerinden oper selam ederim ALLAH'A emanet olun"

Mektubu okuyan Alinin komutani ve digerleri hickira hickira aglamaktadirlar... (bu mektubun asli þimdi Çanakkale muzesinde sergilenmektedir