Kung marunong tayong gumuhit, naipinta na siguro natin kung paano umiiyak ang mga bata sa cartoons. Mangingilid ang kanilang mga luha, at upang hindi mapahiya, kakaripas silang pababa ng hagdan, mapapayid at maiiwan sa hangin ang kanilang mga luha, habang kasabay na magigising
ang mga alikabok, at sa madaling salita, magpuputik ang mga daanan.

Ginagawa ko pa ring katatawanan ang ating mga kasawian, o sasabihin mo naman, iyong mga sa iyo lamang. Kaya ipagpaumanhin mo sana na hanggang dito, hindi pa rin ako nakaaambag na mapagaan ang kasalukuyan mong hinaharap. Batid kong hindi purong biro ang biro mong “hindi talaga ako nakakatulong.”

Minsan, hindi ka malay, habang matiim kang nag-iisip ng ulo para sa isang balita, hinila ko na lamang basta ang sintas ng iyong sapatos. Mula noon, marami na ring pagkakataon upang makaganti ang iyong sinunggaban. Habang hindi rin ako malay, at waring nalulunod lamang sa kawalan, sumagi sa gilid ng aking paningin ang iyong pagsulyap sa aking sapatos. Agad akong pumaling, sabay tanong mo ng “O, bakit ka gumalaw?”

Hindi miminsang naibubulalas mo: bakit natin kailangang umabot sa ganito, at bakit sa lahat ng tao ay sa iyo pa kailangang
mangyari ang mga nangyayari? Sana naaalala mo pang nasagot ko ito noon ng “dahil ikaw ang nasa tamang pagkakataon.” Sadya sigurong minsan,
ipinakikilala tayo ng pagkakataon sa mga bagay at taong sabay na magpapahirap at magpapadali ng ating buhay. At madalas,gusto nating sisihin ang pagkakataon. Ngunit lagi, bumabalik sa atin ang alaalang ang mga bagay at taong iyon ang ilan sa pinakamagagandang nangyari sa ating mga buhay.

Sa pagitan ng pagsusulat, pagwawasto ng sinulat ng iba, at pagbabasa, nakikinig tayo sa usapan ng iba, pinagtatawanan natin ang kanilang mga tinatawanan, o kahit ang kanilang mga ikinababahala. Tutuntong ka sa mabubuway na upuan, at guguluhin ang katahimikan ng ibang n a g t a t r a b a h o . (Makakaabala ka pa sa presswork, kaya huwag kang maharot.) Hanggang may darating na iba, at ipaaalala namang lumayo sa mga pinto, dahil baka maisama sa pagpinid nito ang maasul na mga damit, na kulay ng nawawala mo nang tsinelas. Nakakahiya naman, inaapakan mo lamang ang mga ipinambibihis namin.

Nasabi ko na noon, at ipinapalagay kong hindi mo pa nalilimutan, na sa pagisip natin sa mga isipin, lalong narami ang mga ito, sa panganganak nila ng iba pang isipin. Ngayon ko lamang naisip na hindi masasaklaw ng sabing ito ang lahat ng ating isipin. Darating ang mga misteryong hindi na nangangailangang ugatin pa ang pinamukalan, kundi gawan na lamang ng paraang harapin. Gaya ng “paano nga naman magagawa ng isang gabi ang sirain ang isang buhay?” Pasensiya na, na sa dami ng mga retorikal na tanong na tinangka nating sagutin, ngayon ay wala akong maisip na magandang isagot.

Sino nga kaya sa atin ang walang naging kalaro noong bata pa? Sana mabasa mo ang tinipon kong mga tagpo ng aking mga pakikipaglaro, para mapahiya ka. Ako kaya ang walang naging kalaro noon, o ang mga nanggigising sa mga tulog? Sa mga tulog, dahil puyat sila, nakahiga sa kutsong nakalatag sa sahig, na tatanuran at pagmamasdan, na ang bawat pagpikit nila ay tutumbasan ng kalikutan ng iba, hanggang ang antok na ang kusang lumipas?

Makakatulong kaya ako kung baybayin ko na lamang ulit ang aking mga naging pagkukulang? Pasensiya na at hindi ko nasulat
ang sumatotal, pati ang artikulo tungkol sa varsity program. Pasensiya na kung naiisip mong iilang beses kitang kinampihan at/o ipinagtanggol, dahil totoo naman nga ito. Pasensiya na at hindi ko naipaliliwanag ang ilang mga pagkawala, at sinasabi ko na lamang na inayos ko muna ang buhay
ko. Pasensiya na kung nakikita mo ako rito kahit sa mga araw na ayaw mo akong makita. Pasensiya na po.

Hindi ko alam kung paano ka mapangingiti: kung bugbugin na lamang kaya kita ng mga tanong gaya ng “bakit kailangan ng smiley sa pagtetext?”

Sana hindi ka na masyadong nalulungkot, sa gitna ng kakaisip sa maraming bagay. Muli akong hihingi ng paumanhin, dahil ito lamang naman talaga ang gusto kong sabihin: sa harap ng lahat ng ito, sabi nga, hindi ang mga pagsubok ang sinisikap nating gupuin, kundi ang ating mga sarili. # Philippine Collegian

<< back to home

With this short letter I offer you my plea.

We never write each other letters. Up to now I still do not have a concrete proof of the times we spent consoling each other, for all our correspondences were always limited to the intangible—all of our previous conversations had long past, and I can’t even remember all the reasons why I sought your help. Memories quiver, and I fear the future when I might not even be able to remember your name.

You are special; you are among the few people in the world whom I trust deeply... one of the very few who knows the secret I so sloppily guarded in the past. You were one of those who pulled me out of the eternal darkness. Among yourselves, it is you whom I thank most profusely.

The first time I met you I was forced to open up; our Journalism professor required you to write a profile story about my life, and I, yours.

You were too honest that day. After just a few minutes you had revealed a lot of your story to me, and I immediately admired you for that. Meanwhile, I, the dark one, fed you lies. Like when I told you I wanted to be president, or that I wanted to change the world. I had been a great liar, and I know it is unfair that I offered you deception in exchange of your truth... for how can I change the world when I can not even change myself?

You answered that question for me— through your kindness I knew the light, and your friendship was my rock. I ’m sorry if all these sounds cheesy. You are free to gag, but all these cheesiness is your fault.

That’s why I was surprised when you told me that you have more problems than I. I didn’t know you were suffering more—that the very church that gave you formation may send your mom to prison, that your father has diabetes and is prone to outbursts, or that you may even stop schooling.

You’re depressed, you said in a text message you sent me one night. You said you’re tired of being strong, for all your efforts do not change your situation in the end. I’m sorry if I wasn’t available to counsel you that night. Forgive me, if I thought you were joking, and if I can’t return your help.

Be strong for your family, I replied. But, as you said, you’re tired of being strong.

I didn’t reply. If you’re tired of being
strong for your family, then can you be strong for me? # Philippine Collegian

<< back to home