Preventie in België: een maat voor niks
Als we de oorzaken van de klimaatverandering bekijken, zien we factoren als massaproductie, ontbossing, toenemend verkeer, verwarming met fossiele brandstoffen, enz.
Gevolgen zijn: de uitbreiding van de woestijnen, smeltende gletsjers en poolijs, opwarming, overstromingen, uitbreiding van tropische ziektes naar het Noorden toe, stijging van het grondwater, meer regenachtige winters, erosie van de kust, verdwijnen van planten- en diersoorten, verdwijning van een aantal eilanden, verhuizing van mensenmassa’s, enz.
Voor een uitvoerige bespreking van oorzaken en gevolgen van milieuproblemen, verwijs ik naar de betreffende tekst elders op de site over de toestand van de wereld.
Over zo’n 25 jaar zal de wereldvoorraad aan olie op zijn. Het is nauwelijks voor te stellen welke gevolgen dit zal hebben, reeds jaren op voorhand. We denken hierbij niet alleen aan de stijgende olieprijzen.
Laten we verder ook niet het enorme probleem van de overbevolking vergeten, want dit maakt alles erger en is ook de oorzaak van veel problemen. Voor de uitgebreide wetenschappelijke argumenten rond overbevolking verwijs ik naar de site van de Club van Tien Miljoen.
Wat is de centrale oorzakelijke factor hierin? Inderdaad: comfort. Het is onmogelijk dat de hele wereld hetzelfde comfortniveau zou halen als de Westerse mens. Men heeft eens berekend dat er niets eens genoeg ijzer is in de wereld om iedereen van een fiets te voorzien. Het comfort van de Westerse mens gaat samen met de armoede van 2 miljard mensen.
Om de planeet te redden, zullen we dus drastisch onze levens- en voedingswijze moeten veranderen? Maar kan dit wel? Het zal wel moeten, OK, maar willen de mensen dat wel?
Wie wil er minder comfort? Wie wil er zijn GSM wegdoen, wie wil er minder TV kijken? Wie wil er zijn auto wegdoen? Wie wil er alleen datgene eten wat hij echt nodig heeft, en al dat snoep, bakkerswaren, enz. weglaten? Welke vrouw wil er geen kinderen ?
Laten we nu eens kijken naar de preventie in de gezondheidszorg, nog een mooi voorbeeld van onverschilligheid en nonchalance, deze keer niet zozeer voor de structurele toestand van de wereld, maar voor zichzelf, hoewel beide niet zomaar te scheiden zijn.
In België heerst immers de mentaliteit: we gaan naar de dokter als we iets mankeren, anders niet. Dit lijkt logisch. Kent u het gezegde: “De ideale patiënt: Meneer, ik mankeer niks, maar ik wil graag gezond blijven, wat kan ik daarvoor doen?”
Het is inderdaad te begrijpen dat mensen ervan uit gaat dat, als ze niets mankeren, ze niets verkeerds doen, dat hun voedings-, levens- en denkwijze juist zijn. Maar is dit wel zo?
*Als men plotseling wel iets mankeert, had men dan op dat moment ook niet dezelfde voedings-, levens- en denkwijze als daarvóór?
*Er is ook het aspect van onwetendheid. Veel mensen die de klassieke voeding gebruiken weten niets van het op langere termijn gezondheidsondermijnende zuuroverschot (zuur-basenevenwicht), de voedselcombinaties, vetzuursamenstelling, tekort aan bepaalde stoffen, vrije radicalen en antioxidanten, enz. Men is dan verbaasd als men te horen krijgt dat het cholesterolgehalte of het glucosegehalte in het bloed te hoog is, dat men hoge bloeddruk heeft, dat men overgewicht heeft, dat men last heeft van vermoeidheid, van reuma, arthrose, constipatie, osteoporose, migraine, enz. Allemaal kwalen die in verband te brengen zijn met voeding.
*De grootste criminelen hebben vaak weinig of geen kwalen, maar mankeren ze daarom niks? Duidelijk wel: aan hun denkwijze.
Het is bij veel mensen eerder zo dat ze niks mankeren ondanks het feit dat ze allerlei ongezonde gewoontes hebben, en niet dankzij. Eigenlijk zou onze voeding, levenswijze en manier van denken onze gezondheid moeten ondersteunen in plaats van langzaam ondermijnen.
Er is natuurlijk en gelukkig een zekere marge van ongezonde zaken die men zich kan permitteren, al naargelang de constitutie. Er zijn echter mensen die er vlug van weten als ze iets verkeerds eten of te weinig geslapen hebben of een erg drukke dag gehad hebben. De vraag is steeds hoe groot de belasting is en hoe groot de spankracht; dit verschilt per persoon. Door de toenemende stress en de toenemende degeneratie van de mens, zien we duidelijk hoe de gezondheid van de gemiddelde Belg er steeds verder op achteruitgaat.
Wat is verder bvb. het resultaat van de dure campagnes tegen roken en drugs? Bitter weinig, heb ik de indruk.
Het ware wellicht beter dat men gewoon de productie, distributie en verkoop van tabakswaren en alcohol zou verbieden. En, als het zover is, waarom ook niet van koffie, witte suiker, zout, enz.? Voor een meer uitvoerige bespreking van de lakse rol van de overheid die ons ziek maakt, verwijs ik naar de tekst hierover elders op de site.
In verband met preventie, wijs ik op het taboe rond de voortplanting. Als een koppel een pleegkind wil aannemen, dan worden ze onderworpen aan een sociaal-psychologisch-medisch onderzoek om uit te maken of het kind wel goed terechtkomt. Men zou zich de vraag kunnen stellen waarom dit eigenlijk niet gebeurt voor alle kandidaat-ouders. Nu kan iedereen die ongeschikt is om kinderen op te voeden zomaar kinderen op de wereld zetten.
Als men ziet hoeveel kinderen en jongeren psychologische of psychiatrische hulp nodig hebben of in de criminaliteit belanden en wat dit allemaal kost aan de samenleving, is het bijna onbegrijpelijk dat niemand op dit idee komt.
En als extraatje, stel ik mij vaak de vraag wat het afschrikkingseffect is van boetes, straffen en gevangenissen voor het plegen van een misdrijf? Eveneens bitter weinig…
Zo zien we dat niet alleen de overheid, maar ook het individu een rol spelen in het dweilen met de kraan open van allerlei hulpverleners en gezondheidswerkers. Op microschaal zien we de gevolgen voor de dalende lichamelijke en geestelijke gezondheid en op macroschaal zien we de gevolgen voor de mogelijke ondergang van de planeet en bijgevolg ook van de mensheid.
Stof tot nadenken…