..:: Anasayfaya Dönüş ::..

Çocuk basketbola başlamıştı. Bunda ne annesinin nede babasının desteği olmuştu. Bu yolda yalnız olduğunu biliyordu. Hafta sonlarını iple çekiyor,spor okulunda bir şeyler öğrenmek için can atıyordu. Çok çalışıyordu. Gözünde hiçbir şey yoktu basketbolcu olmaktan başka...Her doğal olayı basketbola çeviriyor,çevresine aldırmadan, elinden gelen her şeyin en fazlasını veriyordu bu uğurda...Sonunda çok çalışmasının ödülünü aldı. Fenerbahçe’nin alt yapısına seçilmişti. Orada da elinden gelenin en iyisini yapıp, başarılı oluyordu. Minik ve küçük takımlarının hep en iyisiydi. Dersleri de iyiydi. Ayrıca okul takımında da oynuyordu. Artık basketbol onun için bir oyun olmaktan çıkmış, bir yaşam şekli haline gelmişti. En büyük hayali,ne doktor olmak nede avukat olmaktı. O basketbolcu olacaktı..Bir gün A takımı antrenörü başını okşayarak “İlerde çok iyi bir basketbolcu olacaksın” dedi. O gece hiç uyumadı. Hatta o gece kız arkadaşını bile düşünmedi. Kulağında hep o fısıltı vardı. Mutluluktan gözüne uyku girmiyordu.Günler geçiyor,yüzünde ve kulağında çıkan tüyler onu ergenliğin kollarına atıyordu. Gene hafta sonlarını iple çekiyordu ama,bu sefer kız arkadaşlarıyla sinemaya gidebilmek için...İdmanlardan önce hep kız arkadaşlarından konuşuyordu. Yavaş yavaş kopuyordu en büyük hayalinden...Biri vardı ki  O, bu muhabbetlere girmiyor  ,idmanını yapıyor, duşunu alıyor ve eve gidip ders çalışıyordu. Kendisine takılan lakaplara sinirleniyor ama yinede gülüp geçiyordu.Günler devam ediyor ve biraz daha olgunlaşıyordu. Nede olsa artık yıldız takımdaydı. Okulda çok popülerdi. Fiziği düzgündü,basketbolcuydu ve yakışıklıydı. Birçok kız arkadaşı vardı. Öyle ki “Bu maçta sayılarımı senin için atacağım.” Dediği birçok arkadaşı vardı. Halbuki eskiden hedef için atardı sayılarını kendi için,kimse için değil. O çok değişmişti. Artık başka şeyler vardı kafasında...Bir gün antrenörü,artık kendisinden istediği verimi alamadığını söyleyerek,takımdan attı onu. Sırtında çantası,üstünde eşofmanıyla,yağan yağmurun altında yürürken, bir yandan da göz yaşlarını siliyordu. Ağlamak istiyordu. Boğazına bir şey düğümlenmişti ve bu şey canını acıtıyordu. Kurtulmak istiyordu ama nafile...Ne ağlıyordu nede bağırabiliyordu. Tam anlamıyla şok olmuştu. Yağmur şiddetini gittikçe arttırıyor, O da elinden geldiği kadar sıkıyordu kendini...Sonunda yere çöktü ve avazının çıktığı kadar ağlayıp bağırdı. Biraz rahatlamıştı. Sonra gökyüzüne bakarak,bir yıldız kaydığını gördü. İşte o zaman anladı her şeyin bittiğini. Evet her şey bitmişti artık,tüm hayaller,tüm umutlar bir anda yok olup gitmişti. O hata yapmıştı çünkü ona göre hep o haklıydı...Aradan seneler geçti. Çalıştığı iş yerine vapurla gidiyordu. Yolda da gazetesini okuyor,çayını içiyor,simidini yiyordu. Birden gözleri fal taşı gibi açılıp,simidi boğazında düğümlenmişti. Bir zamanlar lakap takıp alay ettiği arkadaşı,başka bir takıma, hem de kendisinin yüzyılda alacağı parayı bir gecede alarak transfer olmuştu. Sonra bir zamanlar bulamadığı hatasını anlayıp,martı olup uçmak istedi ama,artık çok geçti...