| Viðtal við Emmu og Rupert! -Þýtt af Önnu Heiðu- 14. nóvemer 2001 ~ Þegar Rupert Grint og Emma Watson ganga inn í pressuherbergið í New York beinast augu allra blaðamannanna niður á við, þar sem tvær af aðalstjörnunum úr „Harry Potter og viskusteininum" eru innan við 160 cm á hæð. Óþarfi er að taka fram að orka þeirra og áhugi á myndinni gerir þau hærri nokkrum öðrum í Hollywood. Hin 11 ára gamla Emma Watson skýst upp á stjörnuhimininn í fyrsta leikhlutverki sínu sem Hermione Granger, vinkona Harry Potter og Ron Weasley í Hogwarts galdraskólanum. Hermione er sennilega sú skrautlegasta af þeim, því hún er stjórnsöm og stærilát, og er um leið „nördinn" í hópnum. Aðspurð að því hvort hún líkist Hermione að þessu leyti hlær Emma við og segir einfaldlega: „Spyrjið bróður minn að því!" Þegar hún er spurð um skólamálin segir Emma með hógværð: „Umm . . . nei. Mér finnst ekki gaman að læra. Mér finnst gaman í skólanum en ég er ekki með námið á heilanum, það er ólíkt með okkur." Hinn 13 ára gamli Rupert Grint þekkir trúnaðarvin Harrys, Ron Weasley, mjög vel. Hann er Ron Weasley að eigin sögn: „Nú, þegar ég var að lesa bækurnar, þá fann ég alltaf samkennd með Ron því við erum báðir rauðhærðir, báðir sjúkir í sælgæti, báðir hræddir við köngulær og við eigum báðir fullt af systkinum." Á þessum unga aldri er sennilega stórkostleg upplifun að sjá sjálfan sig á breiðtjaldinu. „Ég verð að viðurkenna að það var hálf skelfilegt að sjá sjálfan mig svona risastóran á tjaldinu," segir Rupert. Um þessa fyrstu reynslu sína segir Emma: „Í fyrsta skipti sem ég sá mig sagði ég eiginlega 'Guð minn góður' og mér leið undarlega í nokkrar sekúndur því það er svo einkennilegt að sjá sig á skjánum. Og svo í annað skiptið sem ég sá það fannst mér það bara gaman. Í þriðja skiptið fór ég að taka eftir því hvernig farið var að þessu og ég skemmti mér virkilega vel." Bæði Rupert og Emma hafa fengið sinn skammt af Harry-Potter-frægðinni. Þau voru sjálf í raun aðdáendur bókanna áður en byrjað var að huga að gerð myndarinnar. „Jahá, ég var einn mesti aðdáandi Harry Potter áður en ég vissi að gerð yrði bíómynd," segir Rupert. „Ég var hálfnuð með þriðju bókina þegar ég fór í prufutöku og lauk við þá fjórðu áður en ég fékk að vita að ég hreppti hnossið, svo ég var rosalegur Harry Potter aðdáandi," segir Emma. Hver er ástæðan fyrir vinsældum Harrys hjá ungum og öldnum? „Umm, ég hugsa að það sé vegna þess að bækurnar eru fyrir alla aldursflokka," segir Emma. „Ég hef séð jafn marga fullorðna lesa Harry eins og börn og bækurnar eru eins konar blanda af fyndni, ævintýrum, og geta látið mann fara að gráta. J. K. Rowling lýsir öllu svo vel að manni finnst eins og maður þekki persónurnar út í gegn. Ég hugsa að bækurnar séu jafn vinsælar í Bretlandi eins og í Bandaríkjunum. Ekki bara þar, heldur um allan heim." Chris Columbus leikstýrði myndinni en hann hefur leikstýrt ótal barna- og fjölskyldumnyndum, t.d. „Home Alone," „Stepmom," og „Bicentennial Man." Emma segir: „Hann er svo 'kúl' leikstjóri, svo almennilegur. Ég hef ekki unnið með öðrum leikstjórum en ég er viss um að hann er einna bestur (hún hlær). Hann sagði kannski hvernig sena ætti að vera og spurði svo 'Hvernig vilt þú hafa þetta?'. Hann var aldrei stjórnsamur og hann sagði okkur ekki hvað við ættum að gera eða segja eða hvernig við ættum að leika. Hann er frábær leikstjóri." Nú er farið að líða á daginn og þótt krakkarnir hafi verið í viðtölum síðan um morguninn gefa þau sér samt tíma til að vera börn. Aðspurð að kostunum við að taka þátt í myndinni segir Emma: „Þeir eru sennilega að við fórum að sjá svo marga skemmtilega staði, og hittum svo margt nýtt fólk, og það var æðislegt að leika með góðum leikurum eins og Maggie Smith, Robbie Coltrane, Zoe Wanaker og Julie Walters, og þetta var bara hreint frábær hópur." Rupert: „Fyrir mig var aðalkosturinn allt nammið." Emma ranghvolfir augunum: „Hérna flyt ég langa og tilfinningasama ræðu og hann segir bara 'nammi'." Þessi tilsvör ásamt öðrum sýna að krakkarnir eru enn ærslafull. Aðspurð um hvaða galdramátt þau vildu helst hafa frá Hogwartskóla og af hverju, svarar Emma: „Ég vildi geta gert mig ósýnilega svo ég geti farið á myndir sem eru bannaðar innan sextán!" Rupert er á sama máli en markmiðið er annað: „Jahá, ég vildi vera ósýnilegur til þess að geta læðst út þegar ég þarf að sitja eftir í skolanum." Veru þeirra í Hogwartskóla er síður en svo lokið: bæði hafa samþykkt að leika í a.m.k. einni mynd í viðbót, „Harry Potter og leyniklefanum." Emma segir að Rupert og Daníel séu báðir byrjaðir að leika í myndinni en hún byrjar sjálf í desember. „Ójá, þetta verður þrumugott," segir Rupert. „Ég hlakka til að fá að hósta upp sniglum!" Sólin er sest í New York borg og bæði börnin eru auðsjáanlega þreytt. Emma tekur upp kínamatsprjóninn sinn og fiktar við hann en Rupert lætur sig síga enn neðar í stólinn sinn. Hvernig hefur það verið að svara endalaust sömu spruningunum, æ ofan í æ, frá alls konar blaðamönnum? Emma er fljót til svars: „Það er það besta við þá! Þeir spyrja allir sömu spurninganna og maður getur alltaf gefið sömu svörin! Maður þarf ekki einu sinni að hugsa, maður getur bara haldið áfram eins og rispuð grammófónplata, svona LALALALA . . ." Fréttamennirnir við borðið skella allir upp úr. Þegar þessar tvær rísandi stórstjörnur standa upp og yfirgefa herbergið fer orkan út með þeim. Þau eru aðdáunarverð, þau eru yndisleg, og sannarlega einir bestu leikararnir sem hægt er að spjalla við. En ein staðreynd stendur upp úr: þau eru börn. Og þau verða á breiðtjaldinu í mörg, mörg ár í viðbót. |
 |
| Þorbjörg Þorvaldsdóttir 2002 |
|