deel 3
India
Nepal
Thailand
Laos
China
Foto's
Als we om 20.30 's avond aankomen is het al donker. De Lonely Planet waarschuwt dat het niet echt veilig is 's avonds dus maar snel naar het geselecteerde guesthouse. Helaas kan dit ook weer niet rechtstreeks omdat je de autorikshaw's weer niet moet vertellen waar je naartoe wilt daar ze anders commissie van je guesthouse bedingen die jij weer op je kamerprijs krijgt. We laten ons dus in de buurt van het guesthouse afzetten. Er zijn allemaal kleine steegjes waar ze nauwelijks kunnen rijden en op een gegeven moment worden we afgezet omdat ze zeggen dat we niet verder kunnen. "Bulshit", zegt Robert, maar de chauffeurs houden vol dat ze niet verder kunnen. Ze willen ons overigens wel naar het gueshouse begeleiden als we zeggen welke het is. Op dat moment valt het licht ook nog eens uit en staan we in een pikdonker steegje.
Robert blijft vrij relaxed en pakt zijn zaklamp terwijl Marjon meerdere keren meldt dat zij dit NIET relaxed vindt. Robert neemt voor alle zekerheid zijn aluminium waterfles in zijn hand om eventueel lastige Indiers af te kunnen weren. Dat laatste blijkt echter niet nodig. We melden de chauffeurs dat we ze niet nodig hebben. Al snel blijkt dat je best verder kan rijden en dat het een truuk is om met je mee te lopen naar je guesthouse. We lopen door het donker en vragen af en toe of we goed lopen en een minuut of 10 later zijn we er veilig en wel.
Het guesthouse blijkt een enorm brakke tent te zijn maar op dit moment nemen we alles waar een bed en iets wat koelt instaat. De hitte is echt overweldigend en de watercooler heeft enorme moeite om het wat koeler te maken.
Holy River
De volgende dag staan we vroeg op en gaan meteen naar de Ganges. Het is een fantastisch schouwspel om te zien. De meest bizarre types dopen zich in de rivier. We hebben zelden zoveel rare mensen bij elkaar gezien. Niet alleen de lokalen staan zich te wassen maar ook het type 'ik-voel-me-geen-toerist-meer-ik-hou-van-India' staan mee te doen. Je kent ze wel van die types die ineens in de lokale kleding en op blote voeten lopen. We slenteren een beetje langs het water en kijken onze ogen uit. Uiteindelijk komen we bij de 'burning ghat' aan. De plaats waar de crematie plaats vindt. Iedere Hindoestaan hoopt, als hij dood gaat, dat hij/zij hier aan de kant van de heilige rivier, gecremeerd wordt.
Het klinkt wellicht wat luguber maar het is een waar spektakel om te zien. Mannelijke familieleden dragen het lichaam, luid zingend door de straten van Varanassi. Vrouwen zijn niet bij de plechtigheden aanwezig. De reden? Vrouwen zijn te emotioneel en huilen om de dood van een geliefde en dat kunnen ze (natuurlijk) niet gebruiken. Marjon vindt dat belachelijk! Zo worden dus de jongens al van jongs af aan geleerd hun emoties in te houden en niet te huilen. Dat kan niet goed zijn!
Na de 'tocht' door de straten wordt het lichaam in de rivier gedoopt. Het wordt daarna ontdaan van alle versieringen en boven op een brandstapel gelegt. De familieoudste, die speciaal voor het spektakel kaal geschoren is en een witte doek om zijn lenden draagt, loopt met een vlam van het eeuwige vuur 5 keer rond het lichaam en steekt dan de stapel aan. Terwijl we staan te kijken zien we dit overal om ons heen gebeuren. Het lijkt wel een fabriek, business as usual. Niks geen verdriet. Dit is orde van de dag!
Soms valt er een been, arm of hoofd buiten het haardvuur, daar wordt niet moeilijk over gedaan en gewoon door een van de toezichthouders terug op het vuur gegooid. Het is luguber maar ook mooi tegelijk. Het is prachtig om te zien hoe de traditie iedere keer opnieuw wordt gevolgd. We kunnen er uren naar kijken, zo indrukwekkend is het maar er is nog meer te zien in Varanassi en dus laten we de Ganges die dag voor wat het is en trekken de stad in.
Druk, vies en hitte
De stad op zich is niet bijzonder. Het gonst er van de rickshaws en de bijbehorende brutale 'chauffeurs'. Op ieder plekje van de straat loopt of staat wel iets. Ook hier weer overal koeien en honden. Niemand stoort zich eraan. Maar wij zien dat zij hun uitwerpselen overal neerleggen en eten uit de vuilnishopen die de mensen op straat hebben gemaakt. Door de hitte is gaat het er enorm van stinken en dat maakt de stad er niet vrolijker op.
De temperatuur loopt 's middags op tot een graadje of 47 en we zoeken ons heil maar in een restaurant van een duur hotel. Hier is tenminste fatsoenlijke airco. Die middag besluiten we zo snel mogelijk weg te gaan uit India. We kunnen niets met deze hitte en we worden er beide niet vrolijker op. We regelen een ticket om 2 dagen later met de trein naar het noorden van India, de bergen van Darjeeling, te reizen.
Treinreizen in India
Vanuit Varanassi gaan we met de trein naar Darjeeling. Treinen in India zijn, zoals zoveel in India, een verhaal apart. Het hele land ligt vol met spoorlijnen en iedere bestemming is per trein te bereiken, dat is een enorm voordeel. Reizen per trein heeft onnoemelijk veel mogelijkheden. Er zijn verschillende klassen en dan ook weer verschillende variaties binnen elke klasse. Grofweg kun je het indelen in -Staan of Niet staan-. Als je dan wilt zitten kun je -Hard zitten of Zacht zitten-. Daarnaast heb je ook nog bedden, -3 boven elkaar of 2 boven elkaar- en als laatste kun je dan nog kiezen tussen -verkoeling door de ramen te openen, door een fan of door airco-. In het begin is het dus even uitzoeken wat we willen maar we kiezen voor onze treinreizen voor een 2 of 3 bedden bovenelkaar met airco. Zodra we de trein in stappen en onze gereserveerde stoelen c.q. bedden zoeken wordt ons al snel duidelijk dat geen enkele Indier zich wat van een reservering aantrekt.