Çin düþünürü Lao Tzu'nun öyküsü...

Köyün birinde bir yaþlý adam varmýþ. Çok fakirmiþ ama Kral bile onu kýskanýrmýþ... Öyle dillere destan bir beyaz atý varmýþ ki, Kral bu at için ihtiyara nerdeyse hazinesinin tamamýný teklif etmiþ ama adam satmaya yanaþmamýþ..

"Bu at, bir at deðil benim için; bir dost, insan dostunu satar mý" dermiþ hep. Bir sabah kalkmýþlar ki, at yok. Köylü ihtiyarýn baþýna toplanmýþ: "Seni ihtiyar bunak, bu atý sana býrakmayacaklarý, çalacaklarý belliydi. Krala satsaydýn, ömrünün sonuna kadar beyler gibi yaþardýn. Þimdi ne paran var, ne de atýn" demiþler...

Ýhtiyar: "Karar vermek için acele etmeyin" demiþ. "Sadece at kayýp" deyin, "Çünkü gerçek bu. Ondan ötesi sizin yorumunuz ve verdiðiniz karar. Atýmýn kaybolmasý, bir talihsizlik mi, yoksa bir þans mý? Bunu henüz bilmiyoruz. Çünkü bu olay henüz bir baþlangýç. Arkasýnýn nasýl geleceðini kimse bilemez."

Köylüler ihtiyar bunaða kahkahalarla gülmüþler. Aradan 15 gün geçmeden at, bir gece ansýzýn dönmüþ... Meðer çalýnmamýþ, daðlara gitmiþ kendi kendine. Dönerken de, vadideki 12 vahþi atý peþine takýp getirmiþ. Bunu gören köylüler toplanýp ithiyardan özür dilemiþler.
"Babalýk" demiþler, "Sen haklý çýktýn. Atýnýn kaybolmasý bir talihsizlik deðil adeta bir devlet kuþu oldu senin için, þimdi bir at sürün var.."

"Karar vermek için gene acele ediyorsunuz" demiþ ihtiyar. "Sadece atýn geri döndüðünü söyleyin. Bilinen gerçek sadece bu. Ondan ötesinin ne getireceðini henüz bilmiyoruz. Bu daha baþlangýç.
Birinci cümlenin birinci kelimesini okur okumaz kitap hakkýnda nasýl fikir yürütebilirsiniz?"

Köylüler bu defa açýkça ihtiyarla dalga geçmemiþler, ama içlerinden "Bu herif sahiden geri zekalý" diye geçirmiþler... Bir hafta geçmeden, vahþi atlarý terbiye etmeye çalýþan ihtiyarýn tek oðlu attan düþmüþ ve ayaðýný kýrmýþ. Evin geçimini temin eden oðul þimdi uzun zaman yatakta kalacakmýþ. Köylüler gene gelmiþler ihtiyara. "Bir kez daha haklý çýktýn" demiþler.

"Bu atlar yüzünden tek oðlun, bacaðýný uzun süre kullanamayacak. Oysa sana bakacak baþkasý da yok. Þimdi eskisinden daha fakir, daha zavallý olacaksýn" demiþler. Ýhtiyar "Siz erken karar verme hastalýðýna tutulmuþsunuz" diye cevap vermiþ.

"O kadar acele etmeyin. Oðlum bacaðýný kýrdý. Gerçek bu. Ötesi sizin verdiðiniz karar. Ama acaba ne kadar doðru. Hayat böyle küçük parçalar halinde gelir ve ondan sonra neler olacaðý size asla bildirilmez."

Birkaç hafta sonra, düþmanlar kat kat büyük bir ordu ile saldýrmýþ. Kral son bir ümitle eli silah tutan bütün gençleri askere çaðýrmýþ. Köye gelen görevliler, ihtiyarýn kýrýk bacaklý oðlu dýþýnda bütün gençleri askere almýþlar. Köyü matem sarmýþ. Çünkü savaþýn
kazanýlmasýna imkân yokmuþ, giden gençlerin sonunda ya öleceðini ya da esir düþeceðini herkes biliyormuþ.

Köylüler, gene ihtiyara gelmiþler... "Gene haklý olduðun ortaya çýktý" demiþler. "Oðlunun bacaðý kýrýk, ama hiç deðilse yanýnda. Oysa bizimkiler, belki asla köye dönemeyecekler. Oðlunun bacaðýnýn kýrýlmasý, talihsizlik deðil, þansmýþ meðer..."

"Siz erken karar vermeye devam edin" demiþ, ihtiyar. "Oysa ne olacaðýný kimseler bilemez. Bilinen bir tek gerçek var. Benim oðlum yanýmda, sizinkiler askerde... Ama bunlarýn hangisinin talih, hangisinin þanssýzlýk olduðunu sadece Allah biliyor."

Lao Tzu, öyküsünü þu nasihatla tamamlamýþ:
"Acele karar vermeyin. Hayatýn küçük bir dilimine bakýp tamamý hakkýnda karar vermekten kaçýnýn. Karar; aklýn durmasý halidir.
Karar verdiniz mi, akýl düþünmeyi, dolayýsý ile geliþmeyi durdurur.
Buna raðmen akýl, insaný daima karara zorlar. Çünkü geliþme halinde olmak tehlikelidir ve insaný huzursuz yapar. Oysa gezi asla sona ermez. Bir yol biterken yenisi baþlar. Bir kapý kapanýrken, baþkasý açýlýr. Bir hedefe ulaþýrsýnýz ve daha yüksek bir hedefin hemen
oracýkta olduðunu görürsünüz."

Bir zamanlar, bütün duygularýn üzerinde yaþadýðý bir ada varmýþ:
Mutluluk, Üzüntü, Bilgi ve tüm diðerleri, Aþk dahil.

Bir gün, adanýn batmakta olduðu, duygulara haber verilmiþ.
Bunun üzerine hepsi, adayý terk etmek için sandallarýný hazýrlamýþlar.
Aþk, adada en sona kalan duygu olmuþ.
Çünkü, mümkün olan en son ana kadar beklemek istemiþ.
Ada neredeyse battýðý zaman,
Aþk, yardým istemeye karar vermiþ.
Zenginlik, çok büyük bir teknenin içinde geçmekteymiþ.
Aþk, "Zenginlik, beni de yanýna alýr mýsýn?" diye sormuþ.
Zenginlik,"Hayýr, alamam. Teknemde çok fazla altýn
ve gümüþ var, senin için yer yok." demiþ.
Aþk, çok güzel bir yelkenlinin içindeki Kibir'den yardým istemiþ.
"Kibir, lütfen bana yardým et!"
"Sana yardým edemem Aþk.
Sýrýlsýklamsýn ve yelkenlimi mahvedebilirsin." diye cevap vermiþ Kibir.
Üzüntü yakýnlardaymýþ ve Aþk, yardým istemiþ:
"Üzüntü, seninle geleyim..."
"Off, Aþk, o kadar üzgünüm ki, yalnýz kalmaya ihtiyacým var."
Mutluluk da Aþk'ýn yanýndan geçmiþama o kadar mutluymuþ ki, Aþk'ýn çaðrýsýný duymamýþ.
Aþk, birden bir ses duymuþ: "Gel Aþk! Seni yanýma alacaðým..."
Bu Aþk'tan daha yaþlýca birisiymiþ.
Aþk o kadar þanslý ve mutlu hissetmiþ ki kendinionu yanýna alanýn kim olduðunu öðrenmeyi akýl edememiþ.

Yeni bir kara parçasýna vardýklarýnda, Aþk'a yardým eden, yoluna devam etmiþ.
Ona ne kadar borçlu olduðunu fark eden Aþk, Bilgi'ye sormuþ:
"Bana yardým eden kimdi?"
"O, Zaman'dý" diye cevap vermiþ Bilgi.
"Zaman mý?
Neden bana yardým etti ki?" diye sormuþ Aþk.
Bilgi gülümsemiþ:
"Çünkü sadece Zaman Aþk'ýn ne kadar büyük olduðunu anlayabilir..."

Japon çocuðun tek hayali çok ünlü bir karateci olmaktý. Fakat ailesi buna izin vermezdi. Bir gün talihsiz bir kaza sonucu çocuk sol kolunu kaybetti.

Ailesi çocuðun moralinin çok kötü olduðunu görünce ona bir karate hocasý tuttu. Hoca ilk dersinde çocuða karsýsýndakini sað koluyla tutup üstünden savurmayý gösterdi. Hatta ikinci, üçüncü ve sonraki bütün derslerde hep ayný hareketi yapýyorlardý.

Çocuk bir gün hocasýna "hocam ben çok sýkýldým, artýk baþka hareketlere geçsek" dedi. Hoca ise bunu kabul etmeyerek dünyada bu iþi en hýzlý yapan kiþi olmadýkça bitirmeyeceðini söyledi. Çocuk o kadar hýzlanmýþtý ki, hocasýný bile göz açýp kapayýncaya kadar yerden yere vuruyordu. Bir gün hoca elinde bir kaðýtla geldi kaðýtta çocuðun gençler karate þampiyonasýna katýlabileceði yazýyordu.

Çocuk çok þaþýrdý. Ertesi gün salonda ilk rakibinin karþýsýna çýkacakken heyecanla hocasýna sordu, "hocam bu iþ nasýl olur? Ben sadece tek hareket biliyorum kesin kaybederim" Hocasý ise "sen sadece hareketi yap" cevabýný verdi.

Çocuk ringe çýktý ve hareketiyle rakibini eledi. Hatta tek hareketle finale kadar çýktý. Finalde karþýsýnda kendisinin iki katý birisi vardý. Önce çok korktu ama gene bildiði hareketi yaparak son rakibini de yendi ve þampiyon oldu.

Sevinçle hocasýnýn yanýna koþtu ve sordu "hocam nasýl olur anlamýyorum, sadece bir hareket biliyorum, tek kolluyum ve þampiyon oldum" Hocasý çocuða baktý ve dedi ki, "senin yaptýðýn hareket karatedeki en zor hareketlerden biridir.

Ve bir tek savunmasý vardýr o da, rakibin sol kolunu tutmak".

Ýstanbul’da kenar semtlerden birinde oturan yaþlý bir kadýn, padiþahýn huzuruna çýkmak istediðini saraydaki görevlilere bildirmiþ. Bunun üzerine sultanýn karþýsýna çýkarýlmýþtý. Yaþlý kadýn:

Evinin soyulduðunu ve bu olaydan padiþahýn sorumlu olduðunu söyleyerek, þikayette bulunur. Bunun üzerine hiddetlenen Kanuni:

-Bana bak kadýn, sen niçin bu kadar derin uyku uyudun da evinin soyulduðunu duymadýn? deyince, yaþlý kadýn :

Padiþahým! Kusura bakma, biz seni uyanýk bilirdik, onun için evimizde rahat uyuyorduk der. Bu cevap üzerine Kanuni utanarak :

-Haklýsýnýz diyerek, kadýnýn çalýnan mallarýnýn bedelini kendi malýndan öder